GİRİŞ

Boş Sayfanın Hikâyesi
Bazı aileler geçmişlerini fotoğraflarda saklar.
Bazıları eski mektuplarda, sandıklarda, yıllardır açılmayan çekmecelerde…
Bazılarıysa geçmişini, bir daha kimsenin dokunmayacağını düşündüğü duvarların arasında saklar.
Mardin'in taş sokaklarından yükselen Arslan Konağı da böyle bir geçmişin sessiz tanığıydı.
Yüzyıllardır aynı topraklarda yaşayan dört büyük aile vardı:
Arslan.
Demirhan.
Derviş.
Karaca.
Dört farklı soy, dört ayrı aile düzeni…
Ama yıllar önce alınmış tek bir karar, hepsinin kaderini birbirine bağlamıştı.
Bu karar yalnızca bir anlaşma değildi.
Ailelerin nasıl yaşayacağını, birbirlerine karşı sorumluluklarını ve gelecekte doğacak nesillerin hangi ilkelerle yetişeceğini belirleyen bir sözleşmeydi.
Ve o sözleşmenin en önemli ilkelerinden biri açıktı:
Hiçbir doğum, hiçbir cinsiyet, hiçbir soy diğerinden üstün değildi.
Fakat yıllar geçtikçe bazı insanlar bu sözleri kendi çıkarlarına göre yorumlamaya başladı.
Bazı isimler kayıtlardan silindi.
Bazı belgeler saklandı.
Bazı gerçekler aile büyüklerinin sessizliği altında kaldı.
Ve bir zamanlar dört ailenin geleceğini korumak için hazırlanan anlaşma, zamanla yeni neslin kaderini belirleyen bir sırra dönüştü.
Arslan Konağı'nda ise o günlerde yirmi iki yaşında iki genç yaşıyordu.
Mira ve Miran Arslan.
İkizler.
Aynı gün, aynı ailede, yalnızca birkaç dakika arayla dünyaya gelmişlerdi.
Çocukluklarından beri birlikte büyümüşlerdi.
Aynı koridorlarda koşmuş, aynı sofralarda oturmuş, aynı aile hikâyelerini dinlemişlerdi.
Ama büyüdükçe bir şey değişmeye başlamıştı.
Miran'a geleceğin doğal varisi gözüyle bakanlar vardı.
Mira'nın ise yalnızca bir kız olduğu için ikinci planda kalması gerektiğini düşünenler…
Mira bunu hiçbir zaman kabullenmedi.
Miran ise kardeşinin karşısında değil, yanında durmayı seçti.
Çünkü ikisi de henüz bilmiyordu:
Onların önündeki mesele yalnızca kimin Arslan ailesini yöneteceği değildi.Asıl mesele, yıllardır anlatılan hikâyenin ne kadarının gerçek olduğuydu.
Bir sonbahar akşamı Mira, konağın eski arşiv bölümünde tek başına dolaşırken yıllardır açılmamış bir sandığın önünde durdu.
Sandığın üzerinde yalnızca eski bir tarih vardı:
18 Ekim 1998.
Mira kapağı kaldırdığında tozlu dosyaların arasından sararmış belgeler, eski mühürler ve yıllardır dokunulmamış kayıtlar çıktı.
Bir belgeyi eline aldı.
Okudukça kaşları çatıldı.
Sonra dosyanın devamını aradı.
Yoktu.
Bir sayfa eksikti.
Tam o sırada kapının önünde Miran belirdi.
— Mira?
Mira başını kaldırdı.
— Bunu görmen lazım.
Miran yanına geldi.
— Ne buldun?
Mira elindeki belgeyi ona uzatt
— Bilmiyorum.
Ama bunun sıradan bir aile kaydı olmadığını biliyorum.
Miran belgeye baktı.
İkisi de birkaç saniye boyunca sessiz kaldı.
Sonra Mira, dosyanın boş kalan bölümüne tekrar baktı.
— Miran…
— Ne?
— Bence burada bir şey saklanmış.
Miran gözlerini dosyadan ayırmadı.
— O zaman birlikte buluruz.
İkisi de o an bunun yalnızca eski bir belgenin peşine düşmek olmadığını bilmiyordu.
Çünkü o dosyanın ardında Serhat Arslan'ın silinen adı, Nihat Derviş'in değiştirdiği bir cümle, Azad Arslan'ın yıllarca sustuğu gerçekler, Cihan'ın sakladığı kayıtlar ve dört ailenin geçmişine uzanan çok daha büyük bir hikâye vardı.
Ve bütün bu hikâyenin sonunda, yıllardır cevabı aranan tek bir soru kalacaktı:
Bir ailenin geleceğini gerçekten kim belirleyebilirdi?
Belki de cevap, kayıp olduğu düşünülen o sayfada değildi.
Belki cevap, yıllardır boş bırakılmıştı.
Çünkü bazı sırlar yazılmaz.
Bazı sırlar, zamanı geldiğinde yaşanır.