6. Bölüm Annemin bıraktığı ipucu

Sabah oldu. Erkenden uyandım.

İçimde öyle güzel bir his var ki... Bugün annemi bulmaya bir adım daha yaklaşacağıma emindim. Annem bana ipuçları bırakmıştı.

Hemen hazırlandım, aşağıya indim. Annem ve babam beraber çok güzel bir kahvaltı hazırlamışlar. Simitler, poğaçalar, börekler, çay... Saymakla bitmez bir sürü şey. Bana gülerek "Günaydın kızım" dediler. Çok mutlulardı.

Yanlarına gittim.

Annem, "Hadi kahvaltıya, bugün senin için çok önemli bir gün. Sıkı bir kahvaltı yap ki zinde düşme" dedi. Annemin bu sözleri beni çok mutlu etmişti.

Sarılıp "Seni çok seviyorum anne, bunu unutma. Beni sen büyüttün" dedim. Sonra babama sarıldım, "Seni de çok seviyorum baba. Beni öyle çok sevdiniz ki bu zamana kadar. Ben üzülsem siz de üzüldünüz. Siz benim sahip olduğum en büyük şeysiniz" dedim.

Babam kızına sarılırken, "Tamam tatlım, ağlatacaksın bizi. Hadi kahvaltıya" dedi.

Beraber çok güzel bir kahvaltı yaptık.

Sonra hazırlandım. Tam kapıdan çıkacakken annem ve babam bana seslendi. Annem, "Dikkatli ol kızım, çok geç kalma. Acil bir şey olursa hemen bizi ara" dedi. Babam, "Tatlım anahtarın yanında mı? Telefonun şarjı dolu mu?" diye sordu.

"Tamam anne, dikkatli olurum" dedim. Babama dönüp, "Evet baba, şarjım var, anahtar da yanımda" dedim ve onlara sarılıp çıktım. Arkamda böyle durmaları beni bir kez daha mutlu etti.

Ve beklediğim zaman gelmişti. Bulduğum adrese doğru yola çıkmıştım. Hava çok güzeldi. Ne çok sıcak ne çok soğuk... Sanki bugünün benim için önemli olduğunu o da biliyordu. Hava mis gibi kokuyor, kuşlar cıvıl cıvıl ötüşüyordu.

Adres, köydeki tek fotoğrafçıyı gösteriyordu. Elimi çantadaki gazete parçasını almak için uzattığımda, ay izinden her zamanki o acı veren yanma değil de bir serinlik vardı. Canımı yakmıyor, tam tersine iyi hissettiriyordu.

Gazete parçasını elime alıp adrese baktım. Adres çok netti:
*Ay Fotoğrafçılık, Meşe Sokak No:7*

Bileğimdeki ay izi bir anda parlamaya başladı. Her adım attığımda daha çok parlıyordu ve bu da benim çok hoşuma gidiyordu. Kalbim kulağımda atıyordu. Annem bana adını söylemedi belki ama onu bulmam için en güzel ipucunu bırakmıştı. Her "Defne'm" deyişinde bana aslında "Ay" diyordu.

İlk adımı attım. Meşe Sokak No:7...

Kapıda kocaman, ay şeklinde ışıl ışıl parlayan bir tabela vardı. 17 yıl sonra annemin gölgesine ilk adımımı atmıştım ve kendimi çok iyi hissediyordum.

Kapıyı açtığım zaman gördüklerim beni şok etmişti...