Bir Yolun Başlangıcı

Kafamın ağrısı ve acısı ile gözlerimi kırpıştırdım. Işığın tam gözüme vurması gözümü acıtıyordu.

Elimi gözümün önüne koyarak açtım ve evde değildim. Elimi ağrıyan kafama götürdüm. Sarıldığını fark ettim o sıra neler olduğunu hatırlamaya çalıştım kafama o sıra dank etti.

Ben başka bir yerdeyim. En son ormandaydım bunu bana yapan o adamdı, o adam bana oyun oynamıştı ve ben şuan o adamın evinde miydim?

Allah Kahretsin ya of ! Nedir benim şu çektiğim, diye sayıyordum. Ayıldım, kolumda serum vardı onu kopardım ve ayağa kalktım ve kalktığım sırada kapı açıldı.

O uyuyan güzel uyanmış, dedi tanımadığım adam.

Kimsin sen çabuk söyle! Neredeyim ben? Dedim hiddetlenerek.

“Sakin ol sana zarar vermem seni kurtardım ben sakin ol ve konuşalım ne dersin?” dedi karşımdaki adam.

Arkasından bir 50 yaşlarında bir kadın girdi ve şunları söyledi;

“Merhaba Öykü ben Bilge Hanım seni tanımak istiyoruz biraz konuşalım mı? Sakin ol olur mu, sana zarar vermeyeceğiz.”

“ Size nereden inanayım peki nereden bileyim bana zarar vermeyeceğinizi ?”

“Tamam çık dışarı anında nasıl ölüyorsun gör bakalım ne dersin?” dedi karşımdaki adam.

“Kim beni neden öldürsün siz iyi misiniz?”

“Oturursan anlatacağız.” Dedi karşımda duran kişi.

“Tamam her şeyi açıklayın bana ben neredeyim ve siz kimsiniz?”

Sen bir insansın değil mi? İlk önce bu soruya cevap ver, dedi karşımda ki adam.

“Asıl ilk önce sen cevap ver kimsin sen ve hangi hakla benimle böyle konuşabiliyorsun canım.”

“İnsan mısın diye bir soru sordum “canım” cevap ver.” Dedi ukalalık yaparak.

Evet sence başka bir şeye mi benziyorum buradan bakılınca, diye cevap verdim.

Karşımdaki sıfatsız, gıcık ve kaba adam iyice sinirimi bozmuştu ve ben bu cümleyi kurduğumda somurtan yüzü şaşkın ve endişeli görünüyordu kendini bana Bilge Hanım diye anlatan kadına dönüp başını sağ sola salladı.

“Evet bir açıklama bekliyorum.” Dedim.

Yaklaşık 5 dakika sessizliğe gömüldük. Karşımdaki sıfatsız, gıcık ve kaba adam, Bilge Hanım’a bakıyordu ama sonunda bana kendini Bilge Hanım diye tanıtan kişi

Sessizliği böldü ve konuştu.

“Tamam şöyle anlatalım özet geçiyorum çünkü vakit yok.” Dedi.

Ne için vakit yok?, diye sordum.

“Öykü sen bir insansın ve burası bir “Elf Dünyası” burada elfler yaşıyor ve buraya hiç bir insan gelemez yani yüz asırdır gelmiyordu ve ilk defa geldi ve bu bazı elfler için dünyanın sonu ve bazı elfler için dünyanın başlangıcı diyebiliriz ve bu başlangıcı ve sonu başlatan sen oluyorsun ve bu dünyanın sonunun gelmesini istemeyen elfler seni öldürmek istiyorlar Öykü. Bu karşındaki adam yani Rhothomir seni bu adamlardan kurtarıp yanıma getirdi. Yani Öykü canın tehlikede ve seni ben burada sonsuza kadar tutamam bu yüzden Rhothomir’le gidip onların evinde kalacaksın. Anladın mı beni?” dedi Bilge Hanım.

Beynim sanki durmuştu, hiçbir tepki vermeden malmış gibi bakıyordum sadece.

“Bir dakika bir dakika şimdi burası Elfler dünyası ve ben insan olarak buraya geldim, bir de siz bana elflerin bazılarının başlangıcını ve bazılarının sonunu getirebileceğimi hatta getireceğimi söylüyorsunuz ve sorum şu ben bunları nasıl yapayım? Şakası bile komik değil kamera şakası ise bitirin kamera nerede el sallayarak poz vereyim.” Dedim.

“ Sence şaka yapıyor gibi bir halimiz mi var ? Ha illa inanmıyorum diyorsan aç kapıyı bak bakalım anında nasıl da alnının çatından vuruluyorsun.” Dedi Rhothomir adlı kaba, gıcık ve sıfatsız adam.

“Ya ben nasıl elflerin dünyasına düştüm bir de siz bana onların bazılarına dünyaları vereceğimi bazılarına ise dünyalarına son vereceğimi söylüyorsunuz sizce ben buna bir “insan” olarak nasıl inanabilirim.” Dedim.

Rhothomir adlı kaba, gıcık ve sıfatsız adam tam ağzını açacakken, Bilge Hanım konuştu;

“ Öykücüğüm, tamam zor bir şey anlayabiliyorum. Aklında sorular var bunu da biliyorum ama şuan zamanı değil zamanı gelince her şeyi açıklayacağım sana söz veriyorum. Şimdi oturup plan yapmamız lazım tamam mı? Soruları bir kenara bırak şuan hayatın daha önemli.”

“Tamam peki nasıl bir plan bu?” dedim başka bir çaremin olmadığını anlayarak.

“Rhothomir Öykü’yü alıp eve götürüyorsun ve annengile “Anne bu okuldan arkadaşım Öykü uzun bir süre bizimle kalabilir mi ?” diyorsun tamam mı?” dedi Bilge Hanım.

“Eğer neden ? diye sorarlarsa ne diyeceğim peki onu da söyle de orada ne diyeceğimizi bilelim Bilge Hanım.”

“Ailesi maalesef vefat etti dersin.Kalacak evi yok en azından ev bulana kadar bizde kalsa dersin az ajitasyon katarsın en sevdiğin rol zaten tamam mı?” dedi Bilge Hanım.

Başını aşağı yukarı sallayarak onay verdi adının Rhothomir olduğunu öğrendiğim kaba, gıcık ve sıfatsız adam.

Ben ise ne olup bittiğini anlamadan öylece olanları izliyordum.

Bilge Hanım, artık gidin siz geç oldu ailen merak etmesin yolda Öykü’ye ne yapacağını anlat, ailenden bahset oltaya düşmeyin. Hadi görüşürüz bakalım Yarın mutlaka uğrayın buraya, dedi.

Kolumda hissettiğim elle sert bir şekilde çekilerek yürütülmeye teşvik edildim sonrasında kolumu çekerek sert bir şekilde “kendimde yürüyebilirim sana ihtiyacım yok!” dedim ve Rhothomir’ in peşinden yürüdüm o kadar hızlı yürüyordu ki yetişmek zordu ve gizli gizli yürüyorduk neyden kaçıyor bilmiyordum çünkü kimse yoktu etrafta. Aklımdan ona sormak geçti ama sormazdım çünkü sorarsam kesin tartışırdık bunu bildiğimden sustum ama artık konuşmam lazımdı çünkü ailesi hakkında hiçbir şey bilmiyordum.

“Bana biraz ailenden bahseder misin?” diye sordum.

“Neyinden bahsetmemi istiyorsun ?” dedi şaşırarak.

“Bilge Hanım dedi ya isimleri ne, ne iş yaparlar? Ondan bahset.” Dedim.

Tamam İki erkek kardeşim var. Babam bir ork avcısı adı Aragorn, dedi ve ben araya girdim.

Orklar kim ve neden onları avlıyorsunuz?

“Orklar elflerin yani bizim düşmanımız gibi düşünebilirsin bizimde onlar bize zarar vermemesi için kendimizi korumamız lazım babamda bu işte görevli işte.”dedi.

Anladım peki neden düşmansınız ?

“Çok soru sormaya başladın sen sonra anlatırım şuan odaklanman gereken şey o değil bence.” Dedi.

Aaa doğru konumuza dönelim, dedim.

“Annem bir kuruluşta çalışıyor bir nevi eğitmen gibi bir şey adı “Aredhel”. Erkek kardeşimin adı “Callon” ama sen ona kahraman desen iyi olur adıyla seslenilmesini sevmez.. Abimin adı “Bailey” üniversiteyi bitiriyor bu sene.”dedi.

“Tamam anladım annen ve babangile ne diye hitap etmem lazım peki burada ne diyorsunuz?”

“ Hanım ve Bey kullanman daha doğru olur.”

Tamamdır anladım peki bir soru daha sorabilir miyim?

“Sor meraklı bıdık sor ama bu son olsun eve yaklaştık.” Bana meraklı bıdık demesi beni garip hissettirsede sorumu sordum.

Sen kaç yaşındasın Rhothomir?

“Burada yaşım 1700 ama sizin dünyanızda 17 olarak geçiyor.”

Aynı yaştayız bende 17 yaşındayım.

Dediğim zaman kendimi çok tatlı bir evin önünde buldum.

“Çok güzel ama eve geldik şimdi anneme ve babama elinden geldiğince hem samimi hemde baya saygılı konuşman lazım biliyorum zor ama yap. Aklında ki düşünceleri kontrol et ve şuan ki durumu hiç düşünme anlaştık mı ? Zor biliyorum ama hayatta kalman için normal bir Elfmişsin gibi davranmak zorundasın tamam mı?”

Tamam anladım hadi kapıyı çal.

Bu sözü söylediğim anda kapıyı çaldı ve kapı anında açıldı. Kapıyı açan kişi yaklaşık 40-45 yaşlarında bir hanımefendi idi.

Selam anne oğlunu almayacak mısın içeri?

O sırada annesi cevap verdi.

Tamam oğlum gel de yanındaki bu güzel kızda kim bakalım?

Söze atladım;

Kusura bakmayın kendimi tanıtmayı unuttum adım Öykü Rhothomir’in arkadaşıyım.”

“Merhaba kızım sıkıntı değil bende Rhothomir’in annesi Aredhel. Bir sıkıntın mı var yanlış anlama Rhothomir arkadaşlarını asla eve getirmez de takdir edersin ki şaşırıp sorguluyorum.”

Ben susunca Rhothomir söze girdi:

“Anneciğim Öykü üşümüştür bende üşüdüm bizi içeri al da ben sana anlatayım olur mu ?”

Aa kızım kusura bakma hadi geçin içeri buyurun.

İçeri geçtik bizi küçük bir beyefendi karşıladı ama nasıl tatlı nasıl tatlı.

“Devee ağabey! Sen mi geldin?” dedi karşıdan gelen bir afacan Rhothomir’e sarılarak.

“ Kahraman çocuk sana yüz kere bana sadece ağabey demen yeterli demedim mi ? “

“ Ama deve ağabey demek hoşuma gidiyor deve ağabey.”

O sırada benim varlığımı fark edip bakışları bana döndü. Ağabey’ine dönerek “ Deve ağabey bu kız kim?”

Yanına yavaş yavaş yaklaştım benim ne yapacağımı bekledi merakla önünde eğilip sonra çömeldim.

Merhaba kahramanım ben Deve ağabeyinin arkadaşıyım adım savaşçı Öykü tanıştığıma memnun oldum.

“Bende” deyip Rhothomir’e bakışlarını çevirdi.

“Deve ağabey ben bu savaşçıyı çok sevdim.”

“Gel bide bana sor kahraman çocuk beni çıldırttı.”

Kaşımı çatarak ona baktım ciddi ciddi karşımda gülüyordu. Bende Kahraman’a elimle yaklaş işareti verdim ve:

“Dedi gıcık kaba ve sıfatsız bey.” Dedim .

Masum masum bakarak:

“Sen deve ağabeyi sevmiyor musun savaşçı Öykü?”

Ya şaka yapıyorum kahramanım bazen arkadaşlar birbirlerine böyle der ama bu yine de deve ağabeyi sevdiğim anlamına gelmez.

Deyip göz kırptım ve çarpık bir gülüş attım.
Oda anlamış olmalı ki bana ayak uydurdu.

“Doğru savaşçı Öykü niye seversin ki deve ağabeyi ben bir tek uzun boylu o yüzden seviyorum.”

Kahkaha atarak ona karşılık verdim Rhothomir bana dik dik bakıyordu. Ben de;

Tamam tamam şaka bitti yoksa deve ağabey bize savaş açacak bence duralım.

Yok savaşçı Öykü biz ondan daha güçlüyüz bak o tek biz iki kişiyiz, dedi Kahraman çocuk.

O sırada Aredhel Hanım odada belirdi. Ve;

Siz benim oğluma meydan okuyorsunuz ha bende oğlumun tarafındayım, dedi.

O sırada kapı açıldı ve giren kişi benden 3 4 yaş büyük birisiydi buradan da Rhothomir’in abisi olduğunu anlamıştım.

“Selam millet!” diyerek içeri girdi ama benim içeride olduğumu fark etmedi.

Küçük kahraman “ Hoşgeldin Büyük ağabey bak bu savaşçı Öykü benim takımımda bundan sonra beraber savaşırız ve kahraman oluruz değil mi? “ dedi.

Baş selamı verdim o da karşılık verdi sonra tam yanımda olan Kahraman’a döndü.

“ Kahramanım biz hani tektik ne oldu da benim yerime birisini daha gerek duydun.”

“ Ama büyük ağabey çok sevdim ben onu o da olsa lütfen...”

Tamam kahraman çocuk önemli değil üzülme diyerek, cevapladım.

Aradhel Hanım “Hadi kızım gel de bana az yardım et madem bu evde misafirsin hadi bakalım.” Dedi. Rhothomir’e döndüm kafasını sallayarak onayladı.

Aradhel Hanım’ı takip ettim ve mutfakta ona yardım ettim hem de sofrayı kurdum. Aradhel Hanım salona oturabileceğimi söylediği için salona geçtim. Kahraman çocuk beni görür görmez “Savaşçı Öykü yanıma gelsene oyun oynayalım.” Demişti. Bende hemen yanına gitmiştim tabii ki Rhothomir’in abisi yoktu nerede? Diye de sormadım zaten sofrada görecektim bana ısınamadığını düşünüyordum bende ona ısınamamıştım.

Yaklaşık Yarım Saat Sonra

Kapı çalmıştı ve Rhothomir’in babası gelmişti. Gelir gelmez gözleri beni buldu. Rhothomir bunu farkedip yanıma geldi ve söze başladı.

“Babacığım hoşgeldin sofraya geçelim her şeyi anlatacağım istersen bir elini yüzünü yıka üstünü değiştir.”

Rhothomir’in babası hiçbir şey demeden karşı kapıya doğru yürüdü.bizde sofraya oturup onu bekledik. Geldikten sonra:

“Eee anlat bakalım ne oluyor burada bu hanım kim?” Diye sordu Rhothomir’in babası.

“Babacığım o benim okuldan arkadaşım Öykü maalesef kısa bir süre öncesi anne ve babasını kaybetti. Amcasıgilden başka akrabası yokmuş ama pisler Öykü’yü istememişler bende yardım etmek istedim. Babacığım kısa bir süreliğine bizde kalabilir mi lütfen lütfen?”

“Anladım başın sağ olsun kızım. Tabii ki istediğin kadar burada kalabilirsin hiç sıkıntı bile değil kendi evinmiş gibi eğer bir sıkıntın falan olur ise bana gelip şöyle tamam mı adım Aragorn.”

“Çok teşekkür ederim Aragorn Bey çok sağ olun.”

Küçük kahraman “Yaşasın savaşçı Öykü burada kalacak benimle de yatarsın değil mi savaşçı Öykü?”

Aragorn Bey’e baktım onaylayarak kafasını salladı bende konuştum.

Tabii ki yeter ki sen iste kahramanım, diye cevap verdim.

Yemeğin devamında ben hiç konuşmadım sohbette olmadı zaten sonra herkes odasına dağıldı ama sıkıntı şurada ki benim odam yok ben nerede kalacağım? Sormaktan da utanıyordum soramıyorum Rhothomir’e de soramıyorum saat geç olduğunda akıllarına gelir diye düşündüm ve birde pijamam da yoktu. Ne yapacaktım ben beni buraya göndereni bulup onu doğduğuna pişman edeceğim.

Saat 00.30 olmuştu ve herkesin gözü gidiyordu Aragorn Bey ilanlara ve gazetelere bakıyordu, Aredhel Hanım ise birkaç ne olduğunu bilmediğim dosyaya bakıyordu, Kahraman çocuk ve ben oyun oynuyorduk ama ben ölmüştüm nasıl bu kadar enerjikti, Rhothomir ise kitap okuyordu. Sadece Kahraman çocuk ve benim sesim çıkıyordu onun dışında kimsenin ağzını bıçak açmıyordu ta ki Aragorn Bey konuşana kadar...

“Genç Elfler ve kendini genç Elf hissedenler ben yatıyorum yarın erken gideceğim göreve görüşmek üzere.” Dedi.

Bizde aynı şeyleri ona söyledik ve Aradhel Hanımda kendisinin yatacağını söyledi.

“Anneciğim Öykü nerede yatacak acaba?” Rhothomir’in sorduğu soru içimi rahatlattı.

“Aaa ben onu unuttum! Oğlum gel de misafir odasını hazırlayalım.”

Hemen araya girdim.

Yok yok gerek yok ben yardıma gelebilirim Aradhel Hanım.

İyi bakalım gel, dedi.

Yatağı Aradhel Hanım ile hazırladıktan sonra bana pijama verip odadan çıktı. Üzerimi değiştirip yatağa uzandım. Yattım ama iki saat sağa sola dönüp durdum. Yarın ne olacak diye merak ediyordum, şuan ailem ne durumda, beni arıyorlar mı, kamptakiler ne durumda ,Sare ne yapıyordur şimdi annem ve babam korkudan ve stresten perişan olmuştur. Aklım onlardaydı ve beni kim buraya gönderdi. O varlık olabilir diye düşünüyordum ama en sonunda kendimi saldım bugün çok yorucu bir gün geçirdiğim için kendimi uykunun huzurlu kollarına bıraktım.

Sabah kapımın çalmasına uyandım ve hemen yataktan dikildim.”Savaşçı Öykü kalktın mı ?” diye bir ses duyunca bunun bizim Kahraman olduğunu anladım bende cevap olarak kalktım geliyorum cevabını verdim.

Saçımı başımı düzelttim saçlarım kedi yumağına dönmüştü,doğru düzgün toplayıp odamdan çıkıp mutfağa ilerledim. Sofra hazırdı ve mis gibi kokuyordu ama bizim yemeklere çok benzemiyordu çok garip yemeklerde vardı ama çok güzel görünüyorlardı sofraya oturup Aragorn Bey’i bekleyip kahvaltıya başladık daha sonra sofrayı Aradhel Hanım ile topladık yarım saat sonra Aradhel Hanım ve Aragorn Bey işe Rhothomir’in Abisi ise fakülteye gitmişti.

Ben, Rhothomir ve Kahraman çocuk yalnız kalmıştık. Kahraman çocukla oyun oynayıp onu okuluna götürdük o zamana kadar Rhothomir ile gram iletişim kurmamıştık. Sonra Rhothomir beni Bilge Hanım’a götürdü. Tam çıkacaktı ki Bilge Hanım onu durdurdu. Niye gitmeye çalıştığını anlamamıştım çünkü Bilge Hanım ikimizi de görmek istediğini söyledi. Bu tavrını anlayamamıştım ama önemsemedim de. Rhothomir’i durdurdu,yanına çağırdı ve konuşmaya başladı.

“Gençler sizi buraya çağırma nedeni mi merak ediyorsunuz biliyorum. Açıklayacağım ama ilk önce merak edilen soruları cevaplamak zorundayım dün Öykü uyuyamadı o yüzden.”

Bunları nereden bilebilirdi ki gerçi Öykü unuttun mu sen dünyada değilsin kızım sen şuan “Elflerin yaşadığı” bir dünyadasın kendine gel.

Ben de “Tamam ama ne sorarsam cevaplayacaksınız.” Bilge hanım kafa sallayarak sorularımı bekledi.

“Ben neden buraya geldim farkında iseniz Elf değilim bir insan olarak burada ne işim var buraya nasıl gönderildim ?”

“Tamam özet geçiyorum Öykü zamanı gelince öğreneceksin ama şuan bir kısmını bilmen yeterli. Bak Öykü bundan yaklaşık 100 asır önce burada 5 tane üstün Elf yaşıyordu. Ve bu Elfler insandı.”

Donup kalmıştım nasıl yani ama insanlar nasıl Elfler nasıl insan olur çocuk mu kandırıyorlar.

Hemen araya girdim

Ama insanlar Elf olamaz Bilge Hanım bunu biliyorsunuz değil mi ?

“Bak Öykü bu Elfler iki insandan doğdular ama Elf hücreleri,Elf organları ve Elf düşünceleri yani anlayacağın Elflerin özelliklerini taşıyorlar ve bunların 1 tanesini taşısalar bile onlar Elf sayılıyor.”

“Peki bunun benimle alakası değil ben Elf kanıda taşımıyorum.”

“Az sabırlı ol da anlatsın.” Diyen Rhothomir’e karşılık gözlereimi devirmekle yetindim.

Bilge Hanım” Bu 5 Tane Üstün Elf Ateş, Su , Toprak , Hava olarak ayrılıyordu ama sıkıntı şu idi 5. Olan Elf vardı ama biz onu bulamadık bu 4 Elf onun kim olduğunu ve görevinin ne olduğunu biliyordu ama biz bilmiyorduk, bundan 100 yıl sonra bu 4 Üstün Elf bir anda kayboldular ve tapınaklarında şöyle bir yazı bulundu. “ Bu dünyaya eğer bir insan gelirse 5. Üstün Elften biri olan ben geri dönücem ve arkadaşlarımı da peşimden getireceğim ve onlara yapılan hakaret, eziklik, her türlü kötü şeyler yapanların ve düşmanlarının soyunu kurutacağım. Ben bu düşmanların sonu dostlarım için bu dünyanın başlangıcı olacağım o yüzden beni bekleyin.” Öykü işi araştıran Elfler bu Elflerin aslında bir insan olduğunu öğrendiler ve bu notta da eğer bir insan gelirse diyor sence de bir gariplik yok mu? Öykü sen bir insansın bu yüzden canını koruman lazım. Seni her an öldürebilirler ve sen bu 5 üstün olan Elften 5.si olabilirsin Öykü kendini koruman lazım. Ve seni her an bulabilirler tapınakları gezip insan Elf taraması yapıyorlar Öykü ve senin insan olduğunu anlarlarsa seni öldürürler anlatabiliyor muyum?

Donup kalmıştım ben Elftim ve bana Elflerin en üstünü olduğumu veya olabileceğimi söylüyorlardı Bilge Hanım’ın yüzüne mal gibi baktığıma emindim. Ama ben nasıl Elf gibi görünecektim yada nasıl Elf olacaktım?

Anlıyorum Bilge Hanım ama ben nasıl Elf olarak görüneceğim ? ya da nasıl Elf olacağım?”

“Gel bakalım.”

Bilge Hanım’ın peşinden gidiyordum arkamdan da Rhothomir geliyordu.

Bir odaya gelmiştik ve bu oda çok garip bir odaydı . Bazı şurup,iksir ve sihir tozları vardı. Bilge Hanım bir tane iksir alıp geldi ve bana uzattı.

“Bunu iç Öykü!”

Onun elinden iksiri aldım ama öylece bakıyordum şişeye biraz bekledim sonra içtim.

Ve beni bir yatağa yatırdı. Rhothomir yanıma geldi ve fısıldadı.

Canın çok acıyacak ama geçecek tamam mı merak etme sadece 15 dakika dayan buradayız sana bir şey olmayacak korkma ama dediğim gibi ölecekmiş gibi hissedeceksin ama sonra bayılacaksın ama buradayız korkma tamam mı?

Bunu demesi beni daha da korkutmuştu. Ama rahat olmaya çalışıyordum. 5 dakika geçti geçmedi omzuma boynuma ve sırtıma acayip bir acı çöktü ama anlatamam sanki 50 tane bıçağı tek tek çıkarıp tekrardan saplıyorlardı biraz dayandıktan sonra oda çığlıklarım ile dolmuştu bu ölümden bile beter hissettiriyordu ve cidden Rhothomir’in dediği gibi 15 dakika oldu olmadı gözlerim kapandığını hissettim.

Yaklaşık Yarım Saat Sonra

Gözlerimi aralamıştım hala sırtım çok acıyordu ama dayanabileceğim bir acı olduğu için kafaya takmadım. Hemen Bilge Hanım durumuma baktı ve Rhothomir’e baş salladı iyi olduğumu anlamıştım.

“Oldu mu? Bitti mi? “

“Bitti bitti.” Diye ikisinden de aynı anda cevap aldım.

Bir anda kapı açıldı ama açılmak değildi bu öyle bir girdiler ki 5 tane adam operasyon da gibi giyinmişler yüzlerin de bir tür maske kollarında ve ayaklarında dirseklikler vardı.Ve bize karşı bakarak “Bilge Hanım arama zorunluluğu var yan yana geçin ve elleri kaldırın çabuk!”

Yan yana sıralandık üstümüze çok garip bir şey tutuldu ve ellerle üstümüz arandı. Bir anda bir adam beni kolumdan tutup öne doğru çıkardı ve soğuk bir namlu hissettim kafamda.

Öykü yolun sonundasın buraya kadarmış...