1

BÖLÜM 1: Çizik, Fırlatılan Kahve ve Zorunlu Hacking
​Dünyada iki çeşit insan vardır: Sorunlardan kaçanlar ve sorunların üzerine yelkenleri fora edip koşanlar. Ben kesinlikle ikinci gruptaydım. Hatta o grubun kurucusu, yönetim kurulu başkanı ve tek daimi üyesiydim.
​Kırmızı rujumu dikiz aynasında son bir kez kontrol ederken, eyeliner’ımın kuyruğuyla insan kesebilecek kadar keskin olduğuna kanaat getirdim. Mükemmeldi. Tıpkı bu günün darmadağın olmaya mahkûm, kalitesiz ruhu gibi. Özel Sanat ve Tasarım Üniversitesi’nin o kasıntı, zengin kokan otoparkına adım attığım an zaten başımın belaya gireceğini biliyordum.
​Ama dürüst olayım; belanın 1.88 boyunda, esmer, jilet gibi giyinmiş ve mat siyah bir Porsche 911’in önünde duran bir model şeklinde geleceğini tahmin etmemiştim.
​Otoparktaki o daracık yere paralellik dersi verircesine girmeye çalışırken, en sevdiğim şarkının nakaratındaki baslara gaza gelmiştim. Ve... PAT.
​Ses çok büyük değildi. Daha çok bir metalin diğer metale attığı o haince, "Sıçtık!" dedirten tırmalama sesiydi.
​Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. "Tamam Ada," dedim kendi kendine. "Sadece küçük bir temas. Taş çatlasa boyası kalkmıştır. En fazla ne olabilir ki?"
​Arabadan indiğimde durumun hiç de "küçük bir temas" olmadığını gördüm. Benim emektar hatchback arabanın tamponu, adamın mat siyah, pırıl pırıl Porsche’sinin sağ kapısına resmen sanatsal bir imza atmıştı. Bayağı derin, beyaz bir çizik.
​Ve o an, arabanın sahibi belirdi.
​Demirhan Karahan. Kampüsün "Ulaşılmazlar" listesinin bir numarası, disiplin abidesi, kurallar silsilesi... Üzerinde füme renk bir ceket, beyaz bir gömlek ve yüzünde öyle bir ifade vardı ki... Sanırsın arabasını değil, sülalesinin tapulu arazisini ateşe vermiştim.
​Yavaş adımlarla arabasına doğru yürüdü. Önce çiziğe baktı. Şaşkınlıkla gözleri açıldı, ardından kaşları öyle bir çatıldı ki alnında derin bir çizgi oluştu. Yavaşça başını kaldırıp bana baktı. Tekrar çiziğe döndü. O an zihninden geçen fırtınayı yüzündeki o tek kaş kalkışından okuyabiliyordum.
​"Sen..." dedi. Sesi öyle sakindi ki bu sakinlik, o anki öfkesinden bile daha ürkütücüydü. "Sen şu an tam olarak ne yaptığının farkında mısın?"
​Gözlerimi devirip kollarımı göğsümde birleştirdim. "Teknik olarak, senin hatalı park ettiğin alana girmeye çalışırken yer çekimi ve fiziğin azizliğine uğradım."
​Demirhan gözlerini kapattı, sabır dilercesine derin bir nefes aldı ve kendi kendine fısıldadı:
"Hasbinallah... Ulan sanatsal zekasını sikeceğimin yerinde bir tane mi düzgün sürücü denk gelmez? Kaza bile yapamıyor, fizikle açıklıyor amına koyayım!"
​Bunu duyduğumda şaşkınlıkla kaşlarım havalandı. "Affedersin? 'Sikeceğimin yeri' derken benim sürüş yeteneğime mi laf ediyorsun Karahan?"
​Bana doğru sert bir adım attı. Aradaki mesafeyi öyle bir kapattı ki, üzerindeki o pahalı odunsu parfüm kokusu genzime doldu.
​"Sürüş yeteneğin mi?" dedi alaycı bir kahkaha atarak. "Sancak, sen buna sürüş mü diyorsun amk? Arabayı kapıya biley taşı gibi sürttün! Sanat fakültesindeyiz diye arabama Picasso tablosu çizmek zorunda mıydın ulan? Siktiğimin tamponuyla kapımı delmişsin, hâlâ çenen çalışıyor!"
​Tam o sırada ortamın ortasına Demirhan'ın uzatmalı kankası Kaan daldı. Ray-Ban gözlükleri burnunun ucunda, pahalı keten gömleğinin kollarını kıvırmış, elinde iki soğuk kahveyle gayet cool bir havayla süzüldü. Yüzünde 'dünyanın en eğlenceli krizini izliyorum' rahatlığı vardı.
​"Günaydın gençlik! Şampiyon sakin ol," diyerek kahvelerden birini Demirhan’a doğru uzattı. "Kardeşim al bir yudum iç, kafein al da sinir sistemin kendine gelsin. Zaten mat siyah çok kasıntı duruyordu, kız arabaya biraz dinamizm katmış işte..."
​Demirhan bir Kaan’ın uzattığı kahveye baktı, bir de Kaan’ın o umursamaz, havalı suratına. O an Demirhan’ın kafasında bir şalter koptu.
​Kaan’ın elindeki kahveyi kaptığı gibi arkasındaki çöp konteynerine doğru hırsla bir fırlattı ki! GÜM! Plastik bardak patladı, soğuk kahve ve buzlar duvara saçıldı.
​"Ne dinamizmi ulan! Ne dinamizmi amına koyayım!" diye kükredi Demirhan, damarları fırlamış bir halde. "Getirdiğin kahveyi de, senin o geveze dilini de, bu arabanın tepesine konan kuşu da sikerim şimdi! Bana bak Kaan, kardeş Controller'ını siktirtme bana şuradan! Ben burada sinir krizinin eşiğindeyim, adam gelmiş bana stil danışmanlığı yapıyor yavşak!"
​Kaan kahvenin duvardaki patlama anını izlerken istifini hiç bozmadı. Şaşkınlığını sadece gözlüğünü hafifçe aşağı indirerek gösterdi, ama Demirhan’ın gözlerindeki o 'seni diri diri gömerim' ifadesini görünce çok stratejik bir karar aldı.
​Ezikçe kaçmak yerine, tam bir 'kriz yönetimi uzmanı' edasıyla geri çekildi. Benim arabanın açık duran yolcu kapısını tek hamlede açtı, içeri kaykılarak oturdu, bacak bacak üstüne atıp güneş gözlüğünü düzeltirken bana doğru eğilip cool bir fısıltıyla konuştu:
​"Ada... Sür şu arabayı gidelim. Adam şu an insansı moddan çıktı, boğa moduna geçti. O kahveye yazık oldu ama hayatta kalmak bazen stil sahibi seçimler gerektirir. Hadi abim, gazla."
​Demirhan otoparkın ortasında Porsche’sinin önünde bir sağa bir sola yürüyor, ellerini havaya kaldırıp, "Ulan ben ne günah işledim de sabahın köründe bu iki tımarhanelikle uğraşıyorum amk? Biri arabayı biçecek kadar ehliyet özürlüsü, diğeri kahve teklif edecek kadar süzme salak!" diye bağıra bağıra kriz geçiriyordu.
​Kaan yolcu koltuğunda ne kadar havalı oturmaya çalışsa da gözü yan aynadan Demirhan’ın damarlarına takılıyordu. Tutamadım kendimi, kıkırdadım. "Ne oldu Kaan? O karizmatik yürüyüşün benim arabanın koltuğunda mı son buldu?"
​Kaan gözlüğünün üstünden bana bakıp ukala bir şekilde gülümsedi. "Buna korkmak denmez Sancak, buna stratejik konum değiştirme denir. Adamın gözü döndü. Hem lafımı soktum hem kahvemden oldum, daha ne yapayım? Üstelik arabanın içi buram buram kaos kokuyor, sevdim bu ortamı."
​Demirhan aniden yürümeyi kesti. Derin derin nefes alıp üstünü başını düzeltti. O kontrolsüz öfke patlamasından sonra bir anda o buz gibi, soğukkanlı ve tehlikeli haline geri döndü. Yavaş ve kendinden emin adımlarla benim arabanın sürücü tarafına yaklaştı. Camdan içeri, doğrudan gözlerimin içine baktı.
​"Kaan," dedi sesi bu sefer ölümcül bir fısıltı gibi çıkarak. "Arabadan in. Yoksa seni o arabanın koltuğuna zımbalarım."
​Kaan kapıyı açtı, arabadan inerken ceketini düzeltti ve Demirhan’ın omzuna hafifçe pat pat vurdu. "Tamam bro, tansiyonun düşmesin. Ben zaten sana özel alan tanımak için çekiliyordum." Sonra bana göz kırpıp arabanın tavanına yaslandı.
​Demirhan bana doğru eğildi. "Sancak... Şimdi beni iyi dinle," dedi, gözlerindeki o şeytani pırıltıyla. "O kapının masrafı sen istesen de ödeyemeyeceğin kadar tuzlu. Ve ben polisle ya da sigortayla uğraşmayacak kadar sabırsızım."
​"Ne istiyorsun Karahan?" dedim geri adım atmadan, kaşlarımı kaldırarak. "Böbreğimi mi?"
​"Böbreğin beş para etmez," dedi doğrudan yüzüme bakıp ukala bir şekilde gülümseyerek. "Kampüste senin 'yazılım yeteneklerin' hakkında atıp tuttuğun söylentileri duydum. Bilgisayar Mühendisliği’nin ve bu okulun gizli hacker’ıymışsın falan... Ne kadar doğru göreceğiz."
​Şaşkınlıkla gözlerim açıldı. "Anlamadım?"
​"Dekanlığın sunucusunda bu dönemin 'Tasarım Projesi' soruları ve jüri puanlama kriterleri kilitli tutuluyor," dedi Demirhan alçak bir sesle. "Bu gece o sunucuya giriyorsun. O dosyaları bana getiriyorsun. Arabanın kapısının hesabını kapatıyoruz. Sıfırlanıyoruz."
​"Saçmalama!" dedim hayretle sesimi yükselterek. "Ben dekanlığın sistemini niye hackleyeyim be? Yakalanırsam okuldan atılırım!"
​Demirhan arkasını dönüp arabasına doğru bir adım attı, sonra durup bana baktı. Yüzünde 'kazandım' ifadesi vardı.
​"O zaman polise tutanak tuttururum Sancak. Ehliyetine el koydurur, o hurda arabanı da yediemine çektiririm. Üzerine bir de babanın avukatıyla muhatap olursun. Seçim senin: Ya bu gece o sisteme girip bana istediğimi getirirsin ya da yarın sabahı mahkemede karşılarsın. Siktiğimin kararı senin."
​Ağzım açık kalmıştı. Adam hem arabamı çizdirdiğim için delirmeme sebep olmuş, hem kahve fırlatıp terör estirmiş, hem de beni dekanlığı hacklemeye mecbur bırakmıştı!
​Demirhan Porsche’sine bindi, motoru gürlemeyle çalıştırdı ve arkasında hafif bir toz bulutu bırakarak otoparktan fırladı.
​Kaan arabanın yanına yanaştı, ellerini ceplerine sokup havalı bir tavırla bana baktı:
"Ada... Demirhan seni resmen suç örgütüne dâhil etti. Yakalanırsan arkandan çok karizmatik bir savunma hazırlarım, hiç merak etme. Şimdi izninle, gidip kendime fırlatılmayacak yeni bir kahve alayım..."
​"Kaan siktir git şuradan!" diye bağırdım sinirle.
​Kaan gülerek ve arkasını bile dönmeden el sallayarak yürümeye devam etti.
​İçten içe biliyordum... Kaos daha yeni başlıyordu ve ben bu gece o dekanlığın amına koymak zorundaydım.
​