1.Bölüm

Evet şu an ve her an bu askerideyim.Merheblar ben Üsteğmen Yiğit Arslan.Şu anda timi mi uyandırmaya çalışıyorum.Saat şu an da 5:30.Genellikle bizim günümüz
05:30 – Uyanış ve içtima (sayım)
• 06:00 – Sabah sporu / koşu
• 07:00 – Kahvaltı
• 08:00 – Sabah içtiması ve görev dağılımı
• 09:00-12:00 – Eğitim / görev (nöbet, temizlik, silah eğitimi vb.)
• 12:00 – Öğle yemeği
• 13:00-17:00 – Eğitim / görev devamı
• 18:00 – Akşam yemeği
• 19:00 – Akşam içtiması ve serbest zaman (TV, kantin, kitap vs.)
• 22:00 – Yat saati.
Tam olarak böyle.
“Hadi kalkın!”Birazdan öyle bie nağıeıcam ki kalkmasınlar göreyim.
“Koğuş kalk!!!!”
“Allah!Na oluyor komutanım?”
“Saat kaç?
“Bir dakika.5:30”
“E hadi kalkın yani”
“Tamam komutanım.”Kaldırmak biraz zor olsa da işlemi tamamladım.
“Sağ baştan say!”
“1.” “2.” “3.” “4.” “5.” “6.”Saat tam 6:00 olduğunda koşuya başlıyoruz.
“30 tur koş asker!”Abartma diyeceksiniz ama koskoca Askerler 50 tur bile koşar.Arlarında tabi ki bence koşuyorum.Tam 1 saatlik koşu yaptık.Saatler 7:00 gösteriyor.Yani kahvaltı saati.
“30 tur koştuk deydi bence.”Dediğini duydum keremin.
“Değer tabii yemek görünce.”Diye gülmeye başladım.
“Burada ilk önce vatan sonra yemek gelir.”Dedi.
“Aç ağız seni.”
“Buda güzel bi lakap sevdim.”Dedi gülmeye başlıyarak.”
“Sonra kilo alır bu komutanım.Askeride kilo alan ilk adam diye tarihe geçer.”
Dedi Mert can.Bi güzel kahvaltılarını ettiler.Şimdide sabah sayması ve görev dağılımı var.Herkesi ayrı bir yere göreve gönderdikten sonra temizlik,nöbet,silah eğitimi var.Bunların hepsini sıra sıra yapıyorlar.
“Bu suyu kim yaptı lan!”Diye bağırdı Emirhan.
“Ben yaptım abi.Ns olmuş ki.”Diye cevap verdi Kerem.
“Bi bok olmamış.”
“Ayıp oluyo abi ama.”
“Lan su olmamış direk.”
“Abi bildiğin su işte.”
“Lan su yok su.”
“Unutmuşum yapıp geliyorum.”
“Tövbe tövbe.”
“Komutanım.”Dedi Mert can arkadan gelerek.”size görev yazmışlar.”
“Nereye?”
“İl sınırı.
“Dikkat edin komutanım.Orada çok şerefsiz olur.İsterseniz bende izin alayım geleyim.”Dediğini duydum Turanın.
“Gerek yok aslanım.Siz burayı koruyun.”
“Dikkat edin.”
“Tamam.Ben yokken söyleyin Emirhan sayip çıksın buralara.”
Sonra kafasını salladı.Bizimkileri çağırdı.O sırada ben de hazırlanıyoduö
“Ben yokum diye hiç bişeyi aksatmıyorsunuz.”
“Anlaşıldı komutanım.”Hazırlanmış il sınırına doğru gidiyordum.Orası şerefsiz doluydu.Neyseki varmıştım.Yanımda tabii başka askerlerde vardı.Boynumda künyem.Yazılar.
Yiğit Arslan
Rize
0 RH+
5.6.2001
Bunu yere düşürürsem.Sonum demektir.Vatan için ölünür bile.Ruhum feda olsun güzel vatana.
“Hoşgeldiniz komutanım.”
“Hoşbulduk.”Uzun Bir süre çatışma yaşadık.Gözlerimi dikmiş etrafa bakarken bir acı hissetmiştim.Vurulmuştum.Sol kol.Sanki ruhumu teslim ettim o an.Acımadı aslında.Askerin canı acırmıydı.Hayır.Babam bana bunu öğretmişti.

Uyandığımda hastanedeydim.Uyandığımda başımda bir kız vardı.Güzel di.Saçı kumrala yakındı sanki.Gözleri yeşil.Doktor önlüğü vardı.Doktordu galiba.
“Neredeyim ben?”
“Hastanedesiniz beyfendi.”
“En son vurulmuştum doğru.”
“Bazıları hatırlamıyor normalde şaşırttınız.”
“Askerim ben.Hiçbişeyi unutmam.”Deyip bildiğim tüm şehitleri saydım.
“Beyfendi yeter lütfen.”
“Niye şehit ismi duymak bu kadar mı kötü.”
“Ondan değil.İşim olmasa oturup dinlerim.Ama işim var.”
“Anladım.”
“Görüşürüz.Kontrol etmeye gelirim.”
Allah aşkına gel.Lütfen gel.Yok onu ben demedim.Yanlış oldu o.Yok yok.
O sırada kapıdan birileri girdi.Timim.
“Komutanım!İyimisiniz?”
“İyiyim iyiyim.”
Sonra Sezin konuşmaya başladı.
“İyisiniz değil mi?”
“İyiyim.”
“Valla ben hiç iyi değilim.Birileri bana pas vermiyor.”Dediğini duydum Turanın.
“Sus Turan.”
“Ay sizin aşk kavganızımı dinliycez.Komutanıma odaklanın.”Diyen ilk Mert Can oldu.
“Komutanım”
“Efendim Saylan?”
“Acaba nasıl vuruldunuz?”
“Tüm adamları indirmiştik.İtin biri bir köşeye sığınmış herhalde.”
“O iti var ya”
“Komutanım”
“Efendim Koza”
“Şu doktor kız kim?”
“Oğlum malmısın yanında Sezin var.Çok meraklıymış gibi sorulur mu?”Diye Emirhan sordu.
“Çok meraklı o”diye cevap verdi Sezin.
“Tamam kesin.Niye sordun o kızı.”
“Maşallah çıkarken yakaladık.Kadının yüzü ışıltı gibi gülüp duruyodu.”
“Ya öylemi.”Ay kesin o da hoşlandı benden.Yok bişey.
“Maşallah aynı gülüş siz dede var.”
“Ne saçmalıyosun Alp?”
“Tamam yok bişey.”
Biraz kaldılar.Sonra işleri olduğu için normal olarak gittiler.Sonra yine o kız girdi.Önlüğünde Derin Aksoy yazıyordu.İsminide burdan çakmıştım.
“Yiğit bey pansuman yapabilirmiyim?”
“Gelin tabii niye soruyosunuz?Aslında hemşireler yapmaz mıydı.”
“Hemşireler dolu.Ama isterseniz gideyim.”
“Gerek yok!”
“Tamam.Azcık acıyacak”
“Acımaz.”
“Peki.”
“Uzman doktormusunuz?”
“Evet.”Tebeikler kalbimi çaldınız.”
“Bu işte uzman olduğunuzu bildiğim iyi oldu.Size kendimi emanet edebilirim.”
“Size gözüm gibi bakacağım.”Pansumanı yaptı ve çıktı.Azcık daha dursaydı Teşke.Çıkma teklifi mi etsem acaba?Fazla gelir dimi?Yataktan kalkmıştım bi 2 saat sonra.Terasa çıkmıştım.Onu gördüm orda.Yeşil gözlü hanımı.Çok güzel duruyordu.
“Selam.”
“Selam.”
“Moladamısın?”
“Evet.”
“Havada güzelmiş.”
“Aynen.Sizin kalkmamanız ge-“
“Gerek yok.”
“Ama Kol-“
“Gerek yok yeşil orman.”
“Ney?”
“Yeşil orman.”
“Yeşil orman?”
“Gözlerin…”
“Ha o mu?”Dedi ve güldü.
“Gördüğüm en güzel yeşil orman.”Kız utanmış olucakki kaçtı.
“Dur.Nereye?”
“İşim var.”
“Ne güzel konuşuyorduk işte.”
“İşim var beyfendi.Gidin ve yatağınıza yatın.”
“İyi hadi öyle olsun.”
O da hoşlandı benden.2.Gün olmuştu.Kahvaltı saatiydi.İçeriye bırksç yemek ve o kız girdi.Yeşil orman.
“Günaydın.”Dedi.
“Günaydın.”
“Kahvaltı işinide bana bıraktılar.Taşınıcam bu hastaneden.”
“Aman hayır!”
Kız sorgulayan bakış attı.
“Yani sizin gibi bir doktor bulamam ben ondan.”
“Bulursunuz.”
“Bulmam”
“Bulursunuz!”
“Bulmam!”
“Tövbe tövbe.Beyfendi uğraşacak kimse yok mu başka?”
“Yok.”
“Başka doktor bulun!”
“Bulmam!”
“Niye!”
“Senden güzeli yok çünki!”
“Var!”
“Yok!”
“Var!!”
“Yok!!”
“Siz ne yapmaya çalışıyorsunuz.”
“Artık siz miz yok.”
“Doktorum ben.”
“Tamam.Olsun.”
“Olmasın.”
“Olsun,olsun.”Kız deli etmişim gibi koşarak çıktı.Arkasından bende koştum.
“Beyfendi.Nezaketle söylüyorum.Peşimi bi bırakın.”
“Ne peşi.”
“Benim peşim.”
“Senin peşin kim?”
“Benimle oyun oynamayın lütfen.Ben oyuncak değilim.”
“Biliyorum.”
“E ozaman.”
“Ne o zaman.”
“Ya niye benim peşimdesiniz.”
“Sin.”
“Siniz.”
“Sin!”
“Siniz!”
“Ya sin!”
“Siz!Neden beşimdesiniz!”
“Neden söyliyimmi.?!”
“Söyleyin!”
“Sana aşığım çünki!”Yuh be adam cümle alem duydu.Ama rahatladım.
“Ney?”