ÇÜRÜMÜŞ KALPLER

-Yazarınız sunar

~♡☆♧◇♤~

Ormanın kendine has bir sessizliği vardı. İnsanların alışık olduğu, gecenin getirdiği o sıradan sessizlikten değildi bu. Burada sessizlik, bir şeylerin sona erdiğini değil, çok uzun zaman önce terk edildiğini anlatıyordu. Ağaçların dalları birbirine dolanmış, gövdelerinin üzerini yosunlar kaplamıştı. Yere düşen yapraklar çoktan renklerini kaybetmiş, yağmurun ve çamurun altında birbirlerine yapışarak çürümeye başlamıştı.

Doğanın sesi kendini adeta saprofitler arasında çürümeye bırakmış birer, organik atık gibiydi.

Her ses birer yankı yapıyor ve çürümenin sesine ortak olmaktan çok ona karşı çıkıyor gibiydi. Tüm bunlara rağmen bu yer adeta bu sıkıcı dünyada büyülü kalmak için çaba sarfediyor ve burada kendi benliğini bulmaya çalışıyordu.

Eskiyen yerlerin bir zaman insanlara misafirlik etmesi ve yaşanan güzel anılar yerini soğuk ve kimsesiz bir yere bırakmıştı.

Bir zamanlar insanların yürüdüğü patika, artık hangi yöne gittiğini belli etmeyen dar bir toprak şeridinden ibaretti. Çevresindeki çalılar büyümüş, dikenli dallar geçişi zorlaştırmıştı. Buraya gelen son insanın ne zaman geldiğini kimse hatırlamazdı. Belki birkaç ay, belki birkaç yıl olmuştu. Zamanın kendisi bile bu yeri unutmuş gibiydi.

Belkide o yüzdendi buraya kendini ait hisseden... benin burada kalmaya daha fazla özen göstermesi. Sonuçta burda hiç kimsecikler yoktu ve burası iyi anılarla donatılmış bir mekandı.

Park demek, buranın geçmişine gösterilmiş bir nezaket sayılırdı. Paslanmış salıncaklar, boyası dökülmüş banklar ve bir zamanlar çocukların oynadığı tahterevalliler... Hepsi kendi hâline bırakılmıştı. Salıncaklardan biri rüzgârın etkisiyle hafifçe hareket ediyor, metal zincirlerinden çıkan ince gıcırtı ormanın derinliklerine karışıyordu.

Kırık bir lambanın altında, üzerinde ne yazdığı artık okunamayan bir tabela duruyordu. Tabelanın çevresindeki sarmaşıklar o kadar büyümüştü ki sanki doğa, insanların buraya bıraktığı her şeyi geri almaya kararlıydı.

Parkın ortasında küçük bir çeşme vardı. İçinde birikmiş yağmur suyu bulanıklaşmış, dibine düşen yapraklar suyun yüzeyinde hareketsiz kalmıştı. Çeşmenin taş kenarlarında çatlaklar oluşmuştu. Bir zamanlar buraya gelen çocukların ellerini yıkadığı, yaz günlerinde serinlemek için başlarını uzattığı o yer, şimdi yalnızca böceklerin ve kuşların uğradığı bir su birikintisine dönüşmüştü. Gözlerim ilişti...

Sanki tanımak ve farketmek adına yaprakları izledim, solan renklerindeki yinede o duran parlak renklerini. Ait oldukları doğaya yeniden dönerkenki halleri gerçekten özeldi.

Sahi burası, birilerinin hayatında güzel bir anıya sahip olmuş olmalıydı. Kesinlikle öyle olmuş olmalıydı. Yoksa bu karamsar yerde güzel bir enerji bulunmazdı.

Bu düşünce neden aklıma geldi, diye düşünme fırsatı kendime tanımaksınız ilgimi yeniden etrafa verdim. Buraya gelmeyeli uzun zaman olmuştu ve ben yuvamın ne kadar değiştiğini merak ediyordum.

Ayaklarım beni parkın girişinde yarısı toprağa gömülmüş eski bir banka getirdi. Ahşap kısımları kararmış, metal ayakları paslanmıştı. Oturulamayacak kadar eskimiş olmasına rağmen ben, her geldiğimde aynı yere oturmayı tercih ediyordum.

Her ne kadar saçma gelsede oturduğum yer tüm parka bir göz atmam için uygundu. Bank, diğer bankların aksine kırılmamış sadece kirlenmiş ve paslanmıştı.

Bankın hemen karşısında iki salıncak bulunuyordu. Birinin oturağı tamamen kopmuş, diğeri ise zincirlerinden birinin gevşemesi nedeniyle eğri duruma gelmişti. Rüzgâr estiğinde birbirlerine çarparak düzensiz sesler çıkarıyorlardı.

Bu doğaya ait olmadıklarını gösteren bir sesdi, benim özellikle çok sevdiğim bir sesti çünkü bu ses aynı bir orkestrada yanlış melodi ve ritimle hareket eden bir piano gibiydi.

Buraya ait gibiydi fakat değildi.

En azından bir şeylerin hâlâ hareket ettiğini hatırlatıyordu, ait olmamanın bir son olmadığını hatırlatıyor ve yaşamın hâla devam edebileceğini gösteriyordu.

Başımı bu uzun düşüncelerin arasından kaldırıp ağaçların arasından görünen gökyüzüne baktım. Dallar o kadar sıklaşmıştı ki bulutların arasından süzülen solgun ışık, toprağa ancak küçük parçalar hâlinde ulaşabiliyordu. Havanın nemi, doğaya bir naz katıyor ve yaklaşan yağmur yağmamış olmasına rağmen her şeyin ıslak görünmesine sebep oluyordu.

Uzaklardan uzun bir zaman sonra bir kuş sesi duyuldu. Bir karga sesiydi, ölümü andıran ve çağdaştıran bir karganın sesiydi. O da bir an susdu ve doğa eski düzenine geri döndü.

Parkın çevresindeki çitlerin büyük bölümü yıkılmıştı. Bir zamanlar burayı ormandan ayıran sınır, artık yalnızca birkaç eğri demir parçasından oluşuyordu. Aslında bir sınırın varlığına da gerek yoktu. İnsanların buraya gelmesini engelleyen şey çitler değildi. Burada bulunmak için bir sebep görememeleriydi.

Ait olmak için sebep olmamasına rağmen insanlar hep bir sebep ararlardı. Onlar benim gibi değillerdi. Kendi acizliklerinde kırılan birer varlıklardı. Bazen saatlerce hiçbir şey yapmadan çevresini izlerdim. Bazen de zihnimdeki düşünceler öylesine birbirine karışırdı ki buraya nasıl geldiğimi bile hatırlamakta güçlük çekerdim.

çünkü burası benim için sadece bir mekan değildi, burası benim kendimi cehennemden sakladığım saklı cennetimdi.Sanki burası, cennetden geriye kalan son parçaydı.

Ayakkabımın ucuyla yerdeki kuru bir dalı ittim. Dal birkaç parçaya ayrılarak çamurun içine gömüldü. Yavaşca eğilip parçalarına baktım. Doğa ne kadar zarif ve güzeldi fakat bir eksikliği vardı ki hem çok kırılgandı hemde kendini koruyamazdı.

Doğa, bu dünyada korumayı gerektiren bir kaç şeyden biriydi fakat insanlar yine her zamanki yaptıkları gibi birer kanser hücresi şayet birer parazit gibi doğayı bozuyorlardı. Bu yüzden temizlenmeleri gerekiyordu.

'Temizlenmeliler.' İçimdeki canavar fısıldadığında dudaklarım da hafif bir tebessüm oluştu. Gözlerim hafifçe kısılırken onu onaylarcasına bende dışımdan fısıldadım.

"Temizlenmeliler."

Sonra gözlerim yeniden o kırık parçayı buldu ve düşündüm. Ne kadar kolay dağıldıklarını düşündüm. Bir zamanlar bütünlüğü olan, kendi hâlinde duran küçük bir şey, şimdi birkaç anlamsız parçadan ibaretti.

O benliğini yitirmiş ve kırılmıştı. O artık doğaya ait değildi. Çürüyene kadar doğaya ait olmayacaktı.

Yavaşca doğruldum ve ayaklarım beni ormanın içinde ilerleyen patikaya, parkın arkasında daha da daralan o doğanın ele geçirdiği o yere götürdü. Ağaç kökleri toprağın üzerine çıkmış, yürüyüş yolunu neredeyse tamamen kaplamıştı. Bazı gövdelerin üzerinde derin yarıklar vardı. Bazılarının dalları kırılmış, bazılarınınsa gövdeleri eğilerek diğer ağaçlara yaslanmıştı.

Bir ağacın dibinde eski bir oyuncak araba gördüm. Kırmızı boyası neredeyse tamamen dökülmüştü. Tekerleklerinden biri eksikti. Üzerine düşen yapraklar, onu toprağın bir parçasıymış gibi göstermişti.

'Oyuncakları hep çok severdik.' Diye fısıldayan canavara karşın söyleyecek bir sözüm yoktu. Bizim hiç oyuncağımız olmamıştı.

İnsanların kurtlarının ne olduğu bilindiğinde ben daha 5 yaşında bir çocuktum. Ben bir Omegaydım, zayıftım. Yalnızlık içerisinde büyüdüm. Yaşanan virüs sebebiyle tüm ırklardaki omega kaybı, dünyada savaşlara ve omegaların kaçırılmaya başlanmasında ise sadece 12 yaşındaydım.

Ben, istenilmeyen ben, zorunluluktan dolayı istenmiştim. Hiç değer görmemiştim. Annem beni hiç istememişti. Babam ve kardeşlerimin benden hiç haberi olmamasına rağmen. Annem bana babamın gönderdiği paraları gönderirdi. Yani belki kardeşlerim bilmese bile, babam biliyordu.

Fakat babam beni istemiyordu.

Sanırım ilk sınanmam buydu. Ait olmadığım bir evrende yaşamaya çalışmak... gereksiz insanlardan ve canavarlardan kurtulmak.

Bu düşüncelerden kendimi iliştirmek adına o küçük arabayı düşündüm.

Bir çocuğun bunu burada unuttuğunu düşündüm. Belki de çocuk, oyuncağını aramak için geri dönecekti. Belki ailesiyle birlikte başka bir yere taşınmıştı. Belki de oyuncağı bir günlüğüne bırakmış ve bir daha hatırlamamıştı.

Belki bu yüzden babam beni hiç istememişti.

İnsanların bir şeyleri unutma biçimleri birbirinden farklıydı. Kimileri bilinçli olarak geride bırakır, kimileri ise geride bıraktığının farkına bile varmazdı.

Oyuncağa yeniden baktım ve dikkatimi patikaya çevirdim.

Ormanın kendisine ait olmayan şeyleri nasıl yavaşça içine aldığını izlemek daha ilginçti. Taşlar toprağa karışıyor, demirler paslanıyor, ahşaplar çürüyordu. İnsanların büyük bir özenle inşa ettiği her şey, sonunda doğanın sabrına yenik düşüyordu.

Belki de doğa, insanlardan daha dürüsttü.

Hiçbir şeyi sonsuza kadar koruyacağını iddia etmiyordu.

Yavaş hareketlerim beni yine banka götürdü.

Ceketimin yakasını düzelterek oturdum ve ellerimi birbirine kenetledim. Karşımdaki salıncağa baktım. Rüzgârın etkisiyle hafifçe sallanan zincirler, düzenli olmayan bir ritim oluşturuyordu.

Kulaklarıma sanki bir nur iniyordu.

Buraya geldiğinde kendimi daha az yabancı hissediyordum. Burası benim oyun alanlarımdan biriydi. Cesetleri sakladığım bir kaç alandan birisiydi. Buraya ben aitdim. Burası benim yuvalarımdan birisiydi ve yuvalarımın içinden en sevdiğim yerdi. Burası benim inimdi.

Bu düşünceyi ilk kez ne zaman kurduğumu hatırlamıyordum. Belki de burayı keşfettiğim ilk gün, belki de uzun zamandır içimde taşıdığım bir hissin kendisine uygun bir yer bulduğu herhangi bir akşamdı.

İnsanlar bir yere ait olmaktan söz ederken genellikle bir evden, bir aileden, bir şehirden bahsederlerdi. Bazıları içinse aidiyet, birlikte gülebildikleri birkaç insandan ibaretti. Bir masa, tanıdık bir ses, her sabah karşılaşılan aynı yüz...

Ben bunların hiçbirine sahip olmak zorunda hissetmiyordum kendimi. Sonuçta ait olmak mükemmellik istemezdi.

Burada kimse bana neden sessiz olduğumu sormuyordu. Kimse yüzümdeki ifadenin anlamını çözmeye çalışmıyor, düşüncelerimin neden birbirini takip etmediğini merak etmiyordu. Kimsenin beklentisi yoktu. Kimse benim bir başkası gibi davranmamı beklemiyordu.

Çürümüş banklar, kırık salıncaklar ve yosun tutmuş taşlar arasında kendimi açıklamak zorunda değildim.

Belki de bir yere ait olmanın en güzel yanı buydu: Orada bulunmak için bir gerekçe sunmak zorunda kalmamak.

Hafifçe başımı yana eğdim ve derin bir nefes verdim. Doğanın kokusunu içime çektim.

Kendimi, buranın da bir gün beni istemeyeceğini düşünmem ne kadar korkutucu olsada. Olağandı. Ben bunu kabul ederek burayı yuvam ve inim yapmıştım.

Sonuçta bir mağra her an çökebilirdi.

Ayrıca terk edilmiş bir yerin bile kendine ait bir düzeni vardı ve belki de ben, buraya bile tam olarak ait değildim.

Sahi,

İnsan neden bir yere ait olmak isterdi?

Bu soruyu kendime defalarca sormuştum. Üstelik her defasında farklı bir cevap buluyor, bulduğum cevapların hiçbirini yeterli görmüyordum çünkü insan kompleks bir varlıktı. Ait olduğu bir yerden ertesi gün nefret edebiliyor veya ait olduğu yerde hiç mutlu olamıyordu.

Bir yere ait olmak, o yerin seni kabul etmesi miydi? Yoksa senin, orada bulunmayı kabullenmen mi? İnsanlar bir topluluğun parçası olduklarında kendilerini daha bütün hissediyorlardı. Bir isimleri, bir geçmişleri, başkalarının zihninde yer etmiş bir yüzleri oluyordu. Birileri tarafından tanınmak, birilerinin hafızasında bulunmak...

Ne tuhaf bir ihtiyaçtı.

İnsan, kendi varlığından emin olmak için başka insanların onu hatırlamasına ihtiyaç duyuyordu.

Bu düşünceye hafifçe gülümsedim. İnsanların birbirlerine ne kadar bağımlı olduklarını düşündükçe, bağımsızlık hakkında söyledikleri her şey biraz daha komik geliyordu. Özgür olduklarını iddia ediyor, ardından kendilerini bir başkasının düşüncelerine göre şekillendiriyorlardı. Kendi kararlarını verdiklerini söylüyor, fakat verdikleri kararların kabul edilip edilmeyeceğini merak ediyorlardı.

Peki, bütün bunların dışında kalabilmek mümkün müydü?

Bir insanın kimseye ihtiyaç duymadan yaşayabilmesi, gerçekten özgür olduğu anlamına mı gelirdi? Yoksa bu, yalnızca ihtiyaçlarını kabul etmekten kaçınmanın daha zarif bir biçimi miydi?

Soğuktan titreyen ellerime baktım ve başımı hafifçe eğip elime sıcak nefesimi verdim. Hava soğumuştu. Kış kendini belli edercesine, o enerjiyi kaybetmişti. İçimdeki enerjinin yerini soğukluk alırken, düşüncelerimin arasında yeniden kayboldum.

Belki de insanın en büyük çelişkisi buydu. Bir yandan anlaşılmak istiyor, diğer yandan kendisini anlayabilecek herkesten uzaklaşıyordu. Yakınlık arıyor, yakınlaştığında huzursuz oluyor; yalnız kalmak istiyor, yalnızlığının farkına vardığında bundan hoşlanmıyordu.

Bazen birilerinin benim hakkımda sorular sormasını istiyordum. Gerçekten merak etmelerini, cevaplarımı beklemelerini, söylediğim şeylerin üzerinde düşünmelerini...

Sonra biri bunu yaptığında konuşmak istemiyordum çünkü biliyordumki ben o kişiye hiç bir zaman ait olamazdım.

Benim doğama aykırıydı, ben anneminde dediği gibi eksik bir varlıktım. Düzeltilemeyecek kadar bozuk fakat yok edilebilecek kadar yakındım.

İnsanların merakını tatmin etmekten hoşlanmıyordum. Kendime yöneltilen soruların altında gizli bir beklenti arıyor, verilen cevapların ardından gelecek değerlendirmeleri tahmin etmeye çalışıyordum.

Belki de anlaşılmak istemiyordum veya sesimi birinin benim bu sessizliğimin arasında duymasını istiyordum.

Belki yalnızca anlaşılabileceğim ihtimalinin var olmasını seviyordum.

İnsanın kendisine yabancılaşmasının ne kadar kolay olduğunu düşündüm.

Bir gün aynaya bakıp gördüğü yüzün kendisine ait olduğunu bilir, fakat o yüzün ardındaki insanı tanıyamazdı. Alışkanlıklar, düşünceler, sesler, tepkiler... Hepsi zaman içerisinde birikiyor ve insanın kişiliği denilen o karmaşık yapıyı meydana getiriyordu.

Fakat bunların hangisi gerçekten ona aitti?

Bir başkasından öğrenilmiş bir davranış, yıllarca tekrarlandığında kişinin kendi karakterine dönüşebilir miydi? Çocukluğunda duyduğu bir cümle, yıllar sonra kendi düşüncesiymiş gibi zihninde yankılanabilir miydi? İnsan, kendisine ait sandığı bütün fikirlerin aslında başkalarından ödünç alınmış olduğunu fark ettiğinde geriye ne kalırdı?

Bende öyleydim. Annemin bana söyledikleri şeyleri gerçeklikliğe yansıtıyor ve kendi gerçeklerime ulaşmak için ne kadar çok debelenirsem debeleneyim, bu bataklıkta dahada boğuluyordum.

Zihnim bu soruların arasında dolaşıyordu ve mahkum olan ben bu düşüncelerin cezasını çekiyordum

Kendisime ait olduğunu düşündüğüm şeylerin bir listesini yapmaya kalksam muhtemelen yarısında vazgeçerdim. Sevdiğim müzikler, hoşlandığım renkler, insanlara karşı geliştirdiğim tutumlar, hayata dair inançlarım.

Her birinde annemin bir payı, annemin bir getirisi vardı. Annem benim ilk ve en büyük hatamdı.

Bunların hangisini kendi başıma seçtiğimi bile hatırlamıyordum. Hatırlıyor olsaydım bunların hiç biri yaşanmazdı.

Bir insanın kendisini tanıması için ne kadar zamana ihtiyacı vardı? On sekiz yıl, yirmi yıl, belki de bütün bir ömür? Üstelik insan kendisini tanıdığını düşündüğü anda bile değişmeye devam ediyordu. Dün doğru kabul ettiği bir düşünceyi bugün reddedebiliyor, dün nefret ettiği bir şeyi yarın anlayabiliyordu.

Öyleyse insanın değişmeyen bir özü olduğuna inanmak ne kadar mantıklıydı?

Bu yüzden emin olduğum bir şey vardı. İnsan kendi bildiği kendini tanır fakat kendi özünü tanımazdı.

İşte bu yüzden kendimi tanımadığımı düşünüyordum.

Daha kötüsü, tanımadığım bu insanın bütün kararlarımı kendisinin verdiğini iddia ediyordum.

Bazen bir davranışından sonra kendi kendime neden böyle davrandığımı sorardım. Cevap bulamazdım. Birine karşı hissettiğim öfkenin nereden geldiğini, neden bazı seslerden rahatsız olduğumu, neden önemsiz bir olayın günlerce zihnimde yer edebildiğini anlayamazdım.

Kendimle aramda görünmez bir mesafe vardı. Bu mesafe o kadar kısa fakat o kadar derindiki. Sanki aramızda koca bir okyanus veya bir uçurum vardı.

Sorun bu mesafenin ne zaman oluştuğunu hatırlamamamdı.

Nefret, insanın kendisine açıklama yapmak zorunda kalmadığı nadir duygulardan biriydi o yüzden benim ve canavarımın favori hissiydi.

Sevmek, anlamayı gerektiriyordu. Anlamak, sabretmeyi. Sabretmekse bir başkasının varlığına kendi zihninde yer açmayı. İnsanları oldukları gibi kabul etmek, onların çelişkileriyle birlikte var olmalarına izin vermek...

Nefret etmekse çok daha kolaydı.

Birini sevmediğinde onunla ilgili ayrıntıları öğrenmek zorunda değildin. Bir davranışını beğenmediğinde, o davranışın arkasındaki sebepleri araştırman gerekmiyordu. Bir insanı zihninde tek bir özelliğe indirgeyebilir, geri kalan her şeyi görmezden gelebilirdin.

Belki de nefret, insanın kendi karmaşıklığından kaçmak için kullandığı en kullanışlı araçlardan biriydi.

Ben insanların birbirlerine karşı duydukları nefreti gözlemlemeyi severdim. Birbirlerini tanımadan yargılıyor, birkaç cümleden karakter çıkarıyor, küçük farklılıkları aşılmaz uçurumlara dönüştürüyorlardı. Ardından bütün bunları haklılıklarıyla açıklıyorlardı.

Kimse kendisini kötü biri olarak görmüyordu.

Herkesin kendisine göre bir gerekçesi vardı.

Birinin canını yakan kişi, yalnızca kendisini koruduğunu söylüyordu. Bir başkasını küçümseyen kişi, sadece gerçekleri dile getirdiğini iddia ediyordu. Birini görmezden gelen kişi ise bunun kendi tercihi olduğunu savunuyordu.

İnsanlar kendi çirkinliklerine isim vermekte oldukça başarılıydı.

Benim asıl ilgimi çeken şey, bütün bu davranışların arkasındaki rahatlıktı. İnsan kendi kusurunu fark etmediğinde değil, fark ettiği hâlde onunla yaşamayı öğrendiğinde daha ilginç bir varlığa dönüşüyordu.

Peki, kendim ne kadar farklıydım?

Kendimi diğerlerinden üstün gördüğüm anlar olmuyor muydu? İnsanların davranışlarını küçümserken kendi davranışlarımın aynı ölçüde anlamsız olabileceğini hiç düşünmüyor muydum?

Cevap çok basitdi.

Düşünüyordum.

Ama bu, düşüncelerimden vazgeçmemi sağlamıyordu.

Belki de benim en sevmediğim şey, insanlarda gördüğüm özelliklerin bazılarının kendimde de bulunmasıydı.

Acizlik, benim zihnimde uzun zamandır yer edinen bir kelimeydi.

İlk bakışta güçsüzlükle aynı anlama geliyormuş gibi görünüyordu. Bir şeyleri değiştirememek, karar verememek, kendi hayatının gidişatına müdahale edememek...

Fakat benim için acizlik bundan daha fazlasıydı.

Bir insanın kendi kusurlarını bilmesine rağmen onlardan vazgeçememesi de acizlikti. Yanlış olduğunu bildiği düşünceleri savunmaya devam etmesi, kendisine zarar veren alışkanlıklarını koruması, değiştirebileceği şeyleri değiştirmek için hiçbir neden bulamaması...

İnsan bazen kendi hayatının hem mahkûmu hem de bekçisiydi.

Kapının açık olduğunu biliyor, fakat dışarı çıkmak istemiyordu.

Çünkü dışarıda ne olduğunu bilmiyordu.

Tanıdığı bir mutsuzluğun içinde kalmak, tanımadığı bir ihtimalin peşinden gitmekten daha kolay geliyordu. İnsanlar çoğu zaman alıştıkları şeyleri sevdiklerini sanıyorlardı. Oysa alışmakla sevmek arasında oldukça büyük bir fark vardı.

Ben, bu farkı anlamaya çalışıyordum.

Kendimi ne kadar iyi tanırsam tanıyım, bazı düşüncelerinin önüne geçemiyordum. Aynı soruları tekrar tekrar soruyor, aynı cevapları buluyor, ardından cevaplarından şüphe ediyordum.

Zihnimin içerisinde sürekli bir mahkeme kuruluyordu.

Bir tarafı kendisini savunuyor, diğer tarafı bütün savunmaları geçersiz kılıyordu. Üstelik ikisi de aynı kişiydi.

İnsan kendi kendisinin hem tanığı hem de sanığı olduğunda adil bir karar verebilir miydi?

Belki de insanın kendisini yargılaması, başkaları tarafından yargılanmasından daha zordu. Çünkü başkalarına karşı anlatılabilecek hikâyeler vardı. Kendisine karşıysa bütün bahaneler çoktan tüketilmişti.

Kafamı ellerimin arasına aldım.

Acizliğin en rahatsız edici tarafı, bazen ne yapman gerektiğini bilmekti.

Bilmemek, insanı mazur gösterebilirdi.

Bilip de yapmamaksa...

İşte bu, üzerinde düşünmeye değerdi.

İnsanlar kendilerini korumak için duvarlar inşa ederlerdi.

Kimi zaman kelimelerden, kimi zaman sessizlikten, kimi zaman da başkalarına karşı geliştirdikleri alışkanlıklardan. Bu duvarlar başlangıçta oldukça işlevseldi. İnsan, kendisini rahatsız eden şeylerden uzaklaşabiliyor, istemediği soruları cevapsız bırakabiliyor ve başkalarının beklentilerini görmezden gelebiliyordu.

Fakat zaman geçtikçe duvarların ne için inşa edildiği unutuluyordu.

İnsanlar korunmak için yaptıkları şeylerin arkasında yaşamaya başlıyorlardı.

Ben bunu düşünürken, kendi hayatımda kaç tane duvar bulunduğunu merak ettim.

İnsanlara karşı takındığım ilgisizlik gerçekten ilgisizlik miydi? Yoksa başkalarının kendime ulaşmasını engellemek için geliştirdiğim bir yöntem miydi? Bir konuşmayı yarıda kesmem, bir daveti reddetmem, kendime yöneltilen sorulara kısa cevaplar vermem...

Bunların hepsi bir tercihten mi ibaretti?

Bazen kendime sorulan basit bir soruyu bile gereğinden fazla düşünürdüm. Bir insanın gerçekten cevabı merak edip etmediğini, cevabı duyduğunda ne hissedeceğini, konuşmanın nereye varacağını tahmin etmeye çalışırdım.

Sonunda konuşmamayı tercih ederdim.

Ardından insanların benj anlamadığından yakınırdım.

Ne büyük bir çelişkiydi.

Kendi ellerimle kapattığım bir kapının önünde bekleyip neden kimsenin içeri girmediğini merak etmek...

Bu düşüncenin kendime ne kadar tanıdık geldiğini fark ettim... üzerinde düşündüğüm o düşünce.

Belki de insan, hayatı boyunca kendi yarattığı engellerin karşısında şaşırmayı öğreniyordu.

Bir insanın varlığı, başka bir insanın hafızasında ne kadar yer kaplayabilirdi?

Bazen bu soruyu da düşünürdüm.

Birileri için önemli olan insanlar vardı. Bir telefon görüşmesinin gününü güzelleştirebildikleri, yoklukları fark edilen, sesleri duyulduğunda yüzlerde değişiklik yaratan insanlar...

Bir de yalnızca karşılaşıldığında hatırlananlar.

Kendimi hangi gruba koyacağımı bilmiyordum fakat büyük ihtimalle hep ikinci grup olurdu çünkü ben bu dünyada bir hiç kimseydim.

Bir insanın başkasının hayatında ne kadar önemli olduğunu anlamak için neye ihtiyacı vardı? Birlikte geçirilen zamana mı, paylaşılan sırlara mı, verilen sözlere mi? Yoksa bunların tamamı, insanların birbirlerine yükledikleri anlamlardan mı ibaretti?

Bir başkasının zihninde nasıl göründüğünü bilmek mümkün değildi. İnsanlar karşılarındakine kendilerinin bir görüntüsünü sunuyor, diğerinin de aynı şeyi yaptığını varsayıyorlardı.

Herkes bir rolün içerisindeydi.

Kimi iyi görünmek, kimi güçlü, kimi sevilmeye değer, kimi de umursamaz olmak istiyordu. Birbirlerini tanıdıklarını iddia ediyor, fakat birbirlerinin yalnızca gösterdikleri taraflarını biliyorlardı.

Benim bundan hoşlanmadığım söylenebilirdi. Bunlar birer sahte görüntülerdi. Bir yanılsamaydı, aynı optikteki gibi sanal varlıklardı. Aynanın arkasında beliren birer varlıklardı.

Ancak kendimin de farklı davrandığı söylenemezdi.

ben de insanların karşısına belirli bir yüzle çıkıyordum. Ne zaman konuşacağımı, ne zaman susacağımı, hangi düşüncelerimi saklamam gerektiğini biliyordum. Bazen birinin beni yanlış anlamasına izin veriyor, ardından bu yanlış anlaşılmanın düzeltilmesi için hiçbir çaba göstermiyordum.

Sonra anlaşılmamaktan şikâyet ediyordum.

Kendimi bir başkasının gözünde tanımlamak istemiyordum ama tanımlanmadığımda da varlığımın eksik kaldığını hissediyordum.

İnsanın kendisini bu kadar önemsemesi biraz gülünç değil miydi?

Dünya, benim varlığımdan haberdar olmadan da dönüyordu. İnsanlar benim düşüncelerimi bilmeden sabah kahvaltılarını yapıyor, işlerine gidiyor, gülüyor ve birbirleriyle konuşuyorlardı.

Kimse benim zihnimdeki karmaşanın çözülmesini beklemiyordu.

Belki de bu, özgürleştirici bir düşünce olmalıydı ama ben yalnızca tuhaf bir boşluk hissediyordum.

Ben, insanın neden sürekli bir anlam aradığını hiçbir zaman tam olarak anlayamamıştım.

Bir şeylerin nedenini bilmek, onları değiştirebilmek anlamına gelmiyordu. Bir olayın arkasındaki bütün sebepleri öğrenmek, o olayın insan üzerindeki etkisini ortadan kaldırmıyordu. Bazen bilgi yalnızca daha fazla soru doğuruyordu.

İnsanlar hayatlarının bir amacı olduğuna inanmak istiyorlardı.

Bir şey için doğduklarını, bir yere ulaşacaklarını, birilerinin hayatında önemli bir iz bırakacaklarını düşünmek onlara iyi geliyordu. Herkesin bir hikâyesi vardı ve herkes kendi hikâyesinin merkezinde bulunuyordu.

Ben de bir zamanlar böyle düşünmüş olabilir miydim? Annem bana hic bahsetmemişti..

Belki de sorun, bir anlamın bulunmaması değildi. Sorun, insanın bulduğu anlamın kendisini tatmin etmeye yetmemesiydi.

Bir hedefe ulaşmak, başka bir hedefin ortaya çıkmasına neden oluyordu. Bir sorunun cevabı, başka bir soruyu doğuruyordu. İnsan bir şeyleri elde ettikçe daha fazlasını istiyor, ardından neden hâlâ memnun olmadığını merak ediyordu.

Sonu olmayan bir kısır döngü gibiydi.

Benim zihnimde insan, kendi yarattığı beklentilerin içerisinde yaşayan bir varlıktı. Mutluluğu tanımlıyor, ardından tanımladığı şeye ulaşmak için ömrünü harcıyordu. Bir gün her şeyin yoluna gireceğine inanıyor, fakat o gün geldiğinde yeni bir eksiklik buluyordu.

Belki de insan hiçbir zaman tamamlanmayacaktı.

Belki de bütünlük, yalnızca insanların kendilerine anlattıkları güzel bir hikâyeydi.

Bu kırık kısır döngüden kurtularak çevreme baktım.

Çürümüş ağaçlar, paslı demirler, yosun tutmuş taşlar... Hiçbiri tamamlanmış görünmüyordu. Yine de hepsi oradaydı. Bir ağacın kırılmış dalları onun ağaç olmasını engellemiyordu. Çatlamış bir taş, taş olmaktan vazgeçmiyordu.

İnsan neden kendisine bu kadar acımasız davranıyordu?

Kusurlarını birer eksiklik olarak görüyor, eksikliklerini gidermeye çalışıyor, ardından yeni kusurlar keşfediyordu.

Kendisini olduğu gibi kabul etmektense, sürekli başka bir insana dönüşmeye çalışıyordu.

Bu düşünceye uzun süre tutundum.

Sonra kendi kendime sordum:

Peki, insan kendisini olduğu gibi kabul ettiğinde gelişmeyi bırakmış mı olurdu? Yoksa değişmek zorunda olmadığını bilmek, gerçekten değişebilmenin ilk şartı mıydı?

Cevap bulamadım.

Zaten artık her sorunun bir cevabı olması gerektiğine inanmıyordu

Hava bulanıklaşmaya başlamıştı.

Ağaçların arasından süzülen ışık giderek azalmış, parkın çevresindeki gölgeler birbirine karışmıştı. Salıncaklardan biri yeniden hareket etti. Metal zincirin çıkardığı ses, benim düşüncelerimi kısa bir süreliğine böldü.

Başımı kaldırdım.

Bir süre hiçbir şey yapmadan oturdum. Ardından ellerimi dizlerinin üzerine sabitleyerek ayağa kalktım. Bankın üzerinde küçük bir yaprak parçası kalmıştı. Onu alıp atmak yerine olduğu yerde bıraktım.

Buraya yeniden gelecektim.

Bundan emindim.

Sonuçta dediğim gibi burası benim yuvalarımdan biriydi.

Belki ertesi gün, belki birkaç gün sonra. Belki de yalnızca kendimi başka hiçbir yerde bulamadığımda.

Parkın çıkışına doğru yürürken arkama baktım. Salıncaklar, çeşme, kırık tabela ve eski bank... Hepsi karanlığın içerisinde yavaş yavaş kayboluyordu.

Bir an için buranın kendime benzediğini düşündüm.

Sonra bu düşüncenin de oldukça kibirli olduğuna karar verdim. İnsan, gördüğü her şeyde kendisine ait bir parça bulmak zorunda değildi. Bazen bir ağaç yalnızca ağaçtı. Bir bank yalnızca bank. Terk edilmiş bir park ise yalnızca insanların artık uğramadığı bir yerdi.

Her şeyi kendimle ilişkilendirmekten vazgeçmeliydim.

Fakat insanın kendi zihninden kaçması mümkün değildi.

Yürümeye devam ettim, ayakkabılarımın sesi o soğuk ve kasvetli havaya bir kaç parça ses bırakırken ayaklarım beni arabama doğru götürüyordu.

Kendimi anlamaya çalışmaktan yorulmuştum. Bütün düşüncelerimi bir araya getirip düzenli bir bütün hâline getirmek, kendime ait olmayan parçaları ayıklamak ve geriye kalan şeyin gerçekten kendim olup olmadığını öğrenmek istiyordum ama belki de ortada keşfedilecek tek bir gerçek yoktu.

Belki insan, birbirine uymayan parçalardan oluşuyordu ve belki de benim en büyük yanılgım, kendimi bir bütün hâline getirmek zorunda olduğumu düşünmemdi.

Ormanın çıkışına yaklaştığıımda durdum. Birkaç saniye boyunca arkamdan gelen ve bana bu yürüyüşte bir nevi eşlik eden rüzgârı dinledim.

Sonra kendi kendime, neredeyse duyulmayacak kadar alçak bir sesle konuştum.

"İnsan, kendisinden kurtulamadığı sürece nereye giderse gitsin aynı yerde kalır."

Cevap beklemedim.

Zaten kendime sorular sormamın tek amacı cevap bulmak değildi. Bazen yalnızca zihnimin içerisinde bir şeylerin hareket ettiğini bilmek istiyordum, bütün bu düşüncelerin sonunda kendime ait yeni bir şey öğrenemediğimi fark etdim.

Yalnızca ne kadar az şey bildiğimi anlamıştım.

Belki de bütün mesele buydu.

İnsan, kendisini tanıdığını düşündüğü ölçüde yanılıyor; kendisini anlamaya çalıştığı ölçüde daha da karmaşıklaşıyordu.

Orman sonunda arkamda kaldı ve ormanın sessizliği gitmek yerine bana dahada sarıldı.

~

Bölüm sonu.

-Toplam = 3586 kelime