BÖLÜM 1- 6 Temmuz

Ben Efsun ÇELEN. Hayatım boyunca dedektif olmayı hayal etmiştim.
Bugün ise o hayalin tam ortasındaydım.
Yirmi dört yaşındaydım. Henüz birkaç hafta önce mezun olmuş, İstanbul'a atanmış ve sonunda mesleğime kavuşmuştum. Çocukluğumdan beri kurduğum o hayal artık masamın üzerindeydi.
Masamdaki kahve kupasını kenara itip önüme bırakılan dosyaya baktım.
Kalın, eski ve toz kokan bir dosyaydı.
Kapağında tek bir kelime yazıyordu.
GÜMÜŞÇÜ
Dosyayı elime aldığım anda içimde garip bir his oluştu. Sanki bu dosya, açıldığı gün beni bambaşka bir hayata sürükleyecekti.
Bunu o an bilmiyordum.
Belki de kapağını hiç açmamalıydım.
Belki de o gün masamdan kalkıp gitmeliydim.
Ama merak... Benim en büyük zaafımdı.
Dosyayı açtım.
İlk sayfayı çevirdim.
Sonra ikinciyi...
Üçüncü sayfaya geldiğimde nefesim kesildi.
Cinayet.
Kayıp insanlar.
Çelişen ifadeler.
Eksik deliller...
Bu dosya tek bir cinayet değildi.
Bu, yıllardır çözülemeyen bir cinayet zinciriydi.
Elim titreyerek telefonumu çıkardım.
"Sanırım Selin haklıydı..."
Numarasını çevirdim.
Telefon birkaç kez çaldı.
— Efendim Efsun?
Sesi her zamanki gibi sakindi.
— Hâlâ benimle bu dosyada çalışmak ister misin?
Birkaç saniye sessizlik oldu.
— Sana bunun tek kişinin altından kalkabileceği bir dosya olmadığını söylemiştim.
Başımı eğip hafifçe gülümsedim.
— Haklıymışsın.
— Seni kırmak istemiyorum. Sadece yanında olmak istiyorum.
— O zaman saat birde kafede buluşalım.
— Tamam. Dosyayı da getir.
Telefon kapandı.
Derin bir nefes aldım.
Delilleri ve ifade tutanaklarını çantama yerleştirdim.
Lacivert askılı bluzumu ve kot şortumu giyip evden çıktım.
Kafe birkaç sokak ötedeydi.
Yürümeyi tercih ettim.
Dün gece yağan yağmurun izleri hâlâ sokaklardaydı.
Tam kaldırımdan yürürken yanımdaki su birikintisinin içinden hızla geçen siyah bir araba...
Bir anda...
Şaaak!
Buz gibi su tepeden tırnağa üzerime sıçradı.
Gözlerimi istemsizce kapattım.
Islak saçlarımı geriye attım.
— Harika... Gerçekten harika! Bir tek bu eksikti!
Tam arkamı dönecekken araba fren yaptı.
Sonra geri geri yanıma geldi.
Kapı açıldı.
İçinden uzun boylu, sarışın, lacivert gözlü bir adam indi.
Üzerinde koyu renk bir takım elbise vardı.
Yüzündeki ciddi ifade neredeyse hiç değişmiyordu.
— İyi misiniz?
Sinirden güldüm.
— Sizce iyi görünüyor muyum?
Adam kısa bir süre üzerime baktı.
— Özür dilerim. Su birikintisini fark etmedim.
— Ama beni fark etmediniz.
Adam sessiz kaldı.
Cebinden cüzdanını çıkardı.
Bir miktar para uzattı.
— Kıyafetleriniz için.
Paraya baktım.
Sonra gözlerinin içine.
Parayı alıp tekrar ceketinin cebine koydum.
— Benim derdim para değil.
Adam ilk kez kaşlarını çattı.
— O zaman nedir?
— Dikkat.
Birkaç saniye birbirimize baktık.
Ne adını biliyordum...
Ne de bir gün aynı davada omuz omuza çalışacağımızı.
Arkamı dönüp yürümeye başladım.
O ise uzun süre arkamdan bakmaya devam etti.
O gün ikimiz de birbirimizden hiç hoşlanmamıştık.
Ama kaderin bizim için bambaşka planları vardı.

(Kısa oldu biliyorum ama yapacak bişi yok ,Yeni bölümde görüşürüz )🫀✨🩷