Geçmişten Bir Anı

“Geçmiş, asla ölmüş değildir; hatta geçmemiştir bile.”
~William Faulkner

*****

Genç kız oturduğu yerde öne eğilerek kollarını dizlerine dayamıştı. Ne lanet bir gündü, ne bitmez üzüntüydü böyle. Anne ve babasının cenazesinde olmak ne kadar zordu, kimsenin haberi var mıydı?

Ağlamaktan yanan gözlerini ovuşturarak ayağa kalktı. Sendelemişti çünkü dün sabah aldığı haberden beri gözüne bir gram uyku girmemişti. "Annem olsa," diye geçirdi içinden. Gözlerine hücum eden yaşları itmek adına kafasını havaya kaldırıp bir süre derin nefesler aldı. "Annem olsa bu sene sınavın var diyip erkenden uyuturdu."

Aklına gelen düşünce onu mahvetmiş gibi hıçkırarak ağlamaya başladı. Nasıl yaşayabilirdi ki? Anne ve babası olmadan ne yapabilirdi? Her şeyini kaybetmiş hissediyordu.

Yan tarafta oturan yaşlıca kadınlardan biri gelip omuzlarından tutarak oturttu genç kızı. "Melodi, kızım çok yıprattın kendini. Annen ve baban görse çok üzülürdü. Yapma böyle."

Melodi sinirlenerek oturduğu yerden kalktı ve omzundaki ellerden kurtuldu. Ne diyordu bu insanlar? Farkında değil gibi davranıyorlardı. Daha dün kaybetmişti o ailesini, daha dün başından kaynar sular dökülmüştü. Şimdi ise önlerine konan helvayı yiyip sohbet eden insanlar nasıl onu anlayabilirdi? Ciğer yanıyordu Melodi'nin, kim ne anlardı ki.

Sert adımlarla odadan çıkıp yan odaya bir bakış attı. Kadınların olduğu odaya o bakarken yan odada abisi erkeklerin olduğu odadaydı. Atlas, abilik görevinden midir yoksa dayanıklı olduğundan mıdır bilinmez daha iyi duruyordu. En azından Melodi gibi saatlerce hatta gün boyu ağlamamıştı. Yine de sessizdi, eskiden çok konuşan abisi şimdi sessizliğe gömülmüştü.

Melodi'nin yeşilleri ile abisinin ela gözleri birleştiğinde Melodi hafifçe yutkundu. Ağlamak istiyordu, abisine sarılıp bağırarak ağlamak istiyordu. Bundan sonra ne yapacaklarını, ne olacağını sormak istiyordu.

Omzunda hissettiği el ile irkilerek geriye doğru baktı. Tanımadığı, uzun boylu bir çocuk vardı. Abisinden biraz büyük belki yaşıt gibiydi. Sarıya dönük saçlarını inceledi Melodi, fakat hiç bir tanıdıklık çıkaramadı.

"Çok zor, değil mi?" Sorulan soruya karşı kaşını kaldırdı Melodi. "Sen kimsin?" Çocuk omuz silkip elini omzundan çekti. Bakışları bir süre Melodi'nin üzerinde dolaştı, en son gözlerinde durdu. Garip bir göz rengi vardı oğlanın. Melodi garipsemişti, mavi ve yeşil karışımı gözlerinde mavi ağır basıyordu ve kesinlikle güzel bir görüntüydü. İyi de kimdi bu kişi?

"Belki bir gün tanışırız, gerçi o zaman pek de iyi şartlarda olmayabilir." Melodi duyduğunu algılamaya çalışırken çocuk çoktan gitmişti. Arkasından bir süre baktı. Gözlerini kısmış anlam vermeye çalışıyordu lakin o kadar saçmaca bir cümleydi ki, anlayabileceğini zannetmiyordu.

Üzerinde durmayarak kadınların yanına gitti ve acısını kalbinin en derin noktasına koydu.

O gün genç kız hiç tahmin edemeyeceği bir tarih yazdı kendine. Geçmişin kaderi geleceğin ışığı oldu...

☆☆☆☆☆

Selamlarr yeni bölüme hoşgeldinizz. İlk başlarda bölümler kısa olabilir fakat yavaş yavaş düzen oturacaktır.

Bu bölümler biraz daha olay örgüsünü anlamamız içindi. İlerledikçe daha da beğeneceğinizi düşünüyorum.

Oy ve yorumlarınızı lütfen unutmayınn💞