Kıskanç

Ders zili çaldı ve sınıfa doğru ilerlerken Leyla beni durdurdu.Onu gördüğüme şaşırmıştım.Teomanla birlikte olduğum sürede en yakınlarımdan biriydi ama ayrıldıktan sonra bir daha konuşmamıştık.Onu ben kendimden uzaklaştırmıştım daha doğrusu.O zamanlar Teomanla ilgili herşeyi hayatımdan çıkarmaya çalışıyordum ve istemeden Leyla da buna dahil oldu.

“Deniz,geri dönmene çok sevindim,beklemiyordum”

“Yani aslında ben de beklemiyordum,ani oldu biraz”

“İyi görünüyorsun,Teoman’la olan durumu atlattın sanırım”

Cevap vermedim.Teoman adını duyduğum an boğazımda bir yumru oluşuyordu.Bu sorulara alışmalıydım belkide ama hazır değildim.Başımı öne eğdim,gözlerimi kaçırmaya başladım ve bu konuyu kapatmak istediğimi belli edercesine derin bir nefes verdim.

“Şey ben yanlış bir şey söylediysem özür dilerim,amacım seni kırmak değildi”
Niyetinin kötü olmadığını biliyordum onu gerçekten tanıma fırsatı bulduğum kısa bir sürede böyle bir şey yapmayacağını anlamıştım.

“Sorun değil ya,takma”

Biz konuşurken hocanın geldiğini gördüm ve Leyla ile beraber sınıfa geçtik.

Teoman’dan
Deniz’in yanına yaklaştığımda gözünden düşen o bir damla yaşı görmüştüm.O yüzünü sakladığını sanıyordu ama boy farkımızı unutmuştu.iki yıl boyunca benim yüzümden ne yaşadığını,ne kadar göz yaşı döktüğünü bilmiyordum ama bundan sonra gözünden tek damla yaş düşmesine izin vermeyecektim.

Aras’ı ondan uzak tutacaktım.Bunu koruma adı altında yapacağımı kendime inandırmaya çalışıyordum ama onları her gördüğümde kıskançlıktan deliye döndüğüm için yapacağım çok açıktı.

Ve sonunda okulun ilk günü bitmişti.Deniz bugünün üstesinden geldiğinden düşünüyordu.Gün boyunca kaç kişinin gelip Deniz’e Teoman’la arasında yaşananlarla ilgili soru sorduğunu sayamamıştı bile.Okul resmen ikisinin adıyla çalkalanıyordu.Yinede bu durumu da bir şekilde atlatmıştı.

Gün boyu Deniz Aras’la olan samimiyetini arttırmaya devam etmişti ve bu durum Teoman’ın oldukça gözüne batıyordu.Teoman okul çıkışı Aras ve Deniz’i konuşurken gördü ve isteyerek kulak misafiri oldu.

“Deniz ya ben bu akşam Barış’lara gitcem sen de gel istiyorsan.Hem sen ordakileri benden daha iyi tanıyorsundur”

Aras’ın bu teklifi Deniz’in hoşuna gitmişti.Dediği gibi Barış’ı tanıyordu ve çok sohbetleri olmasada iyi kalpli bir çocuktu o da onun bu teklifini reddetmedi.

“Olurr,gelirim.Akşam görüşürüz o zaman”

“Görüşürüz”

Teoman bu konuşmanın kelimesi kelimesine duymuştu.Tabiki o da oraya gidecekti,Deniz’i oraya tek başına göndermeye niyeti yoktu.Aras okulun çıkışına doğru yürürken Deniz arkasından onu süzüyordu.Teoman Denizin yanlız kaldığı bu fırsatı kaçırmayacaktı tabiki.Deniz’in yanına gitti.

Deniz’den

Aras bana gerçekten iyi geliyordu.Onla konuşmak beni rahatlatıyordu ama görüyordum onun bir derdi vardı ona bunu sormadım çünkü darlamak istemiyordum söylemek istiyorsa söyler diye düşündüm ve tam adımımı attığımda biri bileğimden kavradı.

Önüme düşen heybetli gölgesinden kim olduğunu anlamıştım.Elinin sıcaklığı tenimi yakıyordu,hiç düşünmeden arkamı döndüm ve bileğimi hızla elinden çektim.

“Çek o elini bir daha da bana dokunmaya sakın kalkma”

“Aaa,sanki alışık olmadığın şey Deniz Kızı”

Her kelimesiyle benim canımı yakmaya devam ediyordu ama artık buna izin vermeyecektim.İçimde kendimi yiyip bitirsemde gardımı indirmeye hiç niyetim yoktu.Karşısında eski Deniz yoktu.
“Ne saçmalıyorsun sen ya,doğru konuş!”

“Niye, yalan mı?”

“Bana bak şuan seni parçalamamak için kendimi zor tutuyorum ne diyeceksen de sonra git,belanı bende arama”

“Çok agresifleşmişsin sen ya,bak bu kadar sinir senin bünyene fazla”

“Of ben senle mi uğraşcam ”dedim ve tam gidecekken Teoman arkamdan seslendi.

“Akşam görüşürüz Deniz Kızı!”
Yürürken biranda durdum.Akşam mı?Ne demeye çalıştığını anlamamıştım yine birşeylerin peşindeydi.Takmadım ve eve doğru yürümeye devam ettim.

Eve geldiğimde üstümü değiştirdim,saçımı yaptım.Makyajımı yapmak için masama oturduğumda aklıma Teoman’ın dediği şey geldi.

Flashback

“Akşam görüşürüz Deniz Kızı”

İşte o an taşlar yerine oturdu Teoman bizi duymuştu ve oda akşam oraya gelecekti.ilk günden beni bu kadar darladığını düşününce yılın geri kalanının benim için cehennem olacağı kesindi.Anlık sinirimle elim telefonuma gitti,kişi rehberine girdim ve onu aradım.

Teoman’dan

Okuldan çıkıp eve gittim.Duş aldım ve hazırlanmaya başladım.Deniz büyük ihtimalle ne demek istediğimi anlamamıştı.Eğer anlamış olsaydı tek bir kelime etmeden bu kadar sakin karşılaması imkansızdı.Bu beni daha da keyiflendiriyordu.

Aynanın karşısında saçlarımı düzeltmeye çalışırken telefonum çaldı arayanı gördüğümde şok oldum.

“Deniz Kızı”

Yıllar sonra telefonun ekranında tekrar bu ismi görmek benim içimde buruk bir sevinç oluşturmuştu.Sanırım ona jeton yeni düşmüştü ve beni gelmemem için arıyordu ama yinede araması beni heyecanlandırmıştı.

“Ooo Deniz Kızı,Sen beni ne zamandır aramıyorsun ya.Bak alınmaya başlıyordum ama”

“ORAYA GELMİYORSUN”

“Tamam”

“Ne?”

Gülmeye başladım.Tabiki bu kadar hızlı ikna olmayacaktım.

“Bana bak ciddiyim oraya gelmiyorsun.Arasla ne gibi bir derdin var bilmiyorum ve merakta etmiyorum ama benim karşıma çıkmayacaksın”

“Orda görüşü-“

Telefonu yüzüme kapatmıştı.kendi kendime sayıkladım”Sinirli Deniz kızım benim”yüzümde bir tebessüm belirdi.
O sırada kapı çaldı

“Gel”
Gelen annemdi
“Oğlum ne kadar şık olmuşsun sen böyle nereye gidiyorsun?”

“Bir işim varda onu halledip gelicem”

“Oğlum bana söyleyebilirsin gizlemene gerek yok.Hem ben biliyorum Sıla söyledi bana”
Nasıl yani?Sıla nerden biliyordu benim oraya gideceğimi.

“Yemeğe çıkacakmışsınız,Sen antrenmanım var demişssin ama ben baktım programı karıştırdın heralde”
Yok.Benim bu kızdan kurtulmam gerçekten imkansızdı.Yine gidip anneme yetiştirmiş.

“Hadi,Sıla geldi seni yukarda bekliyor.Bekletme kızı”
Yapacak birşey yoktu mecburen Sıla’yla yemeğe çıkacaktım.Hayaller Deniz Kızı hayatlar Sıla…
Aras’la Deniz’i bu sefer yanlız bırakacaktım ama bu ilk ve sondu.

Deniz’den

Barışlara doğru yürümeye başlamıştım ama stresten bacaklarım titriyordu.Teoman’ı orda görmek gerçekten istemiyordum.Ayrıca Aras’a Teoman’la olan geçmişimide anlatmamıştım.Okuldan ayrılma sebebimi sormuştu ama ben geçiştirmiştim.Teoman’a olan nefretini görmüştüm ve eğer geçmişimizi öğrenirse onu kaybetmekten korkuyordum.

Kafamda bunları kurarken Barışlara varmıştım.Aras ve Barış masayı kuruyorlardı.

Aras beni gördüğünde hemen yanıma geldi.

“Hoşgeldin Deniz”

Sesimin titremesine engel olmaya çalışarak“Hoşbuldum”

“Sen pek iyi görünmüyorsun noldu bir sıkıntı mı var?”
Vardı.Hemde çok büyük bir sıkıntım vardı adıda Teoman.
“Yok,sanırım biraz yorulmuşum”

“İyi sen bilirsin,bak bir sıkıntın olursa her zaman yanındayım bana söyleyebilirsin”

Gözlerinin içine bakıp güldüm ve beraber masaya oturduk.İçimdeki huzursuzluk hala geçmemişti.Aras’ın yanında kendimi biraz daha rahat hissediyordum ama gerginliğim her halimden belli oluyordu.Gelmemesi için dua etmekten başka çarem yoktu.

Yemeklerini yediler,sohbet ettiler,çay bile içtiler ama Teoman hala ortada yoktu.Deniz gelmeyeceğini anlayıp rahatlamıştı saat çok geç olmadan kalktı.Aras onu evine bırakmayı teklif etti ama Deniz gerek olmadığını söyledi.

Eve vardığında yatağına yattı ve bütün günü düşünmeye başladı.Bir taraftan bir daha yüzünü görmeyeceğini düşündüğü çocukla aynı sınıftaydı ve burdan bakılınca Deniz’in peşini bırakmaya niyeti yoktu.Diğer taraftanda kendini yanında huzurlu hissetiği kalbinin o boş kalan kısmını doldurabileceğini düşündüğü biriyle tanışmıştı.Yani bu yıl onun beklediğinden daha da zor geçecekti.

Teoman’da Sıla’dan kurtulup çoktan eve geçmişti.Aras ve Deniz’in bütün akşam beraber oldukları aklına geldikçe sinirden gözleri kararıyordu.Onları görmeyi bırak düşününce böyle hissediyorsa ilerde yaşanacaklar pekte şaşırtıcı değildi.

Ayrılık sebebi öğrenme olayı rötar yedi biraz kusura bakmayın ama diğer bölüm cok iyii olcak.Umarım beğenmissinizdirr💗