1. Bölüm

Belinay uyan kızım hadi. Allah bilir yine saat kaçta yattın. Anlamıyor ki ne yapıyorsun o saate kadar."
“Sana da günaydın anneciğim.”
“Hadi hadi hazırlanda aşağıya in kahvaltını yapıp git.”
“Okulda yaparım. Kesin geç kaldım zaten.”
“Erken yatsaydınız o zaman hanımefendi. Hem geç kalmazsın babanla ben bırakacağız bugün seni hadi hazırlan.”
“Tamam geliyorum hemen.”
Yine bir okul sabahı ve yine geç kalkmış bir ben. Hayır ne diye tüm liseler sabahçı ki?. Keşke öğlenci olan liselerde olsaydı da daha rahat uykumu alabilseydim. Her neyse biraz daha yatakta dönüp durursan gerçekten geç kalacağım. Neyse ki sonunda yataktan kalktım ve gidip eli yüzümü yıkadıktan sonra formamı giymeyi başardım. Zaten yüzümü yıkayınca uykum kaçtığı için rahat rahat hazırlanabilirdim.
Dün akşam gerçekten de telefonu kapattıktan sonra yatmıştım. Ama aklım hala yazan kişideydi. Kim nereden numaramı bulup yazmış olabilir ki? Hem neden bana yazsın ve başkanlık seçimlerinde yardım etmek istedim?
Aklımda bu gibi binbir türlü tilki dolanırken sonunda hazırlanıp aşağı inmeyi başardım.
“Günaydın ikinize de.” diyerek masaya oturdum.
“Günaydın babacığım.”
“Günaydın kızım.”
“Baba bir şey soracağım.”
“Sor hayatım.”
“Bir insan farklı bir numaradan sana yazdıysa onun kim olduğunu istersek kendimiz bulabilir miyiz?”
“Neden sordun Belinay? Sana böyle yazıp rahatsız eden biri mi var?”
“Hayır hayır beni rahatsız eden kimse yok. Geçen gün güvenlikle ilgili bir okul kulübünde sorulmuşta. Kulüptekiler cevapta çelişiyordu. Merak ett ben de.’
Aferin sana Belinay hemen de bir yalan uydur zaten.
“Eğer bu alanda eğitimi olan biriysen bulabilirsin. Ama rastgele bir insansan bulamazsın.”
“ Anladım.”
Yani ben kendim istesem de bulamazdım. Çünkü ne teknoloji ile aram iyi ne de bu alanda eğitimi olan biriyim.
“Belinay babanın da benim de bu akşam nöbeti var kızım. Eğer istersen Ezgi’ye söyle okul çıkışı direkt bize gelin ya da Ezgi bizde kalsın. Evde de kimse yok kız kıza rahatça oturursunuz.”
“Tamam okulda söylerim. Gelir yüksek ihtimalle.”
Babam doktor annemse hemşire. İkisi hastanede tanışmışlar. İkisi de sağlık çalışanı olduğu için doğal olarak ikisinin de nöbetleri oluyor ama aynı güne çok az denk geliyor. Demek ki bugünde o günlerden biri. Ezgi ise lisenin ilk gününden beri konuştuğum, en iyi arkadaşım.

Yaklaşık yarım saat sonra babamla evden çıkmıştık ve şuan okula gelmiş Ezgi’yi bekliyordum. Aradığımda evden yeni çıkmıştı. Evi zaten yakın olduğu için gelmesinin çok uzun süreceğini tahmin etmiyordum. Evet tahminde yanılmadım. Konuştuktan on dakika sonra Ezgi bizden bir yaş büyük abisi Ayaz ile birlikte gelmişti. Biz on bir Ayaz ise on ikinci sınıftı. Özel okulda olduğumuz için kimse puanla gelmemişti. Böylece de Ezgi ile abisinin aynı okulda lisede okuması çokta zor olmamıştı. Ezgi bu durumdan memnun muydu? Tabii ki hayır. Çünkü Ayaz gerçekten şu tam kıskanç ve sürekli buluşan kitap karakteri abiler gibi. Ama özünde iyi bir insan.
“Günaydın.”
“Günaydın, Soysal kardeşler.” Evet ikisiyle aynı anda yan yana olunca onlara isimlerini söylemek yerine böyle hitap ediyordum.
“Kızlar size iyi dersler benim acil sınıfa gitmem gerek. Yağız bekliyor.” Diyerek Ayaz yanımızdan ayrıldı ve ben de bunu fırsat bilerek sınıfa gidene kadar Ezgi’ye dünkü çocuğu anlatmaya başladım.
Sınıfa geldiğimizde tam Ezgi telefonumu almış mesajları okuyorduki telefonum ötmesi direkt bana verdi ve gördüğüm bildirimle bende şaşırdım. Çünkü çocuğun hemen bugünü yazmasını beklemiyordum. Tam olarak şöyle yazmıştı.
YARDIMCI PAŞA: Günaydın güzellik.
YARDIMCI PAŞA: Belli ki bugün uykunu almışsın veya mutlu uyanmışsın. Kimseye kötü kötü bakmıyorsun.
Siz: Tamam seçenekler azaldı. Demekki aynı okuldayız. Ayrıca da bana bir daha güzellik falan deme.
YARDIMCI PAŞA: Seçenekler azaldı dediğinin yedi yüz kişi farkındasın değil mi? Ayrıca da sana daha çok güzelim diyeceğim ve sende beni engellemeyeceksin. Zaten engellesen de en fazla bir gün sonra kaldırırsın.
Siz: Nedenmiş o?
YARDIMCI PAŞA: Ne yazacağımı merak edersin de ondan.
Siz: Tamam merak ederim ama en azından öğlen arasına kadar seni engelleyebilirim gıcık çocuk.
Dedim ve engelledim.
Başımda dikilen Ezgi söylenmeye başladı.
“Ya neden hemen engelliyorsun? Ders başlayana kadar bakardık ne diyor diye.”
“ Sabah sabah uğraşmam Ezgi. Öğlen yazar zaten.”
“Öyle olsun.”
Edebiyat hocasının sınıfa girmesi ile ikimiz de susup önümüze döndük. Her ne kadar belli etmemeye çalışsam da aklım tüm gün yardımcı, gıcık çocuktaydı. Kimdi bu çocuk?