Umay İzmir’de

Allarımın çalmasıyla uyandım hemen sıcak bir duş aldıktan sonra okul üniformasını giyip çantama bir kaç kitap koyup çantamı alıp mutfağa gittim sadece bir kahve yapıp içtim evden çıktım saat daha çok erken olduğu için okula yürüyerek gitmeye karar verdim bu yüzden yürüdüm,yaklaşık yarım saat sonra okula geldiğimde sınıfa çıktım direk o sırada telefonuma bildirim geldi Umay’dan mesaj vardı.

UMAYIM:ben geldim okulun kapısındayım nerdesin.

Mesajı okuduğum an koşar adımlarla bahçeye gittim okulun kapısında umayı görünce bu sefer koşarak umyın boynuna atladım o da beni sıkacak tutarak bir an kendi etrafında doladı bu hareketine ufak bir çığlık attım ama ufacık,sonunda umayın boynunda ayrıldığımda birbirimizin gözüne parlayarak bakıyorduk onu o kadar çok özlemiştim ki yanımda olmadığı zamanlar hep gökyüzün bize uzak ve asla kavuşamıyacakmışız gibi hissediyordum.

İyi ki gelmişti o benim yanımda olduğu zaman san ki benim içimde eksik parçalarım tamamlanıyordu.
İyi ki hayatıma Umay girmişti iyi ki vardı o benim kardeşimdi ne kadar kan bağı olmada da can bağımız vardı,