27-GERİ DÖNÜŞ

Yaman-"Oğlum ayağa kalk Melike yaşıyor sadece senin böyle m@llaşcağını bildiğim için başka bir hastaneye sevk ettirdim,oraya yakın bir ev tuttum size tek katlı, Melike kurtulursa bir süre orada kalın, Alper ve Tuna biliyor annenlere demedim sakın başkasına demiyorsun sakın hadi kalk"
Ayağa kalkıp babama sıkı sıkı sarıldım
Yaman-"Tamam tamam şımarma işlerin başındaki adama bak ağlıyor"
Sarp-"Sen hiç ağlamadın mı baba"
Melike-"Ağladım, annen için ağladım bu kadın beni niye sevmiyor diye ağladım sonra o da ağladığımı görmüş ve bana bir şans verdi"
Sarp-"Sonra ne oldu"
Yaman-"Sen ve Elif"
Babamla hafif bir kıpırdama ile güldükten sonra belli etmemek için hastaneden çıktık Nurten hanımlar Antalya'ya gideceklermiş onlara verilecek olan c@set başkasının olcak ama geri dönüşümüz muhteşem olacak onlar daha bizim asıl tanışma hikayemizi bilmiyorlar ve hiçbir zaman bilmiyecekler. Annemler Melike'nin ailesi gittikten sonra Melike'nin yaşadığını öğrenecekler...
-Sarp eve gelir-
Babamın tuttuğu ev bahçeli tek katlı bir evdi herkse yetecek kadar oda vardı Tuna için ayrı Alper için ayrı ben ve Melike ortak bir oda,banyo mutfak, salon, birde bizim için çalışma odası evin dizaynı klasik ama moderdi beğenmiştim şimdi Melike'nin yanına gitmek için hazırlanıyoruz
Alper-"Abi 2 gündür uyumuyorsun, gidip uyusan mı bir haber gelir ise biz sana söyleriz"
Sarp-"Bana bakın bana Yamaç tarafımı göstertmeyin @ğzınıza s!çmıyım"
Melike bu haldeyken onun yanında olmalıydım,benim iki karakterim vardır ilki Sarp daha normal zamanlarımda Sarp'ım ama mafya olduğumda Yamaç oluyorum çift karakter bozukluğum yok sadece mafya aleminde çoğu kişi Yamaç der birden Tuna heyecanla
Tuna-"Abi Melike kurtulmuş"
Sarp-"Çabuk arabayı hazırlayın"
Arabaya binip Melike'nin yanına gittik Melike normal odaya alınmış makinelere bağlıydı herkesi oradan çıkartıp Melike ile konuşmaya başladım yani ben konuştum o ise duymadan beni dinledi
Sarp-"Melike, Melike'm, güzelim,kraliçem,aşkım,eşim, canım herşeyim çok korktum (ağlamaya başladım) sana birşey olsaydı ben ne yapardım benim gücüm sensin sen ben herşeyimsin, kimse için ağlamayan ben eşim için ağlıyorum çok garip değil mi,artık anladım galiba sen beni hiç sevmeyeceksin artık özgürsün güzelim eğer senden son bir isteğim olsaydı seni bir kere de olsa öpmek isterdim artık ipler iplerim iplerimiz seninle elinde ister git ister kal sana bunu iyileştiğinde de diyeceğim ama eğer gidersen beni unutma çünkü çünkü ben seni hiç unutmayacağım sen benim tarihimde ömrümde ilk ve son aşkım olarak kalacaksın"
Daha sonra göz yaşlarımı sildim ve kapı çaldı içeri girdi gelen Tuna'ydı
Tuna-"Abi yengeyi v.ranı bulmuşlar"
Sarp-"Tamam, söyleyin bizim ekibe hazır olsunlar küçük bir işimiz var"...
Adımı döndükten sonra kollarına ve bacaklarına s!ktım gözümün önünde kıvranıyordu bunu sonuna kadar hak ediyordu yapan benim en sonki çatışmalardan birinde babası ölen çocukmuş kendince intikam alacakmış beceriksiz onu bile beceremdi ama iyi ki beceremedi...Adamı @ldürtüp yaktırdım artık dünyada öyle biri yok ne @lüsün ne dirisi...
-3 HAFTA SONRA-
-Melike'nin ağzından-
Ben hastanedeyken Sarp gelip benimle konuştu ama duyduğumu bilmiyordu bilmeyecekte ama etkilenmiştim, artık emindim bende Sarp'tan hoşlanıyordum ve bana sorduğunda cevabım belli olacaktı Sarp bana bu üç hafta içerisinde bebekler gibi bakmıştı ilk bana yemek yediriyor sonra kendi yiyordu bem uyumadan uyumuyordu giyinmeme yardım ediyordu duş alırken biraz zorlansakta niye mi zorlanıyoruz ben duş alıyordum ama Sarp beni giyindiriyordu göz bandı ile, uzun saçlarımı kurutmak zordur ama o zevkle kurutup tarıyordu hatta üç hafta içinde o kadar eğlenmiştik ki film geceleri yaptık,çiçekler ektik,kafeye gitmesekte evde kahve yaptık eski günleri konuşup güldük en mutsuz günlerim en güzel günlerime dönmüştü ama beni üzen annemlerdi annemleri aradım yaşadığımı söyledi, depresyona girdiğimi bu yüzden İngilter'de olduğumu söyledim kızsalarda bana hak verdiler ama ben depresyonun d sini yaşamıyorum hatta çok mutluyum şimdi ise Sarp ellerimi tutmuş bana bakıyordu
Sarp-"Sana birşey söylemem gerek"