Asansör

Uyandığımda başımdaki ağrı hissiyle yüzünü burusturdum.
"Günaydın alara"
Yavaşça yatagin üstünde kendimi oturur pozisyona getirdim
Bir süre boş bakışlarla karşımdaki tekli koltukta oldukca asil ve ürkütücü görünen bu adamı izledim
"Uyurken beni mi izledin sen"
Yüzünde muzip bir sırıtış peydahlandi.
"Kendi barimda tanistigim ve hayatımın içine eden kızın hakkında her şeyi bilmek istiyorum ve buna uyurken nasıl göründüğü de dahil"
Goz devirdim "ruh hastası psikopat,"
Hakaretlerime cevap vermek yerine ayağa kalkıp yanıma geldi ve elini uzattı.
"Taburcu olmana daha 2 gün var ve belirli aralıklarla yürüyüş yapman gerekiyormuş"
İstemeye istemeye de olsa elini tuttum ve güçlükle ayağa kalktım. Yurmuye başladığımda dahi Elimi bir an olsun bırakmadı. Ellerini tutmak ıslak elle bir prize dokunmak gibi hissettiriyordu.
"Kaç yaşındasın?" Bu soruyu sorarken dudaklarıma kayan bakışları yüzümün kızarmasına sebep oldu
"21"
"Benim kaç yaşımda olduğumu sormayacak mısın?"
"İlgi alanımda degilsin asil Karadağ"
"Ama sen benim fazlasıyla ilgi alanimdasin alara bozkurt"
Gözlerimi devirip elini bıraktım ve kendi başıma yavas yavas yürümeye başladım peşimden geliyordu ve bunun farkındaydım.
Vip odalarim olduğu kattan aşağı inmek üzere asansörün tuşuna bastım.
"Hiç bir yere gitmiyorsun sümüklü"
"Hayir gidiyorum"
Söylediklerimin üzerine hızla açılan asansör kapısından kendimi içeri attim kapı tam asilin üstüne kapanacakken kendin asansorun içine attı.
Sinirle bir çığlık attım
"Sadece evime gitmek istiyorum lanet olsun bırak beni artık bırak"
Sinirden gözlerim dolmuştu. Onun karşısında döktüğüm onca duyguya rağmen Gözlerinde en ufak bir duygu kırıntısı göremedim.
"Duygusuz ve hislerin ne olduğundan haberi olmayan bir canavarsın asil"
Söylediklerimin ardından asansörün durmasını sağlayacak bir düğmeye bastı hala yüzünde bir mimik yoktu
"Ne yapiyorsun sen delirdin mi"
Onun olduğu tarafa, asansör düğmelerinin oldugu tarafa yönelmiştim ki dugme panelinin hemen önüne geçerek beni engelledi.
"Çözmemiz gereken şeyler çözülene kadar burda bu asansör boşluğunda olacağız alara"
Sesi o kadar soğuktu ki bir an usuduğumu hissettim.
Ardından yere oturdu ve sırtını asansörün duvarına yasladı.
"Ben kapalı alanda uzun süre duramam şimdiden sıkışmış gibi hissediyorum lütfen uzatmadan evime gitmeme izin ver"
"O zaman konusmamizi hızlı tutmamız gerekecek"
"Ne konuşması"
Bileğimden tuttu ve beni kendine çekip önüne oturtu.
"Eğer bir daha kaçma girişiminde bulunursan bu kadar... sakin olmayacağım konuşması"
"Neden anlamıyorsun asil, neden? Hiçbir suçum olmamasına rağmen beni esir aldın ve senden bir türlü kurtulamıyorum. Babamla çatıstin, o gece ile ilgili hakkımda olan her bilgiyi sildirdin ama bunların hiçbiri bir sonuca bağlanmıyor kafamda. Olay babamsa onu buraya ilk geldiğinde öldürebilirdin ama yapmadin ne yapmaya çalıştığını anlayamıyorum.
"Eğer anlatırsam sonrasında seni öldürmek zorunda kalırım."
Nefesim kesildi. Onun bu kadar kötü biri olmasına karşı ruhum can cekisti.
"Bu halde, birinin tutsağı olarak yaşamanın ölümden çok farklı bir şey olduğunu mu sanıyorsun?"
"Peki öyleyse bunu sen istedi-"
Sözleri aniden sarsılan asansör üzerine kesildi. Ardından yükselen gürültü üzerine beni kendine hızla cekti.