AYNALI KORİDOR

Bana bakıyor. Kim bu saçı sakalı uzamış adam? Elimi cama götürüp üzerindeki tozları sildim. Sonra elime bulaşan tozlara baktım ve tozları üstüme sildim. Burada en son 7-8 yaşında gözlerinin içi gülen bir çocuk vardı. Nereden çıktı geldi bu herif? gözlerine bak bomboş. Gülmeyi bırak en ufak bir parıltı bile görünmüyor. Gözlerine daha dikkatli baktım belki küçük de olsa bir şeyler bulurum diye. Ne umuyordum ki? Daha fenasını buldum kanlı gözler ve morarmış göz altı torbaları. Fena bir halde bu adam galiba.
“Evet, anladık dertlisin.” Mi demeliydim? İnsan kendi derdine yandığını bu kadar gösterir mi ki? İşin gösterisindesin derler adama. Bakmayacağım daha fazla. Kapatıyorum gözlerimi. Kapattım. Ellerimi tekrar cama götürdüm ve yapıştırdım. Sonra yukarıya doğru sürüklemeye başladım. Gitmedi hala burada bu adam. Ne zaman gidecek ve o çocuk ne zaman geri gelecek? Elimi adamın yüzünü kaplayacak seviyeye kadar çıkardım ve gözlerimi açtım. Yüzünü tamamen kapatamamıştım. Bir gözü, o kanlı morarmış gözü, gözlerimin içine doğru bakıyordu.
Titreme geldi, elimi derhal camdan çektim. Hızlıca bir örtüyle kapattım. Tekrardan elime baktım. Sonrasında masanın üstünde duran bir fotoğrafa göz attım. Bir kadın ve o 7-8 yaşlarındaki çocuk bakışıyordu. Usandım bu odadan çıkmak istiyorum diyerek odadan çıktım ve koridorda yürümeye başladım. Fakat bir terslik vardı. O fotoğraftaki çocuk ve adam beni takip ediyorlardı sanki. Etrafımda adamın gözlerini görmeye başladım. Hepsi gözlerimin içine bakarak beni izliyorlardı. Koşmaya başladım. Sanki ben koştukça koridor daha da uzuyordu. En son kendimi yere attım. Ortalık durulmuştu. Ayağa kalkıp koridorda yürümeye devam ettim.