1. Bölüm - Kaosun adresi

İstanbul’da sakin bir sabah…
En azından 5 dakika öncesine kadar.
Bir anda…
BOOOOOOOM!!! 💥
Türkiye’nin evinden dev bir patlama sesi yükseldi. Mahalledeki kuşlar panikle havalandı, camlar titreşti, sokaktaki kediler kaçıştı.
Birkaç dakika sonra kapının önünde tanıdık yüzler belirdi.
Kapıyı ilk çalan kişi Almanya oldu. Yanında Rusya da vardı. Biraz geride ise Azerbaycan koşarak geliyordu.
Almanya kaşlarını çatmıştı.
— Türkiye… yine ne yaptın?
Kapı gıcırdayarak açıldı.
Kapıda duran kişi… elbette Türkiye idi.
Saçları biraz yanmış, yüzü is kaplıydı. Üstünden hâlâ duman çıkıyordu.
Rusya gözlerini kısarak baktı.
— Bu sefer neyi yok ettin?
Türkiye boğazını temizledi.
— Arkadaşlar… şey…
Almanya sabırsızlandı.
— Türkiye.
Türkiye kafasını kaşıdı.
— Ben… kuru fasulyeyi patlattım.
Bir saniyelik sessizlik oldu.
Azerbaycan gözlerini kırpıştırdı.
— …Neyi patlattın?
Türkiye gayet ciddi bir şekilde cevap verdi.
— Kuru fasulye.
Rusya kaşını kaldırdı.
— Yemek olan mı?
— Evet.
Almanya derin bir nefes aldı.
— Türkiye… yemek nasıl patlar?
Türkiye hemen savunmaya geçti.
— BEN SADECE BASINÇLI TENCEREYE BİRAZ FAZLA ISI VERDİM!
Tam o sırada evin içinden küçük bir ses geldi.
— Baba?
Kapı aralığından KKTC kafasını uzattı. Saçları biraz dağılmıştı ama yüzünde meraklı bir ifade vardı.
— Ev niye patladı?
Türkiye hızla eğildi ve oğlunun omzuna el koydu.
— Oğlum korkma… bu sadece bilimsel deneydi.
Rusya fısıldadı.
— Bu adam bir gün gerçekten dünyayı patlatacak.
Azerbaycan başını salladı.
— Ama önce mutfağı patlatacak gibi duruyor.
Tam o sırada arka taraftan bir ses duyuldu.
— YEMEK VAR MI?
Herkes döndü.
Kapının önünde İtalya duruyordu. Elinde çatal vardı.
Türkiye utançla başını eğdi.
— …Yok. Fasulye öldü.
İtalya dizlerinin üstüne çöktü.
— NOOOOOO PASTA FAZOOLİİİİ!!! 🍝
Almanya alnını tuttu.
Rusya ise sadece şöyle dedi:
— Ben eve gidiyorum.
Ama tam o sırada sokakta çok daha ağır bir ses duyuldu.
Bir baston sesi.
Tak… tak… tak…
(Yazarın iç ses; KAPIDA KİM VAR? (anan var.))
Herkes dönüp baktı.
Kapının önünde Osmanlı duruyordu.
Ve yüz ifadesi… hiç iyi değildi.
— Türkiye…
Türkiye dondu.
— Evet baba…?
Osmanlı mutfağın içinden çıkan dumanı gördü.
Sonra yavaşça sordu:
— Evimi mi patlattın?
Türkiye yutkundu.
— …fasulyeydi baba.
Osmanlı gözlerini kapattı.
— Ben size imparatorluk bıraktım…
— Siz fasulyeyi bile yönetemiyorsunuz.
Azerbaycan kahkahayı tutmaya çalışıyordu.
Ama tam o anda sokaktan başka bir ses geldi.
— Türkiye burada mı?
Kapının önünde İspanya duruyordu.
Türkiye'nin sevgilisi.
Ve arkasında…
kollarını kavuşturmuş şekilde Kazakistan.
Azerbaycan hemen homurdandı.
— Off… bunlar da geldi.
Türkiye başını kaşıdı.
— Bugün çok kalabalık oldu ya…
Rusya mırıldandı:
— Ve bu daha başlangıç gibi duruyor.