1.Bölüm: Mum Işığı..

Odanın tek ışığı, masanın üzerindeki üç mumdan geliyordu. Alevler, duvarlarda yavaşça titreşiyor; gölgeler sanki bizimle birlikte nefes alıyordu.
Sui, kadife koltukta oturuyordu. Bacak bacak üstüne atmış, parmakları fincanın kenarında dolaşıyordu. Gözleri, Alp’in her hareketini sessizce izliyordu.
Alp pencerenin önünde durmuştu. Dışarıdaki fırtınayı dinliyordu.
Sonra yavaşça döndü.
— “Bana neden böyle baktığını merak ediyorum,” dedi sakin bir sesle.
— “Nasıl bakıyorum?” diye sordu Sui, hafif bir tebessümle.
Alp birkaç adım yaklaştı.
— “Sanki… beni çözmeye çalışıyormuşsun gibi.”
— “Belki de,” dedi Sui. “Çözülmeye izin verip vermediğini anlamaya çalışıyorumdur.”
Aralarında yalnızca birkaç adım kalmıştı artık.
Sessizlik, ikisinin de kalp atışlarını saklayamayacak kadar yoğundu.
Alp, koltuğun yanına geldi. Eğildi, ama dokunmadı.
— “Bazen,” dedi alçak bir sesle,
“insan en çok… dokunmadan yakın olmak ister.”
Sui başını kaldırdı. Göz göze geldiler.
— “Çünkü,” diye fısıldadı,
“dokunmadan önce hissetmek daha cesurca.”
Alp hafifçe gülümsedi.
— “Sen hep böyle misin?”
— “Nasıl?”
— “İnsanı kendine yaklaştırıp… sonra durduran.”
Sui ayağa kalktı. Aralarındaki mesafe neredeyse yoktu artık.
— “Belki de,” dedi,
“durmak istemediğin yerde seni sınamak içindir.”
Alp nefesini tuttuğunu fark etti.
— “Tehlikelisin,” dedi.
— “Hayır,” diye cevap verdi Sui yumuşakça.
“Ben sadece… derinim.”
Parmak uçları, Alp’in koluna çok hafifçe değdi. Bir dokunuştan çok, bir hatırlatma gibiydi.
— “Buradayım,” der gibiydi.
Alp başını eğdi.
— “Beni böyle bırakma,” dedi.
— “Nasıl?”
— “Sana bu kadar yakınken… bu kadar uzağında.”
Sui gülümsedi.
— “Yakın olmak,” dedi,
“mesafeyle ölçülmez, Alp.”
Sonra fısıldadı:
— “Kalbin şu an benden kaçmıyorsa… zaten buradasındır.”
Mumlardan biri hafifçe titredi.
Ve oda, ikisinin arasında büyüyen o görünmez bağla biraz daha ısındı.