Gökyüzü

Karanlık I — Nedir sence gökyüzü? Nedir senin gökyüzün?

Karanlık II — Niye sorarsın? Görmez misin yukarıdakini?

Karanlık I — Görmem... Görmem tabii! Bu gözler neyi gördü ki onu görsün? Hangi sonbaharda ölümü gördü? Hangi baharda yaşama şahit oldu?

Karanlık II — Hangi çocuğun sevincine baktı? Hangi karın saflığını seyre daldı? Değil mi? Değil mi? Bize de duymak, koklamak, hissetmek düşer be kardeşim.

Karanlık I — O zaman söyle bana, söyle. Sen hangi gökyüzünü duyarsın, koklarsın, hissedersin? Aydınlat beni. Senin gökyüzüne dalmak isterim.

Karanlık II — Aydınlatayım, aydınlatayım. Aydınlatayım da nasıl aydınlatayım? Benim gökyüzüm de pek tabii mavidir.

Karanlık I — Mavidir. Benimki de mavidir pek tabii. Ama hangi mavidir? Senin mavin nedir? Anlat kardeşim. Dök içini bu kardeşine. Ruhunu anlat bana. Kendinden bir parça anlat. Gökyüzün nedir? Nedir senin mavin?

Karanlık II — Benim mavim... Benim mavim gürültülüdür. Tekinsizdir. Her adımı bir başka tehlikedir. Benim gökyüzümde güneş bile güler bana. Duyarım onu, hissederim her gün kahkahalarını. Sonra güneş yorulur, sesi uzaktan gelmeye başlar. Onun yokluğu başta bir boşluk getirir. Mavim yavaşça terk eder, çekilir benden. Ardından güneşin yerini ay alır. Bilirim, güneş onu görevini devralsın diye koyar tepeme. Ama ay öyle midir? Güneşle ayın aşkını anlatanlara pek gülerim o yüzden. Ay, karanlığımın içine girer. Sesizce. Gülmez bana. O hep sessiz kalır. Karanlığın içinde dostlarıyla gözler. O yüzden sevmez o güneşi. Onların bir aşkı, arkadaşlığı yoktur. Gökyüzümde yaşayan iki farklı varlıktır onlar, savaşmazlar. Savaşmazlar ancak sevişmezler de. Benim gökyüzüm budur. Budur her günü altında geçirdiğim, içinde yaşadığım şey.

Bir süre susar ikisi de sessizkalır.

Karanlık II — Peki sen söyle. Senin gökyüzün nasıldır? Tarif et bana.

Karanlık I — Benim gökyüzüm? Evet... Evet, benim de bir gökyüzüm var. Nefes aldıkça boğan, teni kurutan, kanla kaplı bir gökyüzüm var benim de.

Karanlık II — Ama nasıl olur? Senin gökyüzün de mavi değil miydi? Kanla kaplı bir gökyüzü nasıl mavi olur?

Karanlık I — Kan ne renktir, sevgili kardeşim?

Karanlık II — Kırmızıdır, kırmızıdır elbet.

Karanlık I — Peki sen hiç kırmızıyı gördün mü?

Karanlık II — Görmedim.

Karanlık I — O zaman kim bilir, kırmızı ve mavi aslında benzerdir. Kim bilir, gökyüzü kan rengindedir.

Karanlık II — Peki neden böyle düşünürsün? Neden kana bulanmıştır gökyüzün?

Karanlık I — Uzun hikayedir...

Karanlık II — Uzun zamanımız vardır. Arayanımız yoktur, bizim bizden başka kimimin vardır?

Karanlık I — Değil mi... Değil mi...

Karanlık I iç çeker.

Karanlık I — Uzun hikayedir... Uzun hikayedir ancak biz kısa tutalım. Kimsenin bilmesine gerek yok geçen günleri. Kimsenin bilmesine gerek yok gördüğü son şey kırmızı kan olan insanların unuttuğu gökyüzünü.

🎭🎪🤹🏻♀️🎭🎪🤹🏻♀️🎭🎪🤹🏻♀️🎭🎪🤹🏻♀️

Dediğim gibi her bölüm birbiriyle alakalı değil ama genel olarak karşılıklı konuşma durumu söz konusu. A.P. ve G.P. her bölüm görünmese bile ara ara tekrar onları kullanacağım, aynı zamanda temayı korumuş olacağım.

Bu metin de birkaç arkadaşla yaptığımız yaratıcı yazarlık etkinliğinde yazdığım bir şeydi ve hoşuma gittiği için burada da paylaşmak istedim