3.BÖLÜM

Elvan Karahan
Sabah erkenden alarmımın sesiyle kalkmıştım. Her zaman olduğu gibi bu sabah da çok yorgun uyanmıştım. Gece üçe kadar proje ödevimi ancak bitirmiştim ve bugün sunmam gerekiyordu. Hem hukuk okumak hem de garsonluk yapmak benim için çok zorlu bir süreçti. Ne kadar pes etmek istesem de aklıma ya annem ya da sekiz yaşındaki kardeşim Elif geliyordu. Hemen kalkıp Elif’i okul için kaldırmaya gittim.
— Prensesim, hadi kalk bakalım, yoksa geç kalacaksın, dedim ve yanağına öpücük kondurdum.
Hemen kalktı ve o da benim yanağıma öpücük kondurup yüzünü yıkamaya gitti.Ben de kahvaltımızı ve Elif’in beslenmesini hazırlamak için mutfağa gittim. Kahvaltı hazır olunca Elif’i çağırdım. Elif geldi ama kahvaltısını görünce suratı düştü.
— Abla, biliyorsun yumurta sevmiyorum. Hep yumurta yapıyorsun bana.
— Bunları yemezsen büyüyemezsin. Her çocuk yer yumurtayı, lütfen benim için yer misin?
— Peki ama bundan sonra her gün yumurta yapmak yok, söz mü?
— Tamam, söz prensesim, dedim ve kahvaltımı yemeye devam ettim.
Elif’le kahvaltımızı bitirdik ve ben Elif’i okul için hazırlamaya başladım. Telefonum çalmaya başladı ve arayan kişi Çınar’dı. Hemen telefonu açtım.
— Efendim, canım?
— Elvan, pastaneye geldim. İstediğin bir şey varsa alayım.
Arkadan Gamze’nin gülüş sesleri geliyordu. Neden bana Gamze’yle olduğunu söylemedi ki? Neyse, bu aralar hep beraberler zaten. İyi anlaşmalarını seviyorum ve ikisine de güveniyorum.
— Elvan, orada mısın?
— Kusura bakma, dalmışım. Bir şey istemiyorum, teşekkür ederim canım.
— Görüşürüz o zaman.
— Görüşürüz.
O sırada Elif’in saçını yapıyordum ve Elif de bizi dinlemişti.
— Abla, Çınar abi bence seni çok seviyor. Çok şanslısın.
— Bence de, ben de onu çok seviyorum, dedim.
Elif’i hazırladım ve Elif’i okula bırakması için karşı komşum Neslihan ablaya bıraktım. Elif’le ilgili her şeyde yardım ediyor ve bize kendi evlatlarıymışız gibi sevgi gösteriyor. Ona zahmet veriyormuş gibi hissediyorum ama bırakabileceğim hiçbir akrabam yok. Sadece Neslihan abla var.Elif’i Neslihan ablaya bıraktıktan sonra okuluma gitmek için otobüse bindim. Kalabalıktan pek hoşlanmam ama ilk gelen otobüse direkt binmek zorundaydım, yoksa sunuma geç kalacaktım. Yolda son kez sunumuma göz atıyordum ama dün gece ancak sunumu bitirip yatmıştım. Bu yüzden ezberimde hiç yoktu ve düşük not alacağımı biliyordum. Yine de elimden gelenin en iyisini yapacağıma kendime söz verdim.Otobüste ineceğim durağa gelince hemen indim. Okula doğru yürüdüm ve okulun önünde beni bekleyen Çınar ve Gamze ile karşılaştım.