Zalımın kızı

Bazı insanlar hayatımıza sessizce girerdi.
Bazılarıysa yıllar sonra, hiç beklemediğimiz anda karşımıza çıkardı.
Elif Sancar;
Salonundaki koltukta kıvrılmış, elindeki kitabın sayfalarını çeviriyordu.Evin içinde yalnızca saatin hafif tıkırtısı duyuluyordu.
Elif sessizliği severdi.
Elif için sessizlik, bir evin içinde duyabileceği en güzel sesti .
Belki de bunun sebebi uzun zamandır hayatında yeterince sessizlik olmasıydı.
Ailesini kaybettikten sonra ev, onun için hem sığındığı hemde alışmaya çalıştığı bir yerdi.Akşamları kapıyı açtığında onu karşılayan kimse yoktu. Mutfaktan gelen bir ses salonda konuşan bir ses "Hoş geldin" diyen bir ailesi yoktu...
Bu yüzden Elif küçük düzenine bağlıydı.
Sabah kahvesi.
Evde sürekli olan sessizlik.
Kitap okumak.
Kitapların arasında kendini yanlız hissetmiyordu.
O akşamda salondaki koltukta oturmuş, dizlerini hafifçe kendine çekmişti. Saçlarını dağınık bir topuz yapmış, üzerinde rahat kıyafetleri vardı.
Elindeki kitabın sayfalarını çevirdi tam en heyecanlı üzerindeyken üst kattan yüksek bir ses duydu.
Dün yeni birisi taşınmıştı.
Elif kim olduğunu bilmiyordu.
Herhalde yeni taşındı diye tadilat işleridir diye geçiştirdi ama ses giderek çoğalıyordu özellikle gece yarısıyken.
Ses gelmeye devam ederken Elif daha çok sabredemedi , kitabını koltuğun üzerine dikkatlice bırakıp ayağı kalktı.
Üzerine ince hırkasını aldı.
Kapısını açıp dışarı çıktı.
Apartmanın koridorunda birkaç saniye durdu.
Üst katta kim oturuyordu?
Elif aslında hiç merak etmiyordu.
Dün yeni birinin tasındığını biliyordu ama merak etmemişti.
Zaten kimseyle fazla konuşmuyordu.
Yanlız yaşamaya alışmaya çalısıyordu.
Ama bu gece;
Birinin onun kitap okuma saatini mahvetmesine izin vermiyecekti.
Merdivenlere yöneldi.
Hızlı ve sert adımlarla üst kata çıkmaya başladı.
Sonunda üst katın dairesine ulaştı.
Elif derin nefes aldı ama oldukça sinirliydi kitabını yarım bıraktığı için.
Kapıya kaldırdığı eliyle birkaç kere sertçe kapıyı çaldı.
Beklemeye başladı .
İçeriden hareket sesleri geldi.
"Sonunda".
Ayak sesleri giderek yaklaştı.
Ve sonunda kapı açıldı.
Elif karşısındaki adamın göğsüne baktı.
Sonra yavaşça başını kaldırdı.
Karşısındaki adamın üzerinde sadece gri bir eşofman vardı.
Saçları biraz dağınıktı.
Ama Elif'in dikkatini çeken şey yüzündeki ifadeydi.
O gülüş,
Elif o gülüşü yıllar önce de görmüştü,kendinden emindi hatırlıyordu.
Kendinden emin ,biraz yaramaz , biraz çapkın ve fazlasıyla tanıdık.
Birkaç saniye ikiside birbine baktı.
Sonra adamın dudaklarının kenarı yukarı doğru kıvrıldı.
"Zalımın kızı".
Elif'in gözleri büyüdü.
O ses , o bakış, o gülüş.
Elif'in ağzından istemsizce tek bir isim çıktı.
"Polat".
Polat Bartu Aksal
Elif'in lise yıllarından tanıdığı çocuk .
Daha doğrusu,
Lise yıllarından tanıdıklarından biri, aynı sınıfta,aynı sırada oturduğu kişiydi.
Polat o okulun en tanınan hani vardır ya her okulda popüler herkes tarafından tanınan bilinen biri işte Polat'da o kişilerden biriydi.
Koridorda yürüdüğünde onu tanımayan yoktu. Arkadaşları çoktu, çevresi genişti, sevdikleri çoktu.
Elif ise tam tersiydi.
Sessizdi , kendi dünyasında yaşamayı severdi.
Derslerde dikkatli olur, teneffüslerde çoğu zaman kitap okurdu.
Polat kalabalığın içinde kendini rahat hissederken , Elif sessiz köşeleri tercih ederdi.
Ama aynı sınıfta oldukları için birbirini tanıyorlardı.
Ve şimdi , yıllar sonra Elif'in karşısında duruyordu.
Elif hala şaşkındı.
"Sen..."
Polat kaşını kaldırdı.
"Ben".
"Sen burada mı yaşıyorsun?".
Polat kapının kenarına yaslandı.
"Artık evet".
"Yukarıdaki seslerin nedeni sen miydin?".
Polat mahsum bir ifadeyle.
"Hangi seslerin".
"Tadilat seslerin".
Polat omuz silkti.
"Evet yeni tasındım ve evi yerleştiriyordum".
Elif göz devirerek Polat'a baktı.
"Daha sessiz yapabilirsin, yada sabah ,gece yarısı apartmanda herkes uyurken senin böyle gürültülü ses çıkarman hoş değil , hem kitap okuyorum rahatsız oluyorum" der.
"Hala kitap okuyorsun demek".
Elif durdu, şaşkın bir şekilde Polat'a baktı.
"Hatırlıyor musun?".
"Unutmadım".
"Sende hala aynı gürültücü çocuksun".
Polat güldü.
"Çocuk mu?".
"Benim için öylesin ".
"Aradan kaç yıl geçti Elif?".
Elif omuz silkti.
"Fark etmez".
Polat'ın bakışları bir an yumuşadı.
"Değişmişsin".
Elif bu söz karşısında sustu.
Polat da birkaç saniye konuşamadı.
Çünkü ikiside farkındaydı.
Lisedeki Elif ile karşısındaki Elif aynı değildi.
Elif'in hayatında çok şey değişmişti.
Artık ailesi yoktu.
Polat'ın ailesi ise başka şehirdeydi.O da bu şehirde tek başına yaşıyordu.
İki eski sınıf arkadaşı...
İki yanlız insan...
Ve şimdi aynı apartmandaydılar.
Biri alt katta , biri üst katta .
Elif sessizliği bozdu.
"Bir daha bu kadar ses yapma".
Polat başını salladı.
"Tamam".
"Gerçekten söylüyorum".
"Bende gerçekten tamam diyorum".
Elif Polat'ın deniz mavisi gözlerine birkaç saniye daha baktı , sonra arkasını dönüp merdivenlere yöneldi.
Bir basamak indi , ikinci basamak indi tam üçüncü basamağa basıcakken Polat'ın sesi arkasından geldi.
"Elif".
Elif durdu . Basını çevirip ona baktı. Polat hala kapının önünde duruyordu.Yüzünde o çapkın gülüş yeniden ortaya çıkmıştı.
"Alt komşum olduğuna sevindim zalımın kızı".
"Bende popüler çocuk".
"İyi geceler Elif".
"İyi geceler".
Elif merdivenlerden aşağı inerken dudaklarının kenarında küçücük bir gülümseme oluştu.
Ama hemen kendini toparladı.
Çünkü daha ilk geceden şunu anlamıştı.
Polat Bartu Aksal, yıllar önceki popüler çocuk değildi.
Ve daha da önemlisi...
Elif'in sessiz , sakin tam üst katına taşınmıştı.
Belki de Elif'in hayatında sessizlik diye bir şey olmayacaktı.
Elif her ne kadar ciddi bir kişiliğe sahip birisiyse, Polat o kadar umursamaz yerinde duramayan neşeli birisiydi...