Aile sıcak bir yuvamiydi?

Aile nedir?

bunu hiç bi ailede yaşarken düşünebildinizmi aile'nin bir açıklaması,kavramı yoktu hic bir zaman kimine göre aile başıni sokabilceği sıcak bir yuvaydı,kimine gore hoş bir ortamdi,kimine göre...bu kısımda konusamazdı bazıları bende onlardandım anlatamazdım kimseye bende yazmaya karar verirdim her zaman kimse anlamazdı,kimsenin anlamasıni hic bir zaman umutla bekleyememiştim çünki bende kendimi anlayamamıştım ki...

bir ailem vardı 4 kişilik bir ailem,ama o dört kişi bir kere bile ailem olmayi becerememişti bunu tek kisi bile becerebilirdi belki (belki işte...)ama onlar beceremedi,becerdik sanıyolardi,ailemde hiç bir şey eksik olmazdı,o hiç birşeyler benim gençliğimi hiç etmişti anlayamamıştım.Annem... aslında ona yazcak hiç birsey bulamazdim ne de olsa o "annemdi,iyiliğim icin yapardi,söylerdi,yedigim onumde yemedigim arkamdaydi"demi ama bunun onemi yoktu sen her seyi onume koysan ne olurdu ben sevgiyi goremedikten sonra aslında hersey cozulurdu belki para vermeleri yerine ,1 günlüğüne bile olsa sevgiyle yetiştirselerdi.Babam... genellikle babalara mesafeli yaklasilar herkes bilir bunu cunki genellikle iste olurlar ya da tek vakit gecirmeyi severlerdi,babam sinirli olurdu iş dolayısıyla yansitirdi bazenleri ama cok iyi gizlerdi,kızardı bana ama kızmasinda bile sebep vardı kizdigi gunun aksaminda bile yanimdaydi aslinda,ama annem oyle degildi bana kızdı mı haftalarca küserdi konusmazdik.
sonrasında...
"bir özür bile dilemedin beni uzuyorsun ben konusmamakta hakliyim,ceza vermekte hakliyim,seni 1 gunluk hatandan dolayi 10 gun uzmekte haklıydım" (haklıydım,haklıydim haklılıklar nereye kadardı ki) abim onla zaman zaman kavga ederdik kucukken kucuklugumuze verirdik tabi saklar,kavgalar ama asla kopmayan o bağ ben annemlerle tartistigim zamn uzulurdum ama "trip"atar belli etmezdim konusmadim gunlerce sinirlenirdim icime atardim,abim uzuntusunu icine atar herkese sinirli davranirdi işte iki tarafimda vardi onda.Aslinda annemle babamdan parcalar tasirdik tabii ikimizde anlamazdik.Ve ben kendimi anlatmak isterdim ama kendimi daur bir parca bilmezdim kimse bilmezdi,ben kimdim,nasil biriydim,ben kendim gibi degildim artık.Yenemiycegim tek savas kendimdim.

"ailem" işte boyleydi daha anlatmadim tabii durun bu bi ic dokme degildi,ayni zamanda tartismaydi ben annemin en merhametli,babamin en sinirli,abimin en saklı yanıydım benim kisiligimi olusturan hepsinden bir parcaydi bunu zamanla anlamistim bu anlattiklarimi yazarken,yasarken 13 yasindaydim simdi 17 ye giriyorum.( ya da calisiyorum iste )

neyse iste ne demistim aile kimine zaman sicak bir yuva ,kimene gore konusamazdi bazilari guzel bir ailesi olanlar "sicak bir yuvasi"olanlarin evi nasildi, hayati,kisiligi tanimlayamiyordum ama cok iyi kisiler yetismistir bence orasini siz bilin tabii.

17.yaş dogum gunum

dedigim gibi girmistim 17. yasima dogum gunlerine nasil girerlerdi?Bir pasta,hediyeler süprizler,sevdiklerin,ailen ben giremememistim dogum gunume supriz beklerim hep ben degil aslinda icimdeki kucuk kiz cocugu beklerdi,bekledigim o gun annemler yanima gelmisti o kadar umutlanmistim ki biliyormusunuz sonrs hemen gelip bu yasina geldin birsey yapamadin 17ye girdin hemen bir ise basliycaksin bize yük olmadan daha fazla ayri bir yere gidiceksin ,nereye gidersen git iste bizi yorma.

ne?

nediyolardi,anlayamiyordum benimi istemiyolardi ama nasıl olurdu yuvam,ailem dedikleri kisiyimi kovuyalardi siginacak bir limanim,basimi koyabilcegim biri varmiydi,bilmiyordum,hicligin ortasindaydim ben. her neyse,bosver(bosvermeler boyle gecmiyordu,ama boşver)...
17 yaşıma kadar istenmeyerek büyümüştüm,ama abim o erkekti birsey yapmasa bile en degerliydi,iste hep o kiyaslama bitiriyordu insani.

18. yaşım

herşey 18. yaşıma girerken başladi,hayatim duzene giriyordu(yani ben öyle sanmistim) işe başlamıştım çok ağır sartlari vardi ama annemler beni seviyordu artik (bi zamana kadar en azından)
surekli ilgi ustumdeydi canimlar ,cicimler,canim kızımlar havads ucusuyordu mutlumuydum peki??
anlayamamistim garipti bsn hep cok iyi davranp alttan almistim onlari ama sonucu kotuydu ama simdi notr davranip calismaya basladim herkes bana karsi iyiydi,ama bu kez yanlis kisi bendim anmemlerin bana iyi olmasi hic biseh anlam vermiyordu bu yasima kadar bi kere bile sevgi gostermemislerdi simdi islerine yaradigim yuk olmadigim icin seviyolardi bunari yasamam bana ilerde sadece cikarlarim icin sevilcegim veya hayatim boyunca sevgi gormeyecegim durtusunu uyandiriyordu.neyse ne hayatimin duzene girmesinin ilk adimi bir cocukla basladi o girdi bir anda hayatima arkadasim sayesinden tanistim ilk gunler cok guzeldi annemleri bile takmiyordum is sorunlarini takmiyordum bana bir aile olmustu ama sunu unutmustum benim icin aile kavrami bir yuva degildi...

her gün kavga etmeye baslamistik 2 seneye geldi
artik ayri olsak bile arada arkadas olup kuserdik aramizdaki bağ kopamiyordu birbirimizi sevmesek bile hep birlikte olmustuk en kotu gunlerimde yanimda oldu,oldu evet ama benle barismak istedi zamanlarda mutlu olmuyordum sevmeme ragmen hep yanliz kaldiginda sadece aklina gelirdim,tek oldugunda,kotu oldugunda,sinirli oldugunda,ve sevecek baska birini bulamadiginda...

hala bagimiz kopmamis konusuruz arada ne demistim o cocuk bana aile olmustu benim ailem nasildi sadece ise basladigimda onlara yuk olmadigimda ihtiyaclarini gordugumde sevdikleri bir alandı iste o cocum ailem gibiydi...

hayatıma baska birini almistim tabii bu zor oldu o cocuktan nefret etsem bile o ailem olarak kaldi bagimi koparamazdim oyle bir sansim yoktu cunku insan ailesiyle bagini koparamazdi
olmazdi degil mi??

hayatima yeni giren cocuk bana gercekleri ogretti cok saygili bir cocuktu nasil oluyordu??
ailesini tanimistim cok saygililardi ve onu duzgun yetistirip olculu sevmislerdi sorumun cevabini bulmustum yani yuva gibi ailesi olanlar boyle saygili oluyordu

iyi bir insan olmak icin aileye gerek varmiydi??

bence yoktu ben bu yaşıma kadar kendi kendimi buyutmustum ,bana gercekleri ogreten cocuk ta buyutmustu bana aileme gerek yoktu saygiyi ograndim,sevgiyi ogrendim dersleri ogrendim
herkes ailesi ne guzel yetistirmis diyordu

benim ailem benlemiydi ki

evet bunlar mumkundu ailesiz iyi bir cocuk olmak mumkundu ama icimdeki kiz cocugu icin hersey yolundamiydi o kiz buyumemisti o kiz iyi degildi hayati yoktu sevgisizdi cok hatalar yapmisti bu hatalar daha cok onu,ailesini bitirmisti ama onu buyutmeyi ogrenmek mecburiyetimdi ne olurdu bi kerede buyumesem icimdeki cocugu gosterebilsem

bende isterdim ama ben kendi ailemde bile icimseki cocugu gosterdigimde dislandim sonrasinda guzelnarkadaslilar edinmeye basladim onlar icimi gordi beni yesertti

ama neden yeserttiler??

cunki ben onlara ilgi verdim sevgi verdim sonrasinda 1 gun hic biriyle konusmadim ihtiyaclarini karsilamadim

sonrasinda ne oldu?

hic kimsem kalmadi menfaati bitenin ihaneti baslardi nasil olsa degil mi?ayni oyle oldu

hayatimdaki adam disinda kimse kalmadi ortaokul aşkımdı evlendik onunda bir yuva kurdum ailem boyle olmasina ragmen arkadasliklarim olmamisina ragmen basarmistim

basarmistim,ben birine yuva olmayi basarmistim

oda basardi,uzgun oldugumda sirtimi yasalayabilcegim biri oldu

tek isteğim;)

hayatim boyunca hep iyiydim kimseye yanlis yapmadim, zor gunlerinde yaninda oldum
zor gunum geldi etrafima baktim herkes gitmisti
beni kimse anlamiyordu ben anlamarinida istemiyordum,bende kendimj anlamiyordum
beni biri anlasa bile yanimda kim var dı ki

neyse kimseye gerek yoktu artik yanimda olmak isteyenleri elimle itmeye baslamistim
dogru sey,ben bittikten sonra gelince ,daha cok biterdim artik beni anlamaniza gerek yoktu,dogru kisi olsa bile artik yanlis kisi ben olmustum

artik buyumustum 18. yas gunumden sonra birdaha yaslarimi saymadim,yazmadim,bir daha kutlanmadi ve anlami olmadi cunki

esimle bir cocuk sahibi olmak istedik.

bir dakka ne istiyordum ben,bunu nasil yapardim boyle buyuyen bir kiz nasil anne olurdu ki zamaninda kizini yetistirememis bir annenin kizi nasil olmustu gormustum(annem ve babam)
en buyuk korkum buydu onu kotu yetistirmek ,yetistirememek ilgi verememek.

aylar yillar gunler gecti 30 yasima geldim

en buyuk korkum gerceklesmisti bir oglum ve kizim geldi dunyaya en buyuk korkum olarak bakmak istemezdim uzgunim cocuklsr,ikizlerdi ilk defa bu duyguyu tattim mutluydum

34 yasima geldim;)

yazdiklarima,ve en buyuk korkum olan cocuklara guluyorum simdi
cocuklarimin ikisi 18 yasina geldi
ben cocuklugumdaki herseyi unuttum,yeniden universteye basladim ve annemlerin zoruyla degilde kendi istegimle girdigim meslege basladim
hemsire oldum, esim ise savci
gecmisteki seyleri esimle birlikte zorlada olsa unuttum kotu donemler gecirerek unuttum ve kendime soz verdim ailem gibi bir aile olmiycam
aile degil,yuva olucam dedim
terapiste basvurdum 4 ay boyunca cocuklar ve kemdim icin terapi aldim hersey iyiye gitti acilarimi unuttum acilarimla guclendim ayaklarimin ustunde durdum artik
cpcuklarima cok iyi bir anne oldum olculu sevdim(ne simarttim,ne uzdum)hep benle arkadas gibi buyuduler hic birbirilerine kiyaslamadim(zamaninda benim gormek istedigim gibi) beni hel com sevdiklerinj soylediler hala soylerler onlari cok seviyorum ve bana yardimci olan esimi hepsine sevgilerimi ve saygilarimi iletiyorum...

aile nedir?
en buyuk korkum cocuklardi,cunki icimdeki kiz cocugu olmustu...

ailem gibi olan cocugu sevmistim ama ailem beni sevmiyordu...

somrasinda ailem olmasina gerej olmadigini hayatima giren"adam "sayesinde farkettim o bana ailem gibi olam cocugu ve ailemi unutturdu

beni kimse anlamiyordu?anlamalarini istemiyordum ki

18. yasimsan sonrasini saymadim dogumgunleri onemsizdi ama icimdeki kiz cocugu o suprzileri seviyordu

sevgi ve saygiyi hep baskasinda ogrenip aradim
anne ve baba siz de ogrerebilirdiniz ama baskasinda aramaya mecbur biraktiniz...

sonuma geldim,kendimden ozur diliyorum
icimdeki kiz cocugundan ozur diliyorum

ve acilarimla gucleniyorum

Özür dilerim...