46. bölüm · Bana Ait 2: Küllerden Doğan İmparatorluk

46

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

1 KÜLLERDEN DOĞAN İMPARATORLUK 2 2 3 3 4 4 5 5 6 6 7 7 8 8 9 9 10 10 11 11 12 12 13 13 14 14 15 15 16 16 17 17 18 18 19 19 20 20 21 21 22 22 23 23 24 24 25 25 26 26 27 27 28 28 29 29 30 30 31 31 32 32 33 33 34 34 35 35 36 36 37 37 38 38 39 39 40 40 41 41 42 42 43 43 44 44 45 45 46 46 47 47 48 48 49 49 50 50 51 51 52 52 53 53 54 54 55 55 56 56 57 57 58 58 59 59 60 60 61 61 62 62 63 63 64 64 65 65 66 66 67 67 68 69

Korel, getirdiği sahte belgeleri Yeliz’in önüne
bıraktıktan sonra odadan çıkarken, kapının önünde
durup omuzunun üzerinden son bir kez baktı.

"Gerçekler can yakar Yeliz, ama yalanlar seni sadece
bir köle yapar. Tuğra seni bir 'proje' olarak gördü;

bense seni bir kadın olarak görüyorum.
"

Yeliz, Korel çıktıktan sonra odaya çöken sessizlikle
baş başa kaldı. Midesindeki o tanıdık düğümlenme,
Selim’in dönemindeki gibi keskin bir tiksintiden
ziyade, zehirli bir kafa karışıklığına dönüşmüştü.
Korel’in parmak uçlarının saçına değdiği o anı

hatırladıkça teni karıncalanıyordu. Selim’in dokunuşu
kirli bir elin lekesi gibiyse, Korel’in bakışı ruhu ele

geçirmeye çalışan sinsi bir sis gibiydi.

Yeliz, masanın üzerindeki boya tüplerine uzandı.
Haftalar sonra ilk kez fırçayı eline aldı. Ama Tuğra’yı
ya da Kadıköy’ü değil, Korel’in o buz gibi ama derin
bakan gözlerini çizmeye başladı. Kendinden nefret
ederek, tiksinerek ama durduramadığı bir merakla

çiziyordu. Korel, Selim’in kaba kuvvetle

yapamadığını, Yeliz’in zihnindeki "güven" kalesini

yıkarak yapmaya başlıyordu.