Bölüm 1

Her şey, güneşin en nazik ışıklarının bile ulaşamadığı, kadim ormanların en kuytu köşesinde başladı. Bu sessiz sığınak, yeryüzünün unutulmuş bir cenneti, yavru kanatlı aslan ve annesinin krallığıydı. Burada, zamanın ağır aksak ilerlediği bu diyarda, iki asil ruh, doğanın koynunda huzurla yaşıyordu. Yavru, annesinin sıcaklığı ve koruyucu kanatlarının gölgesinde, dünyanın acımasızlığından habersiz, masumiyetini kaybetmemiş bir çiçek gibi büyüyordu. Onun altın sarısı tüyleri, annesinin sevgi dolu bakışlarında parıldıyor; henüz tam anlamıyla uçamayan kanatları, en küçük bir sevinçte bile umutla çırpınıyordu. Bu, kusursuz bir dünyanın kısa süren rüyasıydı.

Ancak bu dinginlik, bir avcının iğrenç ayak sesleriyle paramparça oldu. Zalim bir tüccarın hırsı, bu gizli cennetin sınırlarını bulmuştu. Gözleri açgözlülük ve zulümle parlayan bu adam için, kanatlı aslanlar efsanevi yaratıklar değil, sadece birer metaydı. Ve o yavrunun, çok değerli bir hazinesi vardı: Gözyaşları. Bir efsaneye göre, saf bir kanatlı aslanın gözünden süzülen her damla yaş, ölümcül yaraları bile iyileştirme gücüne sahipti.

Günün birinde, hüzün dolu bir alacakaranlıkta, talihsizlik kapılarını kırdı. Annesi, yavrusunu korumak uğruna, sayıları çok olan muhafızlarla amansız bir savaşa tutuştu. Çığlıklar ormanın sessizliğini yırtarken, yavru, çaresizce annesinin son nefesini verişini izlemek zorunda kaldı. Sıcaklığı soğuk bir bedene, sevgi dolu bakışları donuk gözlere dönüşmüştü. Daha ilk acının şokuyla sarsılan yavru, henüz gözyaşlarına boğulamamıştı ki, demir gibi pençeler onu annesinin soğuyan bedeninden çekip aldı. Zincirler, masumiyetini simgeleyen yumuşak tüylerine acımasızca değdi.

Onu götürdükleri yer, ışığın ve umudun unutulduğu, taş duvarları acının ve çaresizliğin soğukluğunu yansıtan kasvetli bir zindandı. Burada, her bir işkence anı, yavrunun ruhunda derin yaralar açtı. Ağlatmak için uygulanan her yöntem, sadece fiziksel acıdan ibaret değil, aynı zamanda ona yaşatılan kaybı ve ihaneti her an tazeleyen bir işkenceydi. Toplanan her damla gözyaşı, onun çalınan masumiyetinin ve sönmek bilmeyen öfkesinin bir kanıtı oldu.