Giriş

Sevgili Nurten teyzeme…
Gittiğin diyarda mutlu ol, bir gün seninle aynı diyarda görüşürüz.

Giriş
5 yıl önce…
Çığlık attım.Öyle bir çığlık attım ki boğazımın acısını bile hissetmemeye başladım…Neden kimse benim feryat çığlıklarımı duymuyordu, ama sen dışında sevgili okuyucu ama biri duyacaktı çığlığımı.Unutma bende umutsuzluğa kapılmıyorum.Sende hiç kapılma.Kardeşim hep şöyle derdi “Umutsuz hissettiğin an umudunun da var olduğunu hisset.Çünkü umudun da ben buradayım der.” Bunu unutma sevgili okuyucu. Bu arada ben Alev.Neyse biz konumuza dönelim.Ben kaçırıldım.Kız kardeşimle beraber kaçırıldım.Ama o burada değil, bir anda şok oldum.Bulunduğum odanın beyaz mermer kapası gıcırdayarak açıldı.Kardeşim karşımdaydı.Kanlı yüzü, tacize uğramış bedeniyle, titreyen elleriyle karşımda duruyordu.Bana bir adım attı, derken yere yığıldı.Nabzı yoktu.Kalbi atmıyordu.Bu düşünce kaç kere zihnimde tekrar etti hatırlamıyorum.

Kardeşimin nabzı atmıyordu
Kardeşimin nabzı atmıyordu
Kardeşimin nabzı atmıyordu
Kardeşimin nabzı atmıyordu
Kardeşimin nabzı atmıyordu…

O an anladım, her zaman umut yoktu.Bazen çözümler tükenirdi.Ama bu son olucak.Artık hayatımda umutsuzluğa izin vermiyeceğim.Kardeşimin cansız bedeniyle karşı karşıya kaldım.Sonra içeriden bir ses geldi.”Ben istediğimi aldım, sen kızları bırak”.Odaya uzun boylu, kirli sakallı hafif şişman, yaklaşık 60 yaşlarında bir adam geldi.Beni ve kardeşimin cansız bedenini aldılar, nehrin kenarına bıraktılar.Koştum, nefes nefese kaldım ama koştum.Kardeşimle başka bir diyarda karşılaşacaktık.