1.BÖLÜM: TANIDIK YABANCI

Sabahın kör ışıkları perdemden içeri süzülürken yatağımın hemen başucundaki telefonum çalmaya başladı. Elimi uzatıp tek hamlede telefonu aldım. Arayan kişi Vladimir Morozov'du. Namıdiğer Rusya'nın en güçlü, en soğuk, hatta en itici mafyasıydı. Ne var ki kendisi babam olduğu için başka bir seçeneğim yoktu. Onunla sürekli iletişim hâlinde olmak zorundaydım. Aramayı açıp telefonu kulağıma götürdüm. Tek kelime etmedim, daha doğrusu etmek istemedim. Karşı taraftan gelen boğuk ses sessizliği bozdu. "Zlata, kapıda şoför seni bekliyor.

Hazırlan ve in." Her kelimesi emir niteliğindeydi. Ağzımı açmama bile fırsat vermeden aramayı sonlandırdı. İnsan, kızına en azından bir merhaba derdi. Ama bu adamın insanlara karşı zerre sevgisi yoktu. Yataktan fırlayıp ışık hızıyla gardıroba koştum. Aşağıdaki adamları bekletemezdim. Hızla üzerimi değiştirdim. Sanki baştan aşağı siyaha bürünmüştüm. Kış mevsimi olduğundan uzun bir kaban ve siyah, topuklu çizmeler giydim. Ardından odadan ayrıldım.

Yanıma yalnızca telefonumu almıştım. Akşam olmadan geri dönecektim. Evden çıkar çıkmaz karşıma siyah, parlak ve son model bir araba çıktı. Bu arabayı en son küçükken görmüştüm. Şimdiyse geçmiş, sanki yeniden yaşanıyormuş gibi hissettiriyordu. Aracın yanında bekleyen iri yarı adam tek kelime etmeden kapıyı açtı ve eliyle binmemi işaret etti. Denileni yapıp arka koltuğa yerleştim. Oturmamla birlikte araba hareket etti. Havalimanına doğru ilerlediğimizi düşünüyordum. Gözlerimi dinlendirmek için kapattım ve başımı koltuğa yasladım. Araba yoluna devam ederken zamanın nasıl geçtiğini anlamadım.

Gözlerimi açtığımda sınıra yaklaştığımızı fark ettim. Oysa havalimanına gidecektik. Plan değişmişti. Ön koltukta oturan korumaya doğru eğilip çekingen ama bir o kadar da nazik bir sesle sordum: "Poçemu mı ne poyehali v aeroport?" Neden havalimanına gitmedik? Adam başını hafifçe çevirerek soğuk bir tonla cevap verdi: "Samalyot bıl slışkom riskovım variantom." Uçak fazla riskli bir seçenekti. Nedenini sormadım. İçimdeki bir ses, bunu yapmamam gerektiğini söylüyordu.

Zaten bu iğrenç mafya hayatına tahammülüm kalmamıştı. Tören biter bitmez geri dönecektim. Yol boyunca kendi kendime aynı şeyleri tekrarlayıp durdum. Döneceğim. Dönmeliyim. Fakat bugün beni törenden çok daha farklı bir şeyin içine çektiğini hissediyordum. Sanki görünmez bir el beni oraya sürüklüyor, o evin içine hapsetmeye hazırlanıyordu. Yol boyunca karla kaplı sokakları seyrettim. Ah, çocukluğum... Küçükken gördüğüm bu ülkeye yıllar sonra, hem de böyle bir sebeple dönmek tuhaf hissettiriyordu. Hatta fazlasıyla tuhaf.

Aslında ben de babama benziyordum. Ona benzemek istemesem bile içimde ona ait bir şeyler taşıyordum. İçim kan ağlarken bile duygularımı dışarıya belli etmiyordum. Arabanın camından Moskova'nın sabah telaşını izledim. Sokaklar yavaş yavaş kalabalıklaşıyor, araçlar caddelerde birbirinin peşi sıra ilerliyordu. Birkaç dakika sonra Kremlin'in kızıl duvarları görüş alanıma girdi. Sabahın solgun ışığında bile ihtişamından hiçbir şey kaybetmemişti. Şehrin ara sokaklarından geçtikten sonra büyük bir villa karşımıza çıktı. Çevresi korumalarla kuşatılmıştı. Bahçe kapısının hemen önünde duran siyah çelenk, gözüme çarpan ilk şey oldu. Üzerindeki siyah kurdelenin üzerinde beyaz harflerle şu sözler yazılıydı: "S lyubovyu, semye Morozovıh." Morozov ailesinin sevgisiyle.

Araba demir kapıdan içeri süzüldüğünde bahçede yan yana dizilmiş siyah, lüks araçları gördüm. Elimi uzatıp kapıyı açmak üzereydim ki villanın korumalarından biri benden önce davranarak kapıyı sonuna kadar açtı. Ah, şu mafya aileleri... Her işinizi birilerinin yapması gerekiyor, değil mi? diye söylendim içimden. Arabadan indiğimde bakışlarım istemsizce villanın cephesinde dolaştı. Hiçbir şey değişmemişti. Ne rengi ne de tasarımı... Değişen tek şey, artık aileden bir kişinin eksik olmasıydı. Ağır adımlarla girişe yöneldim. Topuk seslerim geniş holde yankılanırken sağ taraftaki merdivenlere ilerledim. Basamakları birer birer çıkıyor, gözlerimi ayaklarımdan ayırmıyordum. Tam son basamağa adım atacaktım ki karşımdaki adamı fark ettim. Baştan aşağı siyah bir takım elbise giymişti.

Bana donuk bir ifadeyle bakıyordu. Aslında bu tavrı şaşırtıcı değildi. Belki de beni ilk kez görüyordu. Ne de olsa tam on bir yıldır bu eve adımımı bile atmamıştım. Bir basamak aşağı inerek yanıma yaklaştı. Etrafıma ağır bir sigara ve alkol kokusu yayıldı. İğrenmişçesine burnumu kırıştırdım. Hareketimi fark eden adam, kalın ve otoriter bir sesle konuştu: "Ah, Zlata. Kak priyatna videt tebya zdes." Ah, Zlata. Seni burada görmek ne güzel. Beni burada görmekten gerçekten memnunmuş gibi konuşuyordu.

Cevap vermeden yanından geçip içeriye ilerleyecektim ki kolumu kavradı. İçkili nefesini yüzüme doğru üfledi. "İ tak vırosla, Zlata. Daje ne veritsya." Ne kadar büyümüşsün, Zlata. İnanamıyorum. Kolumu sertçe geriye çektiğim sırada öfkemi daha fazla bastıramadım. Normalden daha kalın çıkan sesimle ona çıkıştım: "Vırosla ya ili net, tebya eto ne kasayetsya, pridurok." Büyüyüp büyümemem seni ilgilendirmez, salak herif. Tam o sırada Vladimir Morozov ağır adımlarla yanımıza yaklaştı. Yüzünde belli belirsiz bir sırıtış oluştu. Burnundan derin bir nefes vererek bana döndü. "Zlata, şto eto za nevospitannost? On tvoy dvoyurodnıy brat." Zlata, bu ne edepsizlik? O senin kuzenin.

Gözlerim şaşkınlıkla büyüdü. Kuzenim mi? Bu iğrenç adam gerçekten kuzenim miydi? Olduğum yerde donakaldım. Çünkü bu ailede benim dışımda normal bir insan yoktu. Biri adam öldürür, diğeri uyuşturucu kaçakçılığıyla uğraşır, bir başkası para kaçakçılığı yapardı. Karşımda duran bu herifse alkolikti. Çocukken beni halamların yanına gönderdikleri için her geçen gün Tanrı'ya şükrediyordum. İyi ki bu ailenin içinde büyümemiştim. Bakışlarımı babama dikerek sertçe karşılık verdim: "Yesli mujçina govorit mne, şto ya vırosla, kak ya doljna bıla otvetit, papa?" "Bir adam bana 'Büyümüşsün.' diyorsa, nasıl cevap vermeliydim, baba?" Bu, muhtemelen ilk ve son olacaktı. Babam, başka birinin yanında kendisiyle böyle konuşmama asla izin vermezdi.

Normal şartlarda bu tavrımın karşılığında beni cezalandırırdı. Fakat nasıl olsa geri dönecektim. İçimde biriken her şeyi, cesaretimi toplayarak dışarı vurdum. Babam tam konuşmaya başlayacaktı ki onu umursamadan törenin yapıldığı odaya doğru ilerledim. İçimde açıklayamadığım garip bir his vardı. Odaya girer girmez gözlerim ona takıldı. İsmini bilmiyordum ama nedense yüzü bana tanıdık geliyordu. Baştan aşağı süzdüm. Keskin yüz hatları, belirgin çene çizgisi ve soğuk bakışları ilk dikkatimi çeken şeylerdi. Çekik gözleri yüzüne farklı bir ifade katıyordu. Bakışları öylesine sert ve mesafeliydi ki insanın gözlerini ondan ayırması kolay değildi. Ruslara pek benzemiyordu. Üstelik boyu da oldukça uzundu. Yüzüne bakabilmek için başımı geriye doğru kaldırmam gerekiyordu. Ayağımda topuklu çizmeler olmasına rağmen aramızdaki boy farkı beni şaşırtmıştı. Bir iki adım atarak yanından geçecektim. Ya da ben öyle sanıyordum.

Tam teyzemin yanına geçecekken bir el kolumu kavradı. İrkilerek ona döndüm. Kolumu tutan kişi, kuzenim olan pislikti. Kolumu sertçe iterek geriye çekmeye çalıştım ama olmadı. Bakışlarım tekrar o adama kaydı. Bir adımda dibimize kadar yaklaştı. Kuzenimin ensesini tek eliyle sertçe sıkarak geriye itti: "Yesli ty yeshchyo raz k ney prikosnyoshsya, ya tebya ub'yu." Bir daha ona dokunursan seni öldürürüm.

O adam kimdi, kimdi de bana dokunan kişiyi öldürecekti? İçimden defalarca tekrarladığım tek bir soru vardı: Kimsin sen? Kimsin? Çünkü meraklanmıştım. Küçükken tanıdığım biri değildi ama bir o kadar da tanıdık geliyordu. Sanki onu tanıyor gibiydim. Hissediyordum. Aslında zihnimde ona ait hiçbir anı yoktu ama o gözler bir yerden tanıdık geliyordu. Gözlerinde beni yıllar öncesine götüren, adını koyamadığım bir şey vardı.

Kaşlarımı çatarak, "Sen kimsin de bana dokunanı öldürüyorsun?" diye mırıldandım. Adam, bakışlarını benden ayırmadan bana bakıyordu. Otoriter bir ses tonuyla, "Askar," dedi. Ardından devam etti: "Askar Orlov." Adam, benim Türkçe konuşmamı anlamıştı. Tabii ki anlayacaktı. Adamda mafya tipi vardı. Ahh, salak kafalı Zlata, hiç mi düşünmedin anlayacağını, diye içimden söylendim. Ona sakin bir tonla cevap verdim: "Askar Orlov, bana yardım etmek zorunda değildiniz." Dedim. Bu sözlerim sanki ona ok gibi batmıştı. Kaşlarını çattı, burnundan derin bir nefes verdi. Sözlerimi sindiremeden diğer eliyle kuzenimin yüzüne yumruğu patlattı.

O an sanki herkes yerinde donakaldı. O yumruk da neydi? Durmadan bir tane daha attı. Sınırımı zorlamıştı. Her ne kadar pislik bir kuzen de olsa şiddete karşıydım. Yerimde duramadım. Kuzenimin yanına çömeldim. "Ty v poryadke?" İyi misin?

Bunu sorduğumda Askar, bana laf atarmışçasına alaycı bir tonla, "Mına qızğa da qaraşı, orısşa da biledi eken," dedi. O an Askar Orlov'un Kazakistanlı olduğunu anladım. Hemen yerden doğrularak dik bir şekilde üzerine yürüdüm. "Hvatit truslivo govorit pa-kazahski, davay govori pa-russki, yesli smelosti hvatit." Korkak gibi Kazakça konuşmayı bırak, hadi Rusça konuş, cesaretin yetiyorsa, dedim.

Dediğime de pişman oldum. Gözlerindeki o iğrenç mafya bakışlarını gördüğümde, Askar'ın sessizce bana birkaç saniye baktığı sırada karşılık vereceğini anlamalıydım. Hafifçe sırıttı. Ardından yüksek sesle, herkesin duyabileceği bir şekilde, "Znaçit, ty khoçesh ispytat moyu smelost," dedi. Yani cesaretimi sınamak istiyorsun, dedi.

Ona cevap vermedim çünkü korkuyordum. Her ne kadar mafyanın kızı bile olsam korkuyordum. Askar, benim babamdan bile korkunç birine benziyordu. Tek kelimesi bile beni susturmaya yetti. Ağır adımlarla bana yaklaştı. Bedenim içten içe tir tir titriyordu ama dimdik durmuştum. Eliyle saçımın bir tutamını parmaklarına dolayarak başını hafifçe eğdi. Sesi fısıltıyla çıktı: "Şimdi oldu mu, küçük hanım?" dedi aksanlı bir Türkçeyle.

O hareketiyle bedenim hareketsiz kalmıştı. Yutkundum ama tükürüğümü yutamadım. Boğazımda düğümlenmiş gibiydi. Askar geriye çekilmedi. Bana bir adım daha atarak kulağıma doğru eğildi. Sıcak nefesini yüzümde hissediyordum. Bana yaklaştığı anda bedenimi geriye iterek, "Ne yaptığınızı sanıyorsunuz?" dedim.

Bu hareketimi beklemiyordu. Eli havada kaldı. Dudaklarını birbirine bastırarak sırıttı. Çenesini ovuşturarak, "Hâlâ tanımadın beni, Zlata," dedi. Alnımı kırıştırdım. "Hayır," dedim çok soğuk bir ses tonuyla.

Yerden kalkan kuzenim, sarhoş bir hâlde, "On byl tvayim lyubimım çelavekom v detstve." O en sevdiğin insandı küçükken, dedi. Bunun üzerine teyzemin yanına geçtim ve ona sarıldım. Kulağına fısıldayarak, "Ya ne znayu etava mujçinu, tyotya." Bu adamı tanımıyorum, teyze, dedim. Teyzem cevap vermeden sustu.

Askar'ın gözleri üzerime kaydı. Rahatsız olmuştum. Baştan aşağı beni süzmeye başladı. Tam o sırada babam içeri girdi. Askar'a elini uzattı. Askar hiç oralı değildi; hâlâ bana bakıyordu. Daha doğrusu, baştan aşağı beni süzüyordu. Bundan rahatsız olmuştum. Benden yaşça büyük birinin beni yiyecekmiş gibi bakması herkesi rahatsız ederdi.

Babam sessizliğini bozarak birkaç adım masaya doğru ilerledi ve eline kadehteki votkadan bir yudum aldı. Öyle içti ki sanki ölen kişi onun karısı değildi, bir başkasıydı. O lanet olası içkiyi küçüklüğümden beri görüyordum. Bugüne kadar hiçbir zaman ağzıma bile sürmediğim o votkayı Rusya'da herkes hayırda, şerde bile içiyordu. Diğer eliyle Askar'a ikram etti ama Askar, eliyle dur işareti yaparak istemediğini belirtti. Bu beni şaşırtmıştı. Boynuna kadar dövmeleri olan bir adam votkaya hayır diyordu. Belki de mentalitesine uymuyordu.

Devam etti. Kahrolası Vladimir devam etti: "Vixodit zamuj." Evleniyor, dedi. Yakında evleniyor, dedi. Daha on dokuz yaşında bir kızı hangi mafya şerefsizine kakalayacaktı ya da satacaktı ki? Olamazdı. Olmamalıydı. İzin veremezdi. Annemin sözünü tutmalıydım. Okumam gerekiyordu.

Dudaklarımı istemsizce araladım. Ağzımdan kelimeler dökülecekti ki babam, eliyle adamı bana sunarmışçasına işaret etti: "S Askarom Orlovım." Askar Orlov ile.

Derin bir nefes aldım, yutkundum. İçim "Olmaz!" diye haykırıyorken dışım bir ölü gibi sessizdi. Gözümden tek bir damla yaş süzüldü. Askar bir adım öne atarak tam karşımda durdu. Onun da itiraz etmeyeceğini biliyordum çünkü geldiğinden beri sapık gibi bakışları üzerimdeydi.

"Nelzya!" Olmaz, dedi soğuk, kalın bir sesle. Sakindi. Aşırı sakindi. Şaşırmıştım. Neden istemiyordu? Aslında istememesi bile beni mutlu edecekken neden bir şey beni ona bağlıyor gibiydi? Susmuştum. Tek kelime dahi etmemiştim. Normalde şu an burayı inletirdim ama yapmamıştım. İçimdeki sesler bir yandan "Bağır," diyordu, bir yandan ise "Dur, yapma," diyordu. Nedenini bilemiyordum. Bir şeyler hissediyordum. Bir şey olacaktı.