Arif

uzakların en yakınıydın sen
sahi göğsümü ısıran leyleklerin kaçıydın
sen
hiç soludun mu asılı duran çiçekleri
duvardaki
canım akıyor geceye doğru
gece akıyor İstanbul'a doğru
İstanbul sulara karışıyor
sen hiç gördün mü galatayı
sen hiç denk geldin mi çingenlere
hiç çiçek aldın mı onlardan
sen hiç insanların gözünün içine baktın mı bir acelen olmadan
sen hiç yürürken durdun mu kediyi sevmek için
sen hiç köpeklerden korkmadın mı
sen hep böyle cesur muydun
ben hep böyle mi kaybettim