KEK

Ben yıldız! İsmimin yıldız olma sebebi gökyüzündeki yıldızlar gibi parlayabiliyim diye .
Ama ben parlamak için doğmadım . Ben parlamak istemiyorum ilgi görmek istemiyorum.
Bence bana göre parlamak sadece gösteriş için yaratılmış birşey . İnsanlar sırf ilgi çekebilsinler diye parlamak istiyor .
Ama ben öyle biri değilim daha çok parlamak yerine soluk bir yıldız gibi duran biriyim.
sosyalleşemeyen, içine kapanık, insanlarla konuşamayan konuştuğu sırada içine eden birisiyim.
Hayatım boyunca hep yalnız kalmayı düşünen birisiydim .

Taki o hayatıma girene kadar.

Adı bartu . 20 yaşında . Benden sadece 1 yaş büyük . Bi kaç ay önce bizim apartmanımıza taşındılar . Taşındılar diyiyorum çünkü arkadaşları ile birlikte kalıyor.

Ben ise ailemle yaşıyorum .
Ailem mağlüm kendime zarar vericem sandıkları için benimle yaşıyorlar . Ben pisikopatmıyım kendime zarar veriyim.

Herneyse hemen yaşadığım olayı size anlatıyorum

23 ocak 2024
O gün günlerden cuma ve bilin bakalım kimin yüzünden uyandım . Annemin .
"Kızım kalk çabuk kalk"
"Hımm"
"Apartmana birileri taşınmış . Kek yapmıştım tabağa koyup götürsene"
Annem ve babam hariç hiç kimseyle adam akıllıca konuşamıyordum . Konumuza geri dönüncek olursak .

Annem dediği şeyle yataktan ani bir şekilde kalktım .
"Anne sen delirdinmi"
"Kızım atl tarafı bir kek ya"
"Anne sen götür "
Annem bir anda kızmaya başladı.
"Yok öyle bir dünya kızım 18 yaşındasın 18 . Şurda 19 olmana bir ay kaldı. Az birşey sosyalleş bir arakadaş çevren olsun."
Daha itiraz bile edemeden annem beni yatağımdan zorla kaldırdı ve içi kek dolu tabağa elime tutuşturdu.
Ardından kapıyı yüzüme kapattı.
"Ama anne ya"
Daha bismilah yüzümü bile yıkamamışım üstümde pijama ve sacım dağık bir şekilde yapılır mı bu.

Bizim alt katımızdaki daire taşınmışlar sanırım .

Alt kata indiğimde bir an terettüd ettim . Acaba geri eve mi çıksam diye düşündüm .

Ama içimdeki ses çalmassan pişmam olucaksın diyiyor .

Zili çaldığımda kalbim güm güm atıyordu. En sonunda kalp krizi geçiricektim .

Kapı açıldığında bir an ne diyiceğimi bilemedim .
"G-günaydın"
Gülümseyerek cevap verdi karşımda ki kişi
"Günaydın"
"Atlas Kimmiş "arkadan bir ses geldiğinde bir an ilkildim.
"Ee...şey..."
Ne diyiceğimi bilemeyip sadece elimdeki tabağı gösterdim .
"Kek"
"Hım hım.. a-annem ...gönderdi ... de"
"Teşekkür ederiz"
Elimdeki tabağı uzattığımda aldı ve kapıyı kapattı.

Utancımdan yerin dibine girdim resmen . Koşar adım eve çıktım.

Kapıdan içeriye söylene söylene girdim .
"Anne niye beni gönderdin ya... rezil oldum resmem . Hem sen benim konuşamayacağımı bile bile niye gönderiyorsun ki"
"Yıldız kızım söylenmeyi bırakta markete gidip bir koli yumurta almaya gitsene"
"NEE"
Diye bağırdım bir anda .
"Anne kafayımı yedin"
"Gidersen istediğin bütün kitapaları alırım"
"Ama anne ya..."
"Kızım hadi "
"Tamam. Ama bak söz alıcaksın"
Annem gülerek
"Tamam tamam söz alıcam "
Cüzdanımı ve Üstüme kalın bir mont alıp çıktım . Bugün de şansıma kar yağıyor du.
Merdivenden aşağıya indiğimde kek verdiğim çocuk ve yanında sanırım arkadaşı olduğu düşündüğüm biri vardı .
"Selam"
Diye bir ses duyduğumda başımı o tarafa çevirdim.
"Selam nereye"
"Markete siz"
"Bizde"
Yürümeye devam ederken arkamdan konuşmaya başladı
"Nasılsın"
"Kötü . Sen"
" ben iyiyimde sen neden kötüsün"
"Dışarı çıkıyorum da ondan"
Yanındaki çocuk konuşmaya başlayınca ona doğru döndüm.
"Neden "
"Orasıda bende kalsın"
"A bu arada tanışmadık . Ben atlas"
"bartu"
"Aslında bir arkadaşımızda burda ama o şuan evde" dedi atlas.
Başımı sallamakla yetindim
"Memnun oldum . Yıldız bende"
"Bizde "
" şey e beraber gidelim mi?"
Dedi atlas denen çocuk.
"Olur"
Lan . Ben. Birisiyle adam akıllıca konuştum mu? . Has-
Bunu daha sorgulamak istemedigim için çok fazla kurcalamadım.

"Ee... kendinden bahsetsene biraz"
Dedi atlas.
"Sıradan normal birisiyim "
Atlasın konuşamasına izin vermeden bartu araya girdi.
"Hiçbir insan sıradan olmaz herkesin kendisine ait bir özelliği vardır. Eyer kendini sıradan biri sanıyorsa daha özelliğini bulamamışsın demektir"
Dedi . Ama bunu söylerken o kadar soğuk bir tavırla söyledi ki.

Markete geldiğimizde aldıklarımızı ödemek için kasaya gittik . Atlasgil ödemeyi yaptıktan sonra sıra bana geldi .
"70 lira . Kart mı? nakit mi?"
"Kart"
Kartı okuttuğumda ödeme gerçekleşmedi.
"Yetersiz bakiye "
Bir an şaşırdım . Bu nasıl olur ya daha 2 gün önce bu kartın içi doluydu .
Kaşlarımı çattım.
"Nasıl ya. Bir yanlışlık olmasın"
"Hayır bir yanlışlıklık yok . Nakit ödeyin o zaman"
"Üstümde hiç Nakit param yok" diye mızmızlandım bir an.
Ne yapsam diye düşünürken bartu araya girdi .bunlar gitmemişmiydi.
"Siz benden alın" dedi.
"Emin misiniz"
"Eminim"
Diyip kartı okuttu . Yumurtayı poşetin içine koydum ve yürümeye başladım .
"Ben... şey... teşekkür ederim. Borçlandım"
"Bir dahakinde sen bana aynısını yaparsın ödeşmiş olusun" dedi umursamaz bir tavırla .
Sadece başımı sallamakla yetindim . Keşke şuan yer yarılsada içine girsem ya... gene rezil oldum .
Binaya girdiğimizde atlas bana döndü .
"Görüşmek üzere bir dahaki sefere "
"Görüşürüz"
Diyip bende eve çıktım . Annem kapıyı açtığım şok içinde bana bakıyordu .
"Noldu"
İçeri geçtiğimde annem hala konuşmadan bana bakıyordu.
"SONUNDA"
Yerimden sıçradığımda annem boynuma sarıldı .
"Kız afferin sana sonunda arkadaş edinebildin"
"Haa..."
Annem geriye çekildiğinde gülüyordu.
"Anne abartnasan mı"
"Kız dur kırk yılda bir kez mutlu oluyorum ."
"Anne sen 37 yaşındasın"
"Kız ne karıştırıyon oraları . Lafın gelişi dedik heralde"
"Tamam anne sevincini sonraya bırak "
Diyip içeri geçtim . Aklımdayken anneme soramadan edemedim.
"Anne "
"Hımm"
" kartta neden para yok "
Annem bunu diyiceğimi beklemiyormuş gibi kas katı kesildi . Sanki bir şey olmuş gibiydi ama ne olduğunu bilmiyordum . Parçalar birbirine dağılmış gibiydi .
"Anne.soruma cevap vericekmisin"
Annem yine cevap vermedi . Sinirlenmis gibiydi.
"Git kahvaltıyı hazırla "
Diyip yanımdan ayrıldı. Annemi ilk defa böyle görüyordum .
Normalde bana karşı tavırları böyle değildi.
Çok bekletmeden derin bir nefes alıp mutfağa gittim .
Benim bu işin aslını öğrenmem gerekiyor.

Bölüm sonu...