Aşk...

1Bölüm – Onu İlk Gördüğüm Gün
Melisa o sabah okula giderken hiçbir şeyin değişmeyeceğini sanıyordu. Her zamanki gibi kulaklığını takmış, kendi dünyasında yürüyordu. Ama sınıfa girer girmez her şey değişti.
Öğretmen kapıyı açtı ve içeri yeni bir öğrenciyle girdi.
“Bu Ahmet,” dedi.
Melisa başını kaldırdı… ve o an zaman sanki durdu. Ahmet’in gözleri sakindi, yüzünde hafif bir gülümseme vardı. Melisa nedenini anlamadan ona bakakaldı. İçinde tuhaf bir sıcaklık hissetti.
O gün boyunca Melisa defalarca Ahmet’e baktı. Her hareketini, her gülüşünü izledi. Ahmet ise onu fark etmedi bile.
Melisa eve döndüğünde ilk kez biri için böyle hissettiğini anladı. Kalbi hızlı atıyor, aklı sürekli ona gidiyordu. O gece uyuyamadı. Sadece şunu düşündü:
“Ben galiba… aşık oldum.”

2Bölüm – Söylenmeyen Sözler
Günler haftalara dönüştü. Melisa’nın sevgisi büyüdükçe büyüdü. Artık Ahmet onun için sadece bir sınıf arkadaşı değildi… o, kalbinin en özel yerindeydi.
Melisa onun sevdiği şeyleri öğrenmeye başladı. Hangi şarkıları dinlediğini, hangi dersleri sevdiğini… hatta bazen onun geçtiği koridordan geçmek için yolunu değiştiriyordu.
Ama Ahmet hâlâ aynıydı. Nazikti, iyi biriydi ama Melisa’ya karşı özel bir şey hissetmiyordu.
Melisa her gün kendi içinde savaş veriyordu. Söylese mi? Söylemese mi? Reddedilmekten korkuyordu ama bu duyguları içinde tutmak da onu yakıyordu.
Bir gün, okul çıkışı yağmur yağıyordu. Herkes aceleyle gidiyordu. Melisa Ahmet’i kapının önünde tek başına gördü. Kalbi deli gibi atmaya başladı.
Kendi kendine fısıldadı:
“Ya şimdi… ya hiç.”
Yavaşça yanına gitti. Ellerini sıktı.
“Ahmet… sana bir şey söylemem lazım.”
Ahmet ona baktı.
“Dinliyorum.”
Melisa’nın sesi titriyordu:
“Ben seni seviyorum… uzun zamandır.”
Yağmur damlaları yere düşerken zaman yine durmuş gibiydi.

3. Bölüm – Sessiz Kırılış
Ahmet bir süre sustu. Gözlerinde şaşkınlık vardı ama içinde aynı duygular yoktu.
Sonunda yavaşça konuştu:
“Melisa… çok iyi birisin. Ama ben seni o şekilde düşünmedim hiç.”
O cümle Melisa’nın kalbine bıçak gibi saplandı.
Gülmeye çalıştı ama başaramadı. Gözleri doldu. İçinde bir şey kırıldı… sessizce.
“Anladım,” diyebildi sadece.
O gün eve dönerken yağmur hâlâ yağıyordu. Ama Melisa’nın içindeki yağmur daha ağırdı.
Günler geçti. Melisa artık eskisi gibi değildi. Daha sessizdi. Ama bir yandan da daha güçlüydü.
Ahmet’i hâlâ seviyordu… ama artık bu sevgiyi içinde saklamayı öğrenmişti. Onu zorlamadı, değiştirmeye çalışmadı.
Çünkü anladı ki…
Gerçek sevgi bazen karşılık bulmasa bile sevmeye devam etmektir.
Bir gün aynaya baktı ve kendine şunu söyledi:
“Ben kırıldım… ama bu beni daha güzel biri yaptı.”
Ve o an Melisa ilk kez gerçekten büyüdü.
Belki Ahmet hiçbir zaman onun olmayacaktı…
Ama Melisa bir gün, onu gerçekten sevecek birinin karşısına çıkacaktı.
Ve o zaman… bu hikaye acıyla değil, mutlulukla bitecekti.
Son.