2. BÖLÜM

Bir insan duyguları olmadan nasıl yaşar? Ağlamadan, gülmeden... Sadece öfke ve sertlikle nasıl yaşar?

Hepimiz daha tamamlanmamış bir hikayenin içindeyiz. Hikayeyi bizden öncekiler yazmaya başladı, biz doğana kadar biraz yazıldı. İyilikle beyaz lekelenen bu hikaye bir zaman sonra yanlış kişilerin elinde kankırmızıya bulandı. Biz doğduğumuzda hayat toz pembe gibi gelir ama o tozlu pembenin ardında masumları kanı ve aynı zamanda o kanın bulanmasına neden olan katillerin simsiyah gölgeleri var.

Şimdiyse biz büyüdük... Bu hikayeyi biz bitiricez. Ama nasıl bilinmez. Kimlerle bilinmez. Ne zaman bilinmez.
Ama en önemlisi, biz başarabilir miyiz? Sevdiğimiz insanları kaybetmeden, hep kazanarak asla kayıp vermeden başarabilir miyiz?

Bilmiyorum...

Okula doğru yürümeye başladığımızda içim hiç rahat değildi. Çünkü Cenk içime öyle dert olmuştu ki söyledikleri kalbimi sıkıştırıyordu. Pek bişey belli etmemeye çalışarak yürümeye devam ettim. Böyle dalgın dalgın yürümeye devam ederken birisi elimi tuttu. Bunun şokuyla hemen sağıma döndüm. Bu benim hiç beklemediğim bir şeydi. Geleli ondan Cenk'ten. Evet elimi tutan Cenk... Ama bunu gizli yapıyor gibiydi. Bir an göz göze geldik. Bende hiç bozuntuya vermedim. Sonuçta bu an hayatta kaç kez gerçekleşir ki.

Okulun kapısından içeri girdiğimizde şöyle bir etrafa bakındım. Genel olarak herkes bir grup halindeydi. En az iki kişi beraber ama en fazlasını bilmiyorum. Altı sanırım.

Sınıfımız altı katlı okulun üçüncü katında. Bence gayet ideal. Okul yüksek değil. Yatay bir mimarisi var. Bence böyle gayet harika ve güvenli.

Beşimiz teker teker sınıfa girdiğimizde bence biraz dikkat çekmiş gibiydik. Hepimiz sıramıza oturduk ve ders başladı. Herkes ikili oturuyordu. Bende normalde Cenk ile oturuyordum ama bu gün İrem benim yanıma oturmuştu. Cenk Hakan ile Kenan'sa sınıftan Yağız diye bir çocukla oturuyordu.

🔥🔥🔥

Ders çıkışı, bir tuvalet seyahati yapayım dedim. Sıradan kalkacakken Cenk engel oldu. "Şşşş, bir yere kaybolma! Hatırlatırım Kuzey ve çetesiyle olan bir muhasebemiz var. Senden geleceksin," ay bilmiyordum çok sağol. Harbi aklımdan çıkmıştı bu arada.
"Biliyorum, siz gidin benim bir işim var halledip geleceğim."

"Ne işin var acaba?" aman Cenk bey bir şeyide sorgulamasa olmaz zaten. Avukat...

"Tuvalete gidicem seni de götüreyim mi? Allah'ım ya!"

"Aman be tamam, git ama çabuk ol,"

"Tamam.Gelirim ben arka bahçeye,"

Yani çok şükür sınıftan çıkıp tuvalete doğru yol almayı başardım. Yürürken otomatik olarak karşı sınıfın da önünden geçtiğim için içeri şöyle bir göz attım.
Atmaz olaydım. Benim bakmamla bir hareketlilik oldu. Hemen suç mahallinden uzaklaşmaya çalıştım. Hızlı, ama çok da değil, seri bir şekilde tuvalete uçuyoruz.

Şu köşeyi döndüğümde arkamdan gelen toplu ayak seslerinden uzaklaşmış olacağım. 3-2-1...ve...hayır.
"Duvar mı? Tuvalet nerede lan" anlık, kritik zamanlarında böyle olur hep zaten. Sınıfa bakayım diye yanlış yola sapmışım. Allah kahretmesin.