Giriş

Ev, dört duvardan oluşan bir yapı veya yer değildir. Ev, kendini en güvende, en huzurlu, benliğinden, kişiliğinden utanmadiğin yerdir. Bazen bir kişidir,bazen ise bir yer.
17 yıllık hayatımızda ikizim Deniz'le ev diyebilceğimiz bir yer, kişi veya mekan olmamıştı. Hatta bizim ikizimizden başka aile diyebilceğimiz hiç kimse yoktu.
Merhaba biz ikizler, ben Derin Güneş Yılmaz bu da kardeşim, ikizim ve tek ailem Deniz. Deniz Yılmaz.
***
" İkiz çabuk ol geç kalıcaz, bu sefer seni kimse babamın elinden alamaz" derin nefesler alıp verirken soluklanmaya çalışıyordu Güneş. " Hadi Deniz 5 dakika içinde evde olmamız lazım." Deniz, Güneşi'n kolundan tutup " Dur ikiz daha marketten çilekli süt almadık. " Güneş elini alnına atıp ovuşturmaya başladı "
Sabır, sabır ikiz sence biz sana süt alsak geç kalmaz mıyız?
Kalırız
E o zaman niye süt alıyoruz?
Canım çekti napim.
Hadi yürü ben sana sonra alıcam sütünü hadi lütfen ikiz.
Cano !
İkiz !
Hadi gel kız
çilekli süt alalım ha ne dersin sana da çikolatalı süt alırız ne dersin Cano.
Çikolatalı süt lafını duyunca Güneş' in mavi hâreleri koyulaşmıştı.
Olur, hadi gidelim ikiz.
***
" Ben size kaç kere dicem, akşam altıdan önce evde olun diye ben kime anlatıyorum. Duvara bu kadar laf anlatsam şimdiye adam olmuştu. Bir duvar bile olamıyor musunuz ? Sizi doğuracağıma taş doğuraydım." Sesizce mırıldanmıştı Güneş. " Doğurmayı sokaktaki köpekte yapıyor. Abartmayın lütfen." Sinirle bir hışımla " Sen benim analığıma laf mı atıyorsun yelloz."
-İkizimle düzgün konuş.
-Yemin ederim ömrümü yediniz ömrümü.
Hayıflanır gibi sesler çıkararak mutfağa gitti anneleri Yeliz Hanım. Söylenmelerine mutfaktayken devam etti Yeliz Hanım. "Babanız olacak herife söylicem bu yaptıklarınızı sizi yemek memekte yok zıkkım yiyin. Göreceğim ben sizi akşam görücem, görücem."
***
Deniz' in sırtına gelen kemer sesiyle Güneş bir kez daha sıçradı. Sinirle soluyordu Rıza Bey akşam eve gelince karısının timsah gözyaşlarını kanıp neyi neden yaptığını bilmeden oğlunu dövmeye başlamıştı. Bugün her zamankinden daha fazla sinirliydi.
Rıza Bey madde bağımlısıydı. Sık sık gittiği madde mekanı polis tarafında basılmış ve madde satın aldığı arkadaşını ters kelepçeyle götürmüşlerdi. Onun sinirini, öfkesini çıkarıyordu. Ayık kaldığı her saniye daha da deliriyordu. Yeliz hanım kollarından sıkıca tutmuştu, Güneş Rıza Bey'e karışmasın diye.
" Bırak" bırak diye haykırıyordu Güneş ikizine her vurulduğunda Deniz'den daha çok canı yanıyordu. Sanki canından can gidiyordu.
Rıza Bey sonunda öfkesinin azaldığını fark edince, oğlunu dövmeyi bırakıp kemerini beline takıp içeri doğru ilerlerken " Karı bana bir tabak aş getir, şu kızı kilere kitle yarına kadar çıkmasın." Yeliz hanım kızının kollarından tuttuğu gibi kilere doğru sürüklemeye başladı.
***
Deniz ağzındaki kanı tükürüp kız kardeşini kilerden nasıl çıkaracağını düşünüyordu. Saate çevirdi bakışlarını saat tam dokuzu on geçiyordu. Annesi genellikle bu saatlerde yüzüne garip fosforlu bir maske sürüp uyuya kalıyordu. İkiziyle kaldığı odadan çıkıp annesinin odasına doğru parmak uçlarında yürüyerek gitti.
Tam tahmin ettiği gibi annesi uyuyordu. Kiremit renkli nevresim takımının solundaki komidinin üstündeki anahtarlığı alıp odadan hızlıca çıktı.
Hızlı adımlarla kardeşinin yanına yani kilere doğru geldi. Kilerin kapısına gelip hızla anahtarı çevirip kapıyı açtı. Kız kardeşi Güneş'e sıkıcı sarıldı Deniz, sanki bir daha hiç ayrılmayacaklarmış gibi.
***
Deniz ve Güneş odalarına çekildiler. Güneş, Deniz'in patlayan dudağına ve yarılan kaşına pansuman yapıp sırtındaki kemer izlerine krem sürüp birbirlerine sarılıp derin bir uykuya daldılar. Bilmiyorlardı ki bu onların neredeyse son beraber uykuları olacağını.