Iris.

İris az önce yasananların korkusunu taşıyordu hala. 011’e sarıldı. O da korkmuştu.
İ: “sakin ol tamam mı? Herşey yoluna girecek. Kurtulmamıza az kaldı.”
011 kafasını sallayarak onayladı. İris aniden yerde ki isim etiketini gördü. Henry koşarken düşmüştü. Üzerinde Henry yazıyordu. İris orada henryin adını öğrendi. Ama bunu hiç görmemişti. Henry bunu neden takmıyordu? Herneyse… Aradan uzun zaman geçti. Henry hala yoktu. İris ve 011 çıkmaya karar verdi. Kapıyı açtıklarında gördükleri ilk şey yerlerde boyunları kırılmış şekilde yatan ölü gardiyanlardı. İris korkuyla geri çekildi.
İ: “011 sen burda bekle olur mu?”
011 kafasını hayır anlamında salladı. Çünkü o da korkuyordu.
İris ona hak veriyordu. Belkide güvende olması için onunda yanında olması gerekirdi.
İkisi birlikte yavaş adımlarla ilerlediler. Oyun odasından henry’in inleme seslerini duydular. Hızlıca oraya koştular.
İ: “Henr-“
İrisin sözü Henry’i kanlar içinde dururken gördüğünde yarıda kaldı. Koşarak Henry’in yanına geldi.
İ: “iyi misin!?”
Henry her zaman ki gibi durmuyordu. Güç zehirlenmesi yaşamıştı. Gözleri öfke ve saf kötülükle bakıyordu. Bakışları irise çevrildi. İris o bakışları gördüğünde korktu ama geri çekilmedi. Ardından 011 yavaşça yanlarına yaklaştı. Henry önce 011’e sonra tekrar irise baktı. Fısıldayarak konuştu.
H: “iris.”
İ: “iyi misin henry noldu burada?”
Henry ayağa kalktı ve aniden 011’i güçleriyle duvara sabitledi. Onu boğuyordu. İris hızlıca henry’in üzerine atladı ve onu durdurdu.
İ: “NAPIYORSUN!”
Henry öfkeyle irisi üzerinden attı.
H: “sen karışma iris. Sana zarar vermeyeceğim.” Bakışları tekrar 011’e döndü.
İris henry ile 011’in arasına geçti.
İ: “lütfen yapma! O bizim kurtulmamızı sağladı. Neden ona zarar veriyorsun! NEDEN?”
Henry sinirle iç çekti ve elini indirdi. Daha sonra irise yaklaştı ve elini irisin çenesine koyup kafasını hafifçe yukarı kaldırdı.
H: “bak iris. Buradan birlikye kaçıcaz. Sen ve ben. Yanımızda ayrıyetten birinin olmasını istemiyorum.”
İris öfkeyle bağırdı.
İ: “O BİR ÇOCUK!”
Henry de bağırdı.
H: “BURADA BİR SÜRÜ ÇOCUK VAR! HEPSİNİ YANIMIZDA KI GÖTÜRSEYDİK!?”
irisin gözleri doldu. Henry tekrardan 011’i havaya kaldırdı. O anda henry’in ayağına odaklandın. Aniden paçası tutuşmaya başladı. Henry yandığını hissettiğinde paçasına vurdu ve söndürdü. Daha sonra öfkeyle irise baktı. Tam irisin üzerine giderken 011 henry duvara sabitledi. Sonra iki elini de kaldırdı ve henrye inanılmaz bir güç uyguladı. İris korkuyla izliyordu.
İ: “YAPMAYIN NEDEN SAVAŞIYORSUNUZ!!”
Henry çaresizce 011’e bakıyor ve direnmeye çalışıyordu. Daha sonra aniden duvarda bir geçit açıldı ve henry içine düştü. 011 gücünü fazla kullandığı için yere düştü. İris gördükleri karşısında şok oldu. Kapanan duvara vurmaya başladı.
İ: “HENRY! HENRY NERDESİN!”
Öfkeyle 011’e baktın. Tam onu yakacakken papa içeri girdi. Şok olmuş gözüküyordu.
P: “neler oldu burda böyle…”
Geldi ve 011’i kucağına aldı. Sonra öfkeyle sana baktı. Odaya gardiyanlardan sağ kalanlar girdi ve seni tutup götürdüler.

-Aradan 3 ay geçer-
İris her gece ağlıyor ve her gün zoraki şekilde deneylere katılıyordu. Ayrıca çok öfkeliydi. Önceden sakin sus pus oturan kız şimdi büyük öfke problemleri yaşıyordu. Papa öfkesini yazması için ona kalem ve defter hediye etti. İris her gün düzenli yazıyordu.

Saat 13:40 olmuştu ve iris deneyden sonra odadına gelmişti. Defterini açtı ve yazmaya başladı.

Yazı:
Aradan 3 ay 5 gün geçti. Hala her sabah kapıdan o girer diye bekliyorum. Henry seni özlüyorum. O gün gözlerinde ki şeytani bakışı görsemde seni özlüyorum. Keşke seninle birlikte bende o geçişten düşseydim. Önceden burada biraz olsun iyi hissedebilme nedenim sendin. Hafızam tam olarak yerine geldi ve bu durum beni daha da zorladı. Seni sevdiğimi hatırladım çünkü. Lütfen geri gel. Beni bul. Seni özlüyorum. Lütfen…

İris yazıyı bitirdikten sonra kitabı kapattı. Ardından odaya papa girdi. Yüzünde aptal gülümsemeyiyle irise baktı. İrisin hemen yüzü öfkeye büründü.
P: “bugün nasıl hissediyoruz iris? Öfkemiz azaldı mı?” İris cevap vermedi. Papanın gözü irisin önünde ki kitaba çarptı. Elini uzattığı an iris kitabın üzerine ellerini koydu ve almasına engel oldu. Papa şüpheyle irise baktı.
P: “okuyabilir miyim?”
İris hayır anlamında başını salladı. Papa öfkelendi. İris ne saklıyordu ki ondan? Hızlıca kitabı irisin önünden çekti. İris kalkıp almaya çalışsada izin vermedi. İlk sayfayı okumaya başladı. Sonra diğer sayfaları… bir süre sonra dayanamadı ve kitabı irisin kafasına fırlattı.
İris kafasını tutup papaya baktı.
P: “sana orda neler yaşandığını sorduğumda bilmediğini söyledin. Ve tüm bu aptal öfkenin sebebi travmatize olman değil, o siktiğimin henrysiymiş öyle mi! NANKÖR!”
İrisin elleri yanmaya başladı. Öfkelendiğinde gücünü kontrol etmek zor oluyordu. Elinden bir kaza çıkmaması için ellerini yumruk şeklinde kapattı. Papanın gözü irisin eline kaydı.
P: “ne yapacaksın? Beni yakıp kül mü edeceksin? Yada hepimizi yakacak mısın? Daha kaç kişiyi öldürmek istiyorsun iris. Kendin ve 011 dışında ki tüm cocukları öldürdün.”
İris bağırdı.
İ: “BEN YAPMADIM DİYORUM!”
Papa irise tokat attı.
P: “sesini yükseltme.”
İrisin aniden yumrukları açıldı ve ellerinde inanılmaz bir yanma hissetmeye başladı. Gücünü kontrol edemiyordu. SİKTİR. BU SEFER FARKLIYDI. GÜCÜNÜ.KONTROL.EDEMİYORDU.

~Bölüm sonu💗~