Karşı karşıya

Eylül, yeni okulunun paslı demir kapısından içeri adım attığında, buranın eski okuluna hiç benzemediğini anlamıştı. Karahan Lisesi, gri duvarları ve üzerindeki grafitileriyle sanki bir eğitim kurumu değil de, her an patlamaya hazır bir saatli bombayı andırıyordu. Sırt çantasının askılarını sıkıca kavradı ve derin bir nefes aldı. Tek amacı, dikkat çekmeden son senesini bitirmek ve hayalini kurduğu güzel sanatlar akademisine girmekti. Ancak hayatın onun için bambaşka planları vardı.
Müdür yardımcısının odasından sınıf numarasını alıp koridora çıktığında, okulun içindeki tuhaf sessizlik dikkatini çekti. Koridorun tam ortasında, sanki görünmez bir sınır çizilmiş gibi öğrenciler iki ayrı tarafa çekilmişti.
Sol tarafta, üzerlerinde okul üniforması yerine kapüşonlular, deri ceketler olan ve daha serseri bir hava taşıyan "Gölge" grubu duruyordu. Sağ tarafta ise, formaları kusursuz, saçları yapılı ama bakışları bir o kadar kibirli ve tehlikeli olan "Kuzey" grubu vardı. Eylül, iki grubun tam ortasındaki boşluktan yürümek zorunda kaldı. Attığı her adımda üzerindeki bakışların ağırlığını hissediyordu.
Tam o sırada, koridorun iki ucundan iki figür belirdi.
Batı ucundan gelen Aras’tı. Gölge grubunun lideri. Dağınık siyah saçları, sol kaşındaki küçük yara izi ve rahat adımlarıyla tam bir sokak çocuğuydu. Çiğnediği sakızı umursamazca patlatarak ilerliyordu.
Doğu ucundan gelen ise Ayaz’dı. Kuzey grubunun lideri. Jilet gibi ütülü gömleği, arkaya taranmış kumral saçları ve buz gibi mavi gözleriyle okulun hakimi olduğunu gözleriyle ilan ediyordu.
İkisi tam koridorun ortasında, Eylül’ün sadece birkaç adım uzağında karşı karşıya geldi. Hava bir anda ağırlaştı.
"Yine bölgemizde dolaşıyorsun, Ayaz," dedi Aras, sesindeki alaycı ama tehditkar tonla. "Sınırları net çizdiğimizi sanıyordum."
Ayaz, soğuk bir gülümsemeyle Aras’a baktı. "Bu okulda sınırları babamın parası, kuralları ise ben koyarım Aras. Senin o çöplüğün ancak arka bahçede kalır."
Aras’ın yumrukları sıkıldı. İki grubun üyeleri de