Bölüm 1-Mahallenin Kızı

Mahallenin her sokağı, her çatısı, her sabah ezanı Melek'e tanıdıktı. Yedi yaşından bu yana oturdukları o dar sokakta geçen her an, onun için bir film karesi gibiydi. Bazı kareler net, bazıları bulanık. Ama bir tanesi vardı ki... hep sabitti:BARAN.

O, Erhan'ın en yakın arkadaşıydı. Mahallenin en çok sevilen, en çok güvenilen adamlarından biri.
Çocukken bile büyüklere yardım eder, kavga çıkar mı hemen araya girer, kimin bir ihtiyacı varsa gözünü kırpmadan koşardı. Baran, mahalleye ağır gelirdi. sanki o sokakların kaderinden fazlaydı ama yine de orada kalırdı.

Melek dokuz yaşındayken ilk kez ona aşık oldu.
Bunu o zaman anlamadı tabii. Ama her gelişinde koşarak kapıya gidişi, oturdukları yerde sürekli onu izlemesi, kalbinin deli gibi atması... yıllar geçtikçe bunlar daha da belirginleşti.

17 yaşına geldiğinde ise artık inkar edemezdi:
Baran onun kalbindeki sessiz yangındı.

O gün, Temmuz sıcağının yakıcı bir öğleden sonrasıydı. Melek bakkaldan aldığı çilekli dondurmayı yavaş yavaş yalıyordu. Terli alnına saçları yapışmıştı, ama aldırmıyordu. Baran karşıdan geliyordu abisi Erhan'la beraber.

Baran'ın beyaz tişörtü güneşte parlıyor, yürüyüşü sanki zamanla yarışıyor gibiydi. Gözleri gülümsüyordu ama yüzünde bir gölge vardı;Melek bunu hep fark ederdi. O gözler yıllardır bir şeyi saklıyordu.

"Yine çilek mi Melek?" dedi Baran, gözlerinin içine bakarak.

Melek gülümseyemedi bile. O an kalbi öyle hızlı atıyordu ki, dili kilitlendi.

"Her zaman," diyebildi sonunda.

Erhan, kardeşiyle Baran arasında geçen bakışı fark etmedi bile. Ama Melek, o kısa cümlede yılların kırıntısını sakladığını biliyordu.