Aynı Çatı Altında

Bölüm 2: Gece Yarısı İtirafları ve Şüpheli Sesler
​(Sahnede: Saat gece yarısını geçmiştir. Dışarıda rüzgar uğuldamakta, şömineden hafif çıtırtılar gelmektedir. Kızlar salondaki devasa halının üzerine serdikleri minderlerde oturmaktadır. Rosé elinde gitarıyla hafif melodiler çalmaktadır.)
​Lisa: (Sırtüstü uzanmış, tana bakarak) Kızlar... Farkında mısınız, en son ne zaman telefonlarımıza bakmadan böyle yan yana oturduğumuzu bile hatırlamıyorum.
​Jennie: (Dizlerini göğsüne çekmiş, şömineye bakarak sesini alçaltır) Ben bazen... Gece yatağa yattığımda içimi kaplayan o garip boşluktan korkuyorum. Yüz binlerce insan adımızı bağırıyor, stadlar yıkılıyor... ama ışıklar sönüp otele döndüğümde odadaki o sessizlik bazen çok ağır geliyor.
​Rosé: (Gitar çalmayı bırakır, tellere hafifçe dokunarak) Jennie unnie... Ben de tam olarak bunu hissediyorum. Bazen şarkı söylerken sesimin titrediğini hissettiğim oluyor, "Acaba yetersiz miyim?" diye düşünmekten kendimi yiyip bitiriyorum.
​(Ortamı derin, hüzünlü bir duygu kaplar. Jisoo, Jennie’nin omzuna başını koyar, elini tutar.)
​Jisoo: (Her zamanki neşeli ses tonunun aksine, oldukça yumuşak ve içten bir sesle) Saçmalamayın bakayım. Hanginiz yetersiz? Biz bu yola çıktığımızda daha çocuktuk. Birbirimizin göz yaşını da sildik, terini de. Dünya üzerindeki kimse bizim ne hissettiğimizi tam olarak anlayamaz... ama biz birbirimizi anlarız. Birimiz düştüğünde diğer üçü tutmak için burada.
​Lisa: (Gözyaşlarını siler gibi yapıp dramatik bir şekilde doğrulur) Abla yapma şöyle şeyler... Bak benim yaşlar süzülmeye başladı bile! Duygusal dram filmi çekmiyoruz ki burada!
​Jennie: (Hafifçe gülümser, Lisa’nın burnunu sıkar) Buruk falan ama iyi ki varsınız miniğim.
​(Tam bu sırada, evin üst katından pat diye çok şiddetli ve garip bir ses gelir. Kızlar bir anda dona kalır.)
​Rosé: (Gitarı panikle kucağına bastırır) O... o neydi?!
​Lisa: (Gözleri fal taşı gibi açılır, Jisoo’nun arkasına saklanır) Ben size dedim! Perili köşk burası! Kesin eski ev sahibinin hayaleti geldi!
​Jisoo: (Eline şömine maşasını alır, cesur bir duruş sergilemeye çalışır ama sesi hafifçe titrer) Saçmalamayın, hayalet diye bir şey yoktur. Olsa olsa... büyük bir dağ faresidir.
​Jennie: (Çığlık atarak koltuğun üzerine fırlatır kendini) DAĞ FARESİ Mİ?! Hayalet olsun daha iyi! Jisoo abla git bak çabuk!
​Jisoo: (Maşayı Lisa’nın eline tutuşturur) Neden ben gidiyorum? En küçük ve çevik olan sensin Lisa, git bir keşif yap!
​Lisa: (Maşaya şaşkınlıkla bakar) Ben grubun dansçısıyım abla, fare avcısı değilim! Rosé sen git, elinde gitar var, vurursun!
​Rosé: (Gitarı koruyarak arkaya kaçar) Gitarıma hayatta fare değdirmem! Cidden üst kattan ayak sesleri geliyor... Ne yapacağız?
​Jennie: (Korkudan gözleri dolmuş bir halde) Kızlar... Şaka bir yana, gerçekten üst katta biri mi var?
​Jisoo: (Bir an ciddileşir, kızları arkasına alır) Tırsmak yok. Dördümüz bir arada olduğumuz sürece hiçbir şey olamaz. Plan şu: Lisa maşayı alıyor, ben yastıkla vuracağım, Rosé yüksek sesle bağırıp adamı/şeyi korkutacak, Jennie sen de arkada kalıp polisi ara.
​Lisa: (Gözlerini kısar) Yastıkla mı vuracaksın? Abla adama sarılarak mı etkisiz hale getireceğiz?
​Jisoo: (Ciddi bir ifadeyle) Yastık tüylü Lisa, gözüne tutarsam önünü göremez! Hadi, Yürüyün!
​(Kızlar birbirine kenetlenmiş, merdivenleri yavaşça ve gerilim dolu adımlarla tırmanmaya başlarlar. Her bir basamakta tahtalar gıcırdamaktadır.)