Kayıp

Ben şehit kızı Umay Bozkurt
Babasının şehadet haberini doğum gününde alan ,bir daha doğum günlerini anmayan ,
Annesini 6 Şubat depreminde kaybeden abisi ile annesinin hakkını arayan kız çocuğuyum.
Bu hikaye hakkını her daim arayan ve asla başını eğmeyen güçlü durmaktan vazgeçmeyen kız çocukları için...

14 Eylül 2016

Lojmanın etrafında basmadik yer bırakmayana dek oyun oynuyordum. Bugün doğum gunumdu benim her zamanki gibi babam gelememisti ama pastama en güzel resmimizi koydurtmayı unutmamisti. Benim babam vatanı için savaşan şanlı bir askerdi. Ben bu bilinçle buyutulmustum babam her zaman yanımda olamayabilirdi çünkü vatanımızı korumakla görevliydi.Babam her vatan gorevine gittiğinde "kızım umay'ım ben vatan nöbetine gidiyorum eğer geri gelmezsem bil ki vatan görevimimi yerine getirmişimdir korkma kızma banada çünkü vatan olmazsa Albayrak gökte dalgalanamazda biz yok olmuşuz demektir her gökyüzüne baktığında bil ki ben albayraktayim kızım "derdi ben vatanın ne demek olduğunu bir gece babam ve annemin konuşmasını duymamla bildim babam anneme
'Asenam eğer bir gün ben gelemezsem sakın bana kızmayın olur mu çünkü ben bu millet var olsun diye kanımın son damlasını albayraga adadım ve şehit olursam üzülme sakın bilki vatanım milletim için ben bu yolda her şeyi göze aldım." O gece vatan dedim önce vatan...
Annem ve misafirlerimizle birlikte doğum günümü kutliyacaktim bir yanım buruk bir yanım babamın vatan nobetinde olmasinin bilincin deki gururu vardı. Herkes benim mumu uflememi bekliyordu ben ise iyi dilekler dilemeyi 13. Yaş günüme girerken tek dileğim "bir sonraki doğum günümde yanımda olman babam" di
Dilegimi dilemiş mumumu ufleyecekken bir ses geldi bu sesi biliyordum bu sesi tanıyordum her asker çocuğunun korkulu ruyasiydi bu ses pastamin üstündeki babamın tebessumunu seyrettim bir süre biliyordum hissediyordum bu sefer o seslerin hedefi burasiydi ama istemiyordum korktuğum o sesler yaklaştı başımı kaldırdım babamın dediği gibi sanki bugünün geleceğini biliyormuş gibi her gece kulağıma başını sakın eğme kızım fısıldadıgi gibi biliyordum artık ben şehit kiziydim bir sürü rozeti olan asker indi arabadan gözleri ilk bana değdi daha sonra babamın tebessüm ettiği doğum günü pastama, biliyordum ağzından döküleceklerini ama duymak istemedim kabullenmek istemiyordum ellerimle kulaklarımı kapattim gözlerimden kontrolumde olmayan gözyaşlarım tenimde süzülmeye başladı artık emindim babamın gittiğine çünkü eğer babam yaşasaydı nerde olursa olsun gözyaşlarımın dökülmesine izin vermezdi.az önce benden bağımsız akan gozyaslarimi artık kontrol edemiyordum. geldi o an vatan sağolsun dedi asker annemin feryadını duydum önce sonra diğerlerinin agitlarini ben babam diyebildim yalnızca kalakaldım pastamin üzerinde bana tebessüm eden babami izledim şehitler ölmez denilirdi biliyordum babam olmemisti ama bir daha gelmicekti başımı oksamicakti bir daha bana tebessüm etmiyecekti babam bir daha hiç bir doğum gününde yanimda olamicakti ben ben en azından biliyordum babam vatan nobetindeydi biliyordum ama şimdi nolmustu sırtımda bir el hissettim biliyordum kim olduğunu babamın birbirinizi asla birakmayin dediğinde anlamistim bu anın gerçekleşeceğini abi canım çok yaniyo benim diyebildim annem feryat ediyordu cevredekiler bana acıyan gözlerle bakıyordu ben acınacak durumda değildim ki benim babam şehit olmuştu ben şehit kızıydim artık . Bir asker geldi yanıma gözlerimin içine baktı korkma dedi asla yalnız değilsin baban kahraman senin biliyorum dedim kormuyorum ki ben ben artık şehit kızıyım babam ölmedi benim benim babam şehit oldu ve şehitler asla ölmez
Gururla baktı bana asker ama başka bir duygu daha geçti gurulu bakışının ardından bu duyguyu daha önce kimsede görmemiştim ama bambaşka bir duyguydu. Sadece babamın yarın memleketi Adana'ya defnedilecegini biliyordum . Bu gece en karanlık geceydi benim hayatımda gözyaşı dokemiyordum annemin sessiz aglayisini duyuyordum abimin gözlerinin kizarikligini o gece abim tek bir kelime etti sadece korkma
Abim dediği için korkmadım o gece ama bir yanik eksikti benim artık babam yoktu o gece
Evimizin balkonundan Albayrak asıldı .
Babam albayraktayim demimisti ben ordayım demişti o gece albayraga sarılı uyudum bu benim hayatimdaki son doğum gunumdu benim doğum günüm yoktu artık sadece babamın sehadet günü oldu bu tarih bu tarihte bir çocuk daha babasınıvatan topragina feda etti üstelik gikini dahi çıkarmadan çünkü biliyordu o çocuklar vatanlarinin her şeyin önünde olduğunu .

Güneş doğdu Adana'ya ayağımızı bastık her geldiğimde tebessumunum eksik olmadığı bu topraklar artık buz gibiydi üstelik babam bu toprağın altında üşümez miydi canı acimaz miydi yere eğildim toprağa dokundum buz gibiydi benim babam usurdu ama Allah'ım dedim babamı üşütme olur mu babamın şehit törenine geldik babam albayraga sarılı tabuttaydi ve resmi vardı tabutun önünde ama bana baktığı gibi bakmıyordu gulmuyordu annemin feryadi dışında tek bir ses dahi cikmiyordu
Baba diye koşarak yanina gittim albayrakli n
tabutun yanına tabuta dokundum sertti çok sertti baba canın acıyor mu dedim cevabinin gelmeyecegini bile bile üstümde babamın hediyesi olan albayrakli unuformam vardı asker duruşuna geçtim babamın bana öğrettiği gibi babam dedim bana güldüğün Gibi burada gulmuyorsun ama sen hep gül sana gülmemek yakismaz ki babam benim canım çok acıyor biliyormusun doğum günü dileğim bir sonraki doğum günümde yanımda olmandi ama hiç gelemiceksin ki babam benim goyuzune baktim bir rüzgar dahi esmiyordu babamin canıni acitmamak içindir belki diye düşündüm baba dedim ağlayarak sana hiç kızgın değilim ki ben. Sakın beni düşünme tamam mı ben senin kızınım ben şehit Akın Bozkurt un kızıyım o sırada annemin feryadını duyamaz oldum arkamı döndüm annemide kaybetme korkusuyla herkes beni dinlemisti babamın arkadaslarini gördüm hazır ol da duruyorlardi bana her daim tebessüm ederlerdi oysaki şuan ise bana acıyarak bakiyolardi ben istemiyordum bana böyle bakılmasını abimle denk geldi gözlerimiz gururla baktı bana babamın baktığı gibi anneme degdi ardindan gözlerim bana bakıyordu gözlerimiz kesiştiği an daha güçlü bir ağıt döküldü ağzından korktum o gün ilk defa annemin sesinden bı an kulaklarımı kapadım olduğum anın gerçeklerini unutmak için gozlerimi açtığımda değişen hiç bir şey yoktu babama döndüm baba korkuyorum dedim sadece onun duyabileceği şekilde bu günden sonra asla doğum günkerimi kutlamadim babamin mezarina gelip bir fotografinizi biraktim dertlerimi anlattim ona ben bu günden itibaren sadece Akın n kızı Umay değildim ben artık şehit. Yüzbaşı Akın Bozkurt un kızı Umay Bozkurt tum...

5 Şubat 2023

Ben Umay 20 yaşında hukuk fakültesi 2. sınıf öğrencisiyim. Kalbini sadece 2 kişinin kalp ritmine bağlamış bir kişiyi ise kalbinin en ulaşılmaz yerinde sarıp sarmalayan kızım.
Annemin hayatını adadığı 2 kalpten biriyim
Abisinin omuzlarında ki yuklerine bir yenisini eklememek için ise çalışan bir can babasını her ozlediginde gökyüzüne bakıp yıldızların arasında babasını arayanim 5 Şubat 2023 bu yıl babamı yıldızlarda aradığım 7. Yılımdi tıpkı son yılımın olmadigini bildiğim gibi
Her gün olduğu gibi bu günde ilk isim babamın yanına gitmekti evden erkenden çıkmış hızla babamın yanına gidiyordum çünkü bugün bana geçmişten bir gunumu hatırlatıyordu babami kaybettigim günü bugün üstelik hiç bir şey yokken hızla mezarlıktan içeri girdim yollarını karış karış ezberledigim bu yolda 7 yıldır her geldiğimde kalbim sikisiyor nefesim daralıyordu babamın mezarına geldim babam dedim ben geldim
Kendimi hiç iyi hissetmiyorum kalbim acıyor baba bugün garip hissediyorum bugün yutkundum bugün gittiğin günkü gibi neden bilmiyorum ama çok korkuyorum baba sessizlik 7 yıldır her zaman olduğu gibi değişmeyeceğini bile bile her gün tekrarladigim bu an gibi bu hayattaki en kotu seydi belkide sessizlik ama ben alışmıştım üstelik burası kendimi guvende hissettiğim tek yerken çünkü ben babamın yanında en saf korumasız halimdeydim yorulmustum guclu görünmekten rol yapmaktan ustelik babamın yaninda hiç bir maske takma gereksenimi duymuyorken uzak kalmamin imkansizligini hayat her geçen gün yüzüme vururken

Yazarın anlatımıyla

Henüz güneş dogmamisken Umay içindeki nedenini bilmedigi huzursuzlukla gözünü açmıştı.Eger bugünün geçmişteki hayatındaki en savunmasız kaldığı günkü gibi hissettircegini bilseydi belkide bugüne hiç gözlerini açmak istemiyecekti Umay kalbindeki siziyi bastirabilmek için her zaman yaptığı gibi babasının yanında bulmuştu kendini sığınmıştı babasına hayat onun için çok garipti eskiden mezarliklardan korkan küçük kız çocuğunun artık hayata tutanabilecegi tek dali bu mezarlıklarda gizliydi Umay babasına açtı gönlünü bazen sessiz kaldı babasının sessiligi karsizinda bazen sadece gözyaşları konuştu içindeki bu köyü duygudan arınmak istiyordu ilk defa babası çare olamamisti içindeki sizi her geçen saat daha da fazlasiyordu çünkü bugün babasi artık sevdiğini çağırıyordu yanına bunu bilseydi Umay kizamazdi babasına çünkü kendi için korktuğu kadar babasi içinde korrkuyordu bazen bencillik yaptığıni dusunuyordu babasının yalnızlığı karşısında kızıyordu kendisine.hayatinda bir seylerin kötü gidecegini hissedebiliyordu ilk defa babasının yanından ayrılırken düşük omuzlariyla geçti yanından bugün Umayin sessiz ciglikliklarina her mezarda yatan ruh eşlik etti Umay düşük omuzlari ile mezarlıktan çıktı arabasına bindi kendisini annesinin kucağına bırakmak istiyordu apartman dairesinde merdivenleri çıkarken mis gibi kokuları hissetti her zaman tanırdı bu kokuyu annesinin yaptığı yemekler kokuyordu Umay çaldı kapıyı annesi açtı çaresizliğini annesine gösterip onu üzmek istemedigi için kapı aralandigi anda mutluluk maskesini takmıştı Umay annesine sarıldı cennet kokusunu ezberlemek ister gibi içine çekti kalbindeki sizi hareketlenmeye başladı korkuyordu Umay annesinin de gitmesinden
İçindeki siziyi dile getirmedi çünkü dile getirdiği zaman lanetin tekrarlacagina inanırdı
Bugün Umay annesiyle birlikte 7 yıl öncesine gitmişti küçük kız çocuğu olmuştu tekrardan gerçi Umay kendisine itiraf edemese de hiç buyuyememisti annesi ile birlikte kurabiyeler yaptı sıkı sıkı sarıldı bulduğu her fırsatta uzun uzun sohbet etti babasının fotoğrafıni birlikte uzun uzun seyredip dert yandilar birbirlerine aralarindan sesiz sözcükler döküldü gözyaşları anlattı dertlerini annesi babani çok özledim kızım dedi anladı Umay artık ama kendine itiraf etmedi korktu çünkü en iyi yaptığı şeyi yaptı sustu ve konuşmadı inanmadı bir çıkış yolu bulmak için didindi ama kader çoktan yazilmisti onlar.icin abisini aradı açtı telefonu abisi şöyle abisinin canı dedi nasılsın dedi Umay iyiyim bir sorun yok inşallah yok abi dedi korkutmamak için ama gozyaslari teninde suzulmeye baslamisti merak ettim sadece aramak istedim tamamdır canım dedi abisi bugün gelemicem biliyorsun önemli bir dava için arkadaşlarımla savunma hazırlayacağız biliyorum dedi Umay sesi titredi sen iyisin dedi abisi iyi olmadığıni duymak istemeyerek iyiyim dedi Umay hızla ama hissetmişti kıvanç canının canına bağlı olduğu kalbin çaresizliğini nasıl hissetmezdi ki
Hadi sana kolay gelsin dedi abisi ise önce Allah'a sonra bir birbirinize emanetsiniz dikkat edin dedi sessiz bir vedaydi aralarindaki konuşma
Annesinin yanına gitti sıkı sıkı sarıldı Umay akşami film izleyerek geçirdiler Umay annesiyle birlikte yatmak istedi annesi ise dünden raziydi can parçasıyla uyumaya birlikte sıcak yataklarına girdiler Umay annesine sarıldı annesi umaya anne seni çok seviyorum dedi Umay bende seni çok seviyorum kızım dedi annesi Umay annesini bir bırakırsa ellerini arasından kayıp gidicekmis gibi sıkı sariliyordu annesi ise şefkatle karşılık veriyordu Umay uykuya daldı Asena ise kızının basina küçük bir buse kondurdu özür dilerim kızım diye mırıldandı o gece gökyüzündeki tüm yıldızlar asenanin çaresizliğini şahit oldu kızının da kendisininde hissettiği bir gerçek vardı ölüm Asena kendini bencil hissediyordu bir yandan ardında 2 can birakicakti yeri geldiginde o canlar için kendi canını hiçe sayacagi canlar bir yandan sevdiğine kavusacakti 7 yıldır hasreti olduğu kalbini kalp ritmine bağladığı bir diğer can ise onu bekliyordu hayatın acımasızlığına ve belirsizligine birkez daha tüm evren şahit olmustu o gece...

6 Şubat 2023 - 4.17

Bu gece tüm Türkiye için güneş doğmadı en karanlık geceydi belkide insanlar gözlerini bir daha acamiyacagini bilmeden koymuşlardı başlarını yastığa kimisi ailesiyle son defa konuşmuştu son defa birbirlerine gülümsemisti kimisi sevdiğiyle mesajlasmisti
Hiçbiri bilmiyordu bu gecenin bazıları için olduğundan daha karanlık olabileceğini
Bu gece bazılarına mezar bazılarına ise mezara girmesine gerek kalmadan olebilecegini öğretti diğer ülkelerde sıradan bir geceydi oysaki onlar için güneş doğmuştu ama Türkiye de güneş doğmak için tüm gücünü sarfetmis kainat izin vermemis gibiydi kimilerine mezar oldu evleri yuvam dedikleri yerler insanlar sevdiklerinin seslerini duydu ama kurtaramadi bazıları yaşadığı için utandı kendinden karnı tok olduğu için insanlar sokaklardan yardım bekleyen insanların seslerini duyup yardım edemediği vicdan yükünün zirvede olduğu bir gece yaşadı o gece tüm kainat yer ve gök sadece o insanları bir kara delik gibi içine çekti...

Umay Bozkurt

Büyük bir sarsıntıyla uyandım gözlerimi açtığımda annem bana siper olmak istercesine sarılmıştı avize dolap her şey sallaniyordu. Anne dedim Anne kızım sakin ol deprem oluyor dedi gözlerini kapat hiç bir şey olmiyacak gecicek dedi kapattım gözlerimi ama korkuyordum sallaniyorduk çok korkuyorum dedim daha sıkı sarıldı annem çıtırtı sesleri gelmeye başladı anneeeee diye bağırdım ağlayarak anne annem sadece sarılıyordu kızım korkma tamam mı sakın korkma ama anne çok korkuyorum ben ne zaman biticek ev evimiz den urkutucu sesler geliyordu sallantı dahada siddetleniyordu daha fazla ağlamaya başladım bedenimdeki olan eller gevşedi anne dedim korkuyla sakin ol telefonumuza uzanıyorum
Dahada siddetlendi duvarlar duvarlar çatlamaya başladı sesler geldi annemin nefes seslerini duydum bedeni bedenime siper oldu kafama aldığım darbeyle gözlerim karardı

Yazarın anlatımıyla

Asena bir şey olacağını biliyordu ölümunun yaklaştığını sevdalisinin onu cagirdigini biliyordu gözlerini büyük bir sarsıntıyla açtı gözleri ilk kendisini hiç bırakmamak istercesine sarılan kızını gördü canını daha sıkı sarmaladi kızını kızını korumak için siper etti kendisini Umay uyandı anne dedi anne gözündebic buyumeyen her zaman küçük masum kız çocuğunu daha çok sarmaladi korkardı Umay biliyordu soğuk kanlı olmaliydi korkuyordu ama o canından sevdaligini kaybettiğinde vazgeçmişti canının bir önemi yoktu iki canı vardı sadece oğlu ve kızı kızım sakin ol deprem oluyor dedi gözlerini kapat hiç bir şey olmiyacak gecicek kendisi bile inanmamisti bu dediğine ama yapabilecek hiç bir şeyi yoktu
Sarsıntı siddetlenmeye başladı duvarlar çatlamaya tam o an avizenin düşeceğini gördü Asena Umayin üstüne siper etti kendisini boşluğa düştüler yuvaları yikiliyordu sırtında bir sızı hissetti ama umrunda değil di kızı için her şeyi yapabilirdi daha sıkı sarıldı kızına küçük bir bebekmis gibi Umay dedi Umay ses gelmedi sarsıntı durmuştu ama binbir emekle güçlükle taşındıkları evleri yıkılmıştı sırtındaki sizi daha çok fazlasiyordu Umay dedi anne diye bir ses geldi anne korkma kızım sesi artık titreyerek çıkıyordu solunumu zorlasiyordu Umay kendisini üstüne siper etmiş annesine dokundu kan geldi eline anneee diye feryat etti asenanin ise bilinci gittikçe kapanıyordu kızım hiç korkma tamam mı ben ben özür dilerim ama baban cagiriyo kızım çok nefes alamadı özlediğini söyledi özür dilerim bu bir son değil tamam mı anne dedi Umay ağlayarak anne hayır hayır gidemessin birakamassin hayır anne sende gidemessin olmaz kaldıramam. Asena Umay dedi beni dinle bu bir son değil ben ve baban abinle her gökyüzüne baktigizda orada olacağız baban dedi nefes almaya çalıştı zamanın geldiğini biliyordu baban çağırıyor kızım
Hayır dedi hayır gitmeyin istemiyorum
Her sabah güneş dogdugunda albayrakta baban hilal ben ise yıldız her gece gökyüzünde ikimizde yıldız anne dedi Umay anne ben yaşayamam ki anne yapamam güçlü olamam abim abim kaldiramaz biliyorsun
Biliyorum ama baban kızım çok özledim onu
Beni cagiriyo özür dilerim abin ve seni her zaman izliyecegiz gorucez uzakta değiliz
Umay hayır diye feryat etti anne hayır
Özür dilerim unutma her sabah albayrakta baban hilal ben ise yıldız her gece ise gokyzuundeki her yildizdayiz Asena son sözlerini söylemişti sevdiği çağırıyordu çok yaklasmizdi solunumu gittikçe zorlasiyordu anneeeee hayatındaki son duyduğu ses biricik kızına aitti tutunamamisti hayata sevdaligini gördü Asenam dedi hasret oldugu adam geldin basardin üzülme biz her zaman onların yanındayız yanındayız diye tekrarladı Asena
Onlar birbirlerinin koruyacaklar ve bizde her adımlarını izliyecegiz merak etme seninde dediğin gibi
her sabah albayraktaki hilal de ben yıldız da sen

Her sabah albayraktaki hilal de sen yıldız da ben
Diye tekrarladı

Her gece ise gökyüzündeki her yildizda
Her gece ise gökyüzündeki her yildizda

Umay

Anne dedim anne ses gelmiyordu annemin cansız bedeni ustumdeydi üstelik kan vardı üstünde hayır dedim anne hayır kalk istemiyordum bir kerede benim istediğim olsun bir kerede kimse gitrmesin hayatimdan babam gitti sen gitme anne nolur
Ses gelmiyordu yoktu anne korkuyorum anne
Korkuyorum sen kiyamassim ki bana ses yoktu lanet olsun ki hayatımdaki en büyük nefretim sessizlikti ne babam her yanına gittiğimde ses verdi ne de şuan annem istemiyordum annemin her yanına gittiğimde sessizlikle karşılaşmak anne dedim kabullenmekmistemiyorum beni abimi birakmazdi annem ağlamaktan başka bir çarem yoktu benim korkuyordum öyle bir korkuyordum ki abim yoktu babam yoktu annem yoktu kimim vardı ki benim bu garip dünyada bir kez daha acı gerceklikler yuzlestim ben ben lanetliydim benim doğum günümde babam gitti benim yüzümden
Annnem annem de beni korumak için gitmişti abim abimidenkaybetmek istemiyordum ben abi dedim abi anne baba sessizlik hayaagimdaki lanet sessizlik annemin bedeni gittikçe soğuk oluyordu anneme hiç yakismiyordu gittikçe soğuk olmaya başladı birilerinin seslerini duydum bagirsamda nkimse duymamıştı beni insanların bagirislarini duyuyordum sadece dinliyordum hiç bir şey yapamadan üstümde. Annemin soğuk bedeni altımda ise sohuk zemin bunnetir bir imtihandi korkuyordum ben çok korkuyorum

Kıvanç ( yazarın anlatimiyla)

Kıvanç depremin durudugu ilk an evlerinin önüne gelmişti çok büyük bir deprem olmuştu her yer her sokak enkaz içindeydi anne dedi koşarken kıvanç Umay diye feryat etti kalbi acıyordu kivancin evlerinin önüne geldi korktuğu şeyi gördü hayır hayır dedi istemedi kabullenmek yere çömeldi rabbine yalvardı koru onları lütfen diyerek hayır gitmediler diyerek bir umada tutundu enkazin başına gitti Umay diye bağırdı anne ses verin lütfen
Ses gelmedi vakit kaybedemezdi enkazi kazmaya başladı arkadaş inin ayak seslerini duydu Kıvanç dedi biri yapma kıvanç durmadı duramazdi kalbi kalbi enkazın altinda kalmıştı kokardı Umay karanlıktan usurdu hayır dedi olmaz kurtaricam onları bırakmazlar beni omzunda onu durdurmak isteyen elleri hissetti tüm gücünü toplayıp kurtardı kendini daha çok çekti eller onu birak dedi anlamiyormusunuz burdalar kurtarmam lazım onları kaldırdı Mert Can dostunu her zaman yanında olmuştu biliyordu her acısını ama o da kaybedemezdi kardeşini abi dur dedi kurtaramazsin onları etrefina bak her yer enkaz içinde gücümüz yetmez dedi
Bırak beni git o zaman sen diye bağırdi oda kurtarmak istiyordu ama biliyordu teknik hareket edilmezse kurtarılma imkanları varsa eğer o da kaybolurdu
Hayır dedi ben seni hiç bir zaman bırakmam sakin ol kurtaricaz tamam mı
Korkar korkar korkar
Diye mırıldandı titredi kıvanç
Ardından en güçlü şekilde Umay korkar mert Umay çok korkar babam gittiğinde küçüktum koruyamadim ama eğer onu kaybedersem
Gerisini getiremedi hayır dedi enkazın basina koştu Umay dedi Umay anne ses verin enkazi kazmaya başladı elleri acımaya başladı ama duramazdi kurtaricakti ailesini elleri her geçen dakika daha da acıyordu parcalaniyordu
Kurtaricam dedi elleri çok acıyordu kan içinde kalmıştı elleri durdu kendinden nefret etti acıyordu elleri çünkü devam edemiyordu bıraktı kendini enkazın yanına babasının cenazesinde bile ağlamayan o çocuk şimdi hüngür hüngür ağlıyordu gücü yetmiyordu ailesini kurtarmaya mert devam ediyordu kazmaya bir umutla ama oda farkındaydı gucleri yetmiyordu kendisini bıraktı kivancin yanına
Kardeşini gördü her zaman bir yani olan kardeşini yere kendini bırakmış hüngür hüngür ağlıyordu birlikte büyümüşlerdi birbirlerinin en savunmasız hallerini dahi bilirlerdi
Kivancin yanına gitti ellerini omzuna koydu
Kıvanç başını kaldirdi küçük bir çocuktu o
Babasını kaybettikten sonra annesine ve kardeşini hayatın kötülüklerinden korumak için kendinden vazgeçmişti hayatını onların canlarına adamıştı şimdi ise hayatini adadığı canlar kopmal üzereydi ondan gökyüzüne baktı baba dedi hiç bir zaman doya doya söyleyemedigi o kelimeyi nerdesin etrafına baktı her yer enkaz içindeydi ayakta kalan tek bir bina dahi yoktu
Umay
Anne
Nerdesiniz ses verin lütfen
Omuzlarindaki eller daha sikilasti kardeşiyle göz göze geldi daha fazla haykırdı hickiriklariyla söylenmesi yasak lanetli bir kelimeymis gibi sessizce korkuyorum diyebildi kardeşim çok korkuyorum
O anda bir ses geldi uzaklardan abi
Umay dedi Umay nerdesin abicim abi diye çok uzaktan bir ses daha geldi ayağa kalktı kıvançin kalbinde bir umud filizlendi kurtaricam basaricam diye haykırdı kıvanç kardeşini bulucakti ellerinin parçalanmasını düşünmeden sesin geldiği yere doğru hızla kazmaya başladı elleri titredi acıdı kan içinde kaldı ama vazgeçmedi gökyüzüne baktı her cani yandığında yıldızlarda aradi babasını ardından toparladı kendini mert ile birlikte kazmaya devam ettiler kıvanç bilmiyordu henüz bu geceden sonra gökyüzünde babasının yanında annesini de arayacağını...

Umay ( yazarın anlatımıyla)

Umay annesinin cansız bedeni altindaydi annesinin saclariyla oynuyordu korkmamak için ara ara belki gerçek değildir diye anne diye fisildiyordu ama yanıt alamıyordu korkuyordu Umay canı acıyordu üşüyordu annasinin cansız bedenina sımsiki sarılıyordu hiç bir zaman gerçekleşmeyeceğini bildiği babasının annesinin abisinin yanında olduğu düsler kuruyordu gözyaslari artık kendisine sormuyordu akmak icin intihar ediyorlardi adeta Umay
Abi nerdesin diye fısıldadı korkuyorum bul beni lütfen ara sıra siren sesleri duyuyordu
Ama değişen hiç bir şey olmuyordu çok uzaklardan bağırış sesleri duyuldu abi diye bağırdı son gücüyle abi geldin mı abi
Anne dedi hadi kalk abim geldi hadi annecim abim seni böyle görürse çok üzülür dedi ama annesi artık gökyüzündeki sevdaligini kavuşmuştu.

Yazarın anlatimiyla

Kıvanç duyduğu sesle hızla kaziyordu enkazı her geçen dakika daha da yaklaşıyordu her ses duyduğunda daha da hizlaniyordu enkazi kazarken abi diyen ses çok yakından geliyordu abim ses ver geldim dedi Umay abisinin sesini duymasıyla rahatlamaya başlamıştı abi dedi umutla sen misin kivancin gözyaşları duydugu sesle daha da hızlandı fakat artık gözyaşları artık üzüntüden değil mutluluktan di sakin ol abim kurtaricam sizi abi burdayim kıvanç ve mert kazmaya devam etti kivanc bir el gördü
Abim dedi fakat hareket etmedi Umay elini hareket ettir dedi Umay tamam dedi ama el hareket etmedi Umay hareket etmiyor güzelim abi dedi Umay annemin eli tamam Umay söyle anneme elini hareket ettirsin tutuyorum elini Umayin hickiriklari yükseldi abi annem yildizlarda artık kıvanç soylenenleri duymadı annesini ve kardeşininim bedenlerini çıkarmak için devam etti annesini gördü dokundu anne dedi anne Umayin haykirislarini duyuyordu mert kenara çekilmişti ikiside anlamisti ama kelimelere dokemediler anne ben geldim kalk dedi kıvanç annesinin bedenimi tamamen çıkardı annesini umayi gördü gözleri annesinin bedeninden akan siziyi izledi bir süre mert umayi çıkardı Enkazdan kıvanç Umay mert ve annesinin cansız bedeni bir ara daydi Umay anne bak abim geldi kalk hadi dedi kıvanç hiç bir şey diyemedi annesini izledi sadece mert ise ne yapacağını bilmiyordu sessizlige eşlik etmekten başka bir şey gelmiyordu elinden
Kıvanç annesinin nabzina baktı bir umutla
Ama yoktu Umayin haykirislari Mert'in çaresiz nefes sesleri başını kaldırdı cevresine degdirdi gözlerini hiç bı sekilde bakmamisti ama her yer enkaz içindeydi siren sesleri insanların acı cigliklari baktığında sessizliğin resmi olan enkazlarin altında ise yatan binlerce can
Hangi birine yanmayiliydi arkadaslari yıllardır birlikte olduğu insanların evleri yıkılmıştı
Kivancin ağzından her şeyin acısını cikarmak ister gibi anne diye feryat etti kivancin caresizligine ise enkazın altında yaşam mücadelesi veren her can şahit oldu...

Enkazin yanında sabahladilar hiç biri konuşmadı dakikalar saatler geçti hareket dahi edemediler öylece beklediler gün doğduğunda kıvanç annesinim cansız bedenini kucakladı Umayin ise elinden tuttu enkazlarin arasında.yuruduler kıvançin güçlü durmaktan başka caresi yoktu Umay için güçlü durakti kardeşi için
Gün doğduğunda insanların haykırışları yakinlarini kurtarma. Çabaları artmıştı herkes bir umutla enkazlarin başındaydı ekipler vardı bazı yerlerde bazı enkazlarin yanında ise hiç bir kimse yoktu utandi hepsi birbirlerini yüzlerine dahi bakamadilar her yer dağılmıştı hangi birine çare olunacakti enkazlarin altındaki ruhlara kendilerinin varlığını hissettirmemek için en yavaş adımlarla ilerliyolardi ellerinden hiç bir şey gelmiyordu annelerini teslim ettiler
Camide namazları kılındı her yer cok kötü durumdaydi sessiz sedasız göçüp gitti anneleri bu dunyadan babalarının yanına gömüldü annelerinin mezarına çiçekler diktiler
Günü burada geçirdiler başka nerede ve gecireceklerdi ki evleri yıkılmıştı bundan öte 2 canlari da toprağın altındayken başka yere nasıl ait olabilirlerdi gece oldu yildizlarher yanlarını kapladı kıvanç ve Umay anne va babalarnin mezarlari arasına bıraktılar bedenlerini abi dedi Umay annem
Her sabah güneş dogdugunda albayrakta baban hilal ben ise yıldız her gece gökyüzünde ise i kimizde yıldıziz dedibirlikte annem ve babami arayaalimmi yıldızlarda
Kıvanç olur abicim diyebildi sadece mezarlıkların arasında anne ve babalarını arayarak uykuya daldilar gökyüzünde ise onlari izleyen iki ruh varken

2 ay sonra

6 Şubat 2023 sıradan bir tarihti aslinda ama 5 rakam ve 5 harften oluşan bu tarih artık göründüğü kadar masum değildi sadece bir tarih her acıyı sırtladı bazılarının annesi gitti bazılarının babaları kardeşleri en yakinlari
İnsanlar enkazlarin başlarında çaresizce bekliyordu uzakta değillerdi sevdikleri aynı yerdelerdi ama kurtarmaya güçleri yetmiyordu
Bu tarih
Çocuklarına işten gelirken bisküvi alan babanın yuvasıninin yıkılışını izlemesini
Bazi çocukların anne ve babalarının üstünde enkaz olması yetmiyormuş gibi yanmalarini şahit olmasini
Sevdiklerini kurtarmak için sarfedilen çabalarına şahit oldu
Bu kara gecede 53.537 kişi göçüp gitti bu dünyadan
Her birinin sevdiği eşi annesi babası kardeşi vardı gelecek planları daha yeni doğmuş bebekler hayatın kahpeligine şahit oldu
Bunların yanında ise bu tarih bir şeye daha şahit oldu insanoglunun hiç. bir zaman temizlenemiyecek kadar kirli olduğuna
Çünkü o insanların yuvalarınin yıkılmasına sebep olan ihmaller yapan bir sürü insan vardı
Yuvalarınin evlerini sırf daha az para harcamak. İçin deniz kumu kullananlar.
Para için canları hiçe sayanlar ve daha fazlası
Üstelik içlerinde vicdanlarini kaybetmiş olanlar da vardı sadece kendilerini kurtarmak için türlü türlü yalanlar söylenenler kaçanlar
Ama anlamıyorlar di işte onların yakinlari gitmeden de anlayamazlardi zaten inkar edilemeyen bir şey vardı sadece tek bir şey ölüm bir daha geri donulemiyecek bir yol o gece giden hiç bir can geri gelmiyecekti bir daha sevdiklerine doya 6 sarilamiyacakti o insanların su an sıcak yuvalrinda olmaları gerekirken hiç istemedikleri buz gibi toprağın altındalardi
Ama artık o insanların içlerini bir nebze olsun rahatlatibilecek tek bir noktaları vardı intikam
İnsanlar acılarını gömüp yeminler etti herbiri
Sevdiklerinin toprağın altında olmalarına sebep olanlara hakkettiklerini vermek için

Umay

Bugün mahkememiz vardı annemi bizden koparanlardan intikamimizi almak için
O günden sonra abim ve ben intikamimizi almak için her akşam çalışmıştık intikam alınınca gecicek miydi peki hayır ama başka ne yapabilrdik ki annemi geri getirmeye gücümüz yetmezdi bizim de sigindigimiz tek şey intikamdi
Mahkeme saatinden önce annem ve babamın yanına geldik yine aynı şey oluyordu ve kızıyordum kendinme ben korksrdim mezarlardan ama buraya her yaklastigimda içim rahatliyordu korkularım azaliyordu en önemlisi nefes alabiliyordum
Anne dedim anne basaricaz biliyorsun dimi
Birakmicaz yanlarına her kim seni bizden kopardiysa cekicek yaptığının bedelini baba dedim ben senin kızınım basaricaz inan bana tamam mı basaricam abim yani basindaydi ellini tuttum abi dedim annem ve babamın duymasını istemeyerek basaricaz dimi yapicaz
Abim basaricaz dedi basaricaz
Abim kalmıştı bir tek yanımda karşımda annem ve babam yanımda ise abim hepimiz bir aradaydik ama eksiktik babam ve annem topragin altındalardi dokundum ikisininde toprağına soğuklardi annem ve babama her sarildigimda sicaciklar di hiç yakismiyordu burası onlara abim geldi yanıma gözünden teninde bir yaş süzüldü hiç bir zaman acısını fdile getirmezdi abisi ama Umay bilirdi icindeki kopan fırtınalari babama baktım
Şehit Akın Bozkurt yazıyordu
Anneme döndüm ardından
Asena Bozkurt yaziyordu
Babamim mezarında dalgalanam albayraga değdi gözlerim ardından gülümsedim oradalardi isimlerinin yazdığı bu mezar taşları da annem ve babami giremiyodum ama her albayraga baktigimda hissediyordum onları
Duruşma saatini yaklaşıyordu abim hadi Umay dedi hızla ayaklandim son defa baktım anne ve babama basaricam dedim ardından ama sizi çok özledim diye fısıldadım söyleyemedim sesli çünkü eğer kulaklarım şahit olursa basaramazdim abimle birlikte arabaya bindik abim arabayı sürdü ben ise annem ve babami
Hayal ettim

Mahkeme

Taraflar yerini almisti Umay ve kıvanç bir tarafta annelerinin katilleri ve avukatı ise karsilarindaydi hakim sizi dinliyorum dedi
Sayın hakim dedi Umay öncelikle ben 13 yaşında tam doğum günü pastasını ufleyecken evlerine babasının şehadet haberi getirilen 13 yaşında babasına daha doyamamisken babasini vatan toprağına feda edenim
Ben şehit kiziyim sayın hakim siz bilirmisiniz şehit çocuğu olmak nasil bir şeydir diye annesini ondan koparan adama döndü
Tam gözlerinin icine baktı yanağından bir damla gözyaşı süzüldü .baba diye feryat edemissiniz çünkü annenizin halini gorursunuz babanızın şehit toreninde annenizden korkarsiniz anneniz o günden sonra hiç bir zaman içtenlikle gulumsemez her gece annenizin aglayislarini duyarsınız ama hiç bir şey yapamazsınız babanizi suclarsiniz çünkü bilmiyosrsunuz daha küçücük yasinizda babanızın vatanı için kendini feda ettiğini abimiz dedi abisine degdirdi gözlerini derin bir nefes aldı abiniz dedi abinizin omuzlarina anne ve kardeşini korumak için duyduğu sorumluluk yüklenir acısını her gece sessizce haykırır ama belli edemez çünkü babalarının emaneti vardır buyursunuz bir şekilde zaman akıp geçer her girdiğiniz ortamda baba kelimesini duydugunuzda gözleriniz dolar tek eksikliğiniz odur çünkü
Helede kız çocuğu iseniz babanızın başınızı oksamasina bile o kadar ihtiyacınız vardir ki ama ona bile hasret kalirsiniz ben şehit kiziyim sayın hakim benim babam şehit annemi ise kopardilar benden devam edemedi bir süre kalbi sikisiyordu daha gencecik yasinda dayanamiyordu yüreği hakimin ve salondaki herkesin genc kızın ağzından dökülen sözlerin ağırlığı vardı Umay kendini topladı her gece yeminler etmisti bu an için
Annemi kopardılar benden sırf daha fazla para kazanabilmek için kendileri en iyi şartlarda yasarken insanlari ölüme terk ettiler benim annem deprem sirasinda buzdan farksız olan enkazda kendini benim canım için feda etti ben 1 günümü annemin cansız bedenine sarılırken geçirdim korktum her geçen saat dahada soğudu annem ben annemin cansız bedenine sarılmış ölümü beklerken abim geldi abim çıkardı beni enkazdan üstelik bu ihmaller sadece benim annemi benden koparmadi
Benim annem ile birlikte 53.537 kisiyide kopardı sevdiklerinden annesinin katilene döndü benim annem binamızın depreme dayanıklı olmadığına dair adliyeye başvurmuş sayın hakim ama hiç bir önlem alınmamış
Benim annem yok şuan buz gibi topragin altında babamın yanında benim tek isteğim annemin intikamını almapk lütfen bunu bana çok görmeyin annemin mezarına gittiğimde en azından verdiğim sözü tutabiliyim sayın hakim
Hakim karsinda ki genç kızi izledi bir süre bir vatan evladiydi o karşısında ise bir kız çocuğu görüyordu Asena Bozkurt depremden bir ay oncesinde başvuru yapmisti deprem dayanikliligi için ama yetkililer ertelemisti
Adama döndü daha az para ödemek için kaç canın hayatını karartmisti düşünülecek bir şey yoktu bu katil ellerini kolları serbest gezemezdi sokaklarda gereği düşünüldü dedi
Yapılan ihmaller göz önünde bulundurulduğunda ve asena bozkurtun depremden 2 ay oncesinde suç duyurusunda bulunması göz önünde bulundurulduğunda yetkililer ve Mehmet Yılmaz'ın ve suç duyurusunu erteliyenlerin diye devam etti
Umay ağlamaktan başka bir şey yapamiyordu tüm yaşanmışlıklar in acisini çıkarmak istercesine haykiriyordu kıvanç ise mutluluk gözyaşları döküyordu basarmislardi annelerinin intikamlarimi almışlardı mahkemenin ardından Umay ve kıvanç anne ve babalarının. Yanına gitti mezarlıktan içeri girer girmez koştu her ikiside çocuklar gibi heyecanla anne dedi Umay hızla başardık baba başardık seni bizden koparanlari gerekenleri yaptık kıvanç yaptık basardik anne gözün arkada kalmasın seni çok seviyorum Umay başardık dedi bir kez daha anne ve babasına değil de daha çok kendisine söyler gibi kıvanç ve Umay geceyi anne ve babalarınin yanimada geçirdiler omuz omuza verdiler sığındılar anne ve babalarına gece olduğunda ise yildizlarda aradılar anne ve babalarını bu günden sonra da
Her sabah albayraktaki her yıldız ve hilal de her gecede ise gikyuzundeki her yildizda...