Değişim

Tırnaklarımın kenarlarını yolarken oturduğum sandalyede rahatsızca kıpırdandım. Bu odaya ve hatta normalde bu yere girmeme babam hayatta izin vermezdi. Bu sefer konu her neyse belli ki ciddiydi. Başımın ağrısı da eklenince stresim iyice katlanmıştı.
Dün gece 20. Yaşıma basmıştım ve bunu üniversite arkadaşlarımla saatlerce kutlamıştık. Tabi ertesi sabah babamın bir anda arayıp beni daha önce sadece çocukken bir kere geldiğim merkeze çağırmasını beklemiyordum.
Burası bildiğim kadarıyla bir eğitim merkeziydi. Hemde oldukça köklü ve eski bir merkezdi. Herkesin alınmadığı buraya gelecek kişilerin özenle seçildiği bir merkez. Babam ben 5 yaşındayken buranın yöneticisi olarak görevlendirilmişti.

Bacaklarımı da rahatsızca oynatmaya başladığım sırada büyük odanın kapısı sonunda açıldı ve babam yüzünde daha önce görmediğim hafif endişeli bir ifadeyle odaya girip karşımdaki koltuğa oturdu. Derin bir nefes verip bana bakmaya başladı.

"Çok şaşkın olduğunu biliyorum."

Başımı sallayarak onu onayladım.
"Evet fazlasıyla."

Oturduğu yerde öne doğru geldi ve dirseklerini dizlerine dayayarak ellerini önünde birleştirdi.
Ne olduğunu anlayamıyordum. Onu son zamanlarda bu kadar endişeli ve farklı yapan neydi?
Babam oldum olası soğuk olmasa da ciddi bir yapıya sahipti. Bana hiç çok yakın olmadığı gibi çok uzak da olmamıştı.

"Kafanda bir sürü soru var biliyorum. Hepsini dinleyeceğim ama önce anlatmama izin ver ve bölme lütfen."

Bu konuşması stresimi ikiye katlamaya yetmişti bile.

"Okulu bırakmanı istiyorum Adele."

Hareket eden bacaklarım durdu. Aldığım nefesim boğazıma takıldı ve öylece kaldım. Okulumu mu?

Nasıl bırakırdım tüm emeklerimi, hayatımı, geleceğimi? Mesleğimi nasıl bırakırdım ki? İnsan nasıl vazgeçebilir o kadar isteyip çabaladığı bir şeyden böyle bir anda?

Doktorluk benim için bir tutkuydu ve ben okula, hastaneye girdiğim her an umut doluyordum.

Şimdi babam emeklerimi ve çabamı hiç görmemiş gibi bir anda sebebini bile bilmediğim şekilde okulumu bırakmamı istiyordu.

Ne yapacaktım okulumu bırakıp?

Babam donakalmış halimi farkedip hazmetmemi bekledikten sonra devam etti.

"Biliyorum çok ani oldu ama tam şuan bunun olması gerekiyor. Hayatını hep özgürce ve istediğin şekilde yaşadın ve ben bunu sağlamak için herşeyi yaptım. Şimdiyse seni korumak için senden birşey istiyorum. Okulunu bırakmanı ve hayatını değiştirmeni istiyorum Adele. Burada, merkezde benimle kalacaksın."

Beni korumak için mi? Babam benden asla böyle birşey istemezdi. Dediği gibi beni hiç kısıtlamamış hep isteklerimi yerine getirmiş özgürce yaşamama ve mutlu olmama izin vermişti. Ama şimdi ne olmuştu?
Neden kapısından bile giremediğim bir yerde kalmamı istiyordu?

"Baba ben... anlayamıyorum."

"Biliyorum. Herşey yavaş yavaş oturacak söz veriyorum. Burada seninle ilgili düşündüğüm çok fazla şey var."

Ben burada ne yapabilirdim ki? Şuan bu düşüneceğim en son şeydi. Çünkü benim kurulu düzenim, hayatım ve hedeflerim 360 derece değişiyordu. Değişmek zorunda kalıyordu.

"Bunu istediğimi sanmıyorum baba. Tıp için ne kadar uğraştığımı ve istediğimi biliyorsun. Herşey nasıl bir anda değişebilir ki? Hem okumazsam ne yapacağım?"

Babam ağzını açtığı sırada kapı tıklatıldı.

"Gel."

Kapı açıldığında hava serin olmamasına rağmen üstümde bir ürperti hissettim. İçeriye genç olduğunu farkettiğim ama yüzünde yıllardan ve yaşanmışlıklardan birşeyler hissettiğim uzun boylu ve siyah giyimli bir adam girdi.

Babam ayağa kalktı ve adama kalktığı koltuğu işaret ederek kendi sandalyesine geçti.

Adamın bakışları karşıma oturduğunda ilk defa kısa bir süreliğine bakışlarımı buldu. Ben bakışlarımı belirgin yüz hatlarında ve boynundaki dikiş izinde gezdirirken o babama dönmüştü.

Bende bu bakışı uzatmayıp babama döndüğümde babam zaten bana bakıyor ve düşüncelerimi tartıyor gibiydi. Kısa bir süre daha hepimiz sessizlikte kendimizle kaldıktan sonra babam konuştu.

"Ben senden ona bahsettim ve düşündüklerimi anlattım ama sen onunla ilk defa tanışacaksın."

Adamın bakışlarının bana döndüğünü hissettiğimde bende ona çevirdim gözlerimi ağır ağır.

"Ustan Matthias'la tanış Adele."

Ustan mı? Dudaklarım istemsizce aralandığında adamın gözlerimin arkasını görür gibi hissettiren bakışlarının esiri altındayım.

Hayatımda baba, öğretmen, profesör gibi kişiler tanımıştım ama daha önce hiç ustam olmamıştı.

Neydi bu? Ne ustasıydı bu adam ve ben onunla ne yapacaktım.

Beynim kafamdaki sorularla çalkalandığında zonklamaya başladı adeta. Hiçkimse bana açık açık ne olduğunu söylemiyor sadece olacakları söylüyordu.

Sanki bahsedilen şey hayatım değilde bir plandı.

O an babam ve adamın birbirine dönen bakışlarının arasında hissettiğim o şey bir bakıştan çok daha fazlasıydı.

Bir anlaşmanın bir ortaklığın ve bir planın izlediydi o bakışta olanlar.

O an anlamıştım ki evet bahsedilen şey hayatım değildi. Başından beri herşey bir plandı ve ben bu planın tam ortasında kalmıştım.

Yada bu plan en başından benim üzerime kurulmuştu.

_________________________________________________

Farklı ve yeni bir hikayeye hoşgeldin!

Kısa bir şekilde giriş yapmak istedim aslında.

Adele'in hikayesini seveceğini düşünüyorum.

Umarım beğenirsin!

-İmre