Bölüm 1

Yeni bir şehre taşınmıştık. Evimiz bana yabancı, sokaklar sessizdi ve odama sinen boya kokusu hâlâ midemi bulandırıyordu. Annem kutularla boğuşuyor, abim ise çoktan dışarı çıkmış, yeni şehrin sokaklarını keşfetmeye başlamıştı. Ben balkonda oturup etrafı izlerken, aşağıdaki sokakta abimin yanında uzun boylu, sert bakışlı birini gördüm. Saçları dağınık, duruşu kendinden emin… İlk bakışta bile sinirimi bozdu.

Abim: Alara, bu da Ateş. Çocukluk arkadaşım bugün bize yardım etmeye geldi.
Al: Merhaba.
At: Selam.

Bir süre sessizlik oldu. Ateş gözlerini benden ayırmadan masanın kenarına yaslandı. Hafif bir alayla konuştu:

At: Pek konuşkan değilsin galiba.
Al: İnsan tanımadığı biriyle hemen sohbet açmak zorunda değil bence.
At: Doğru… Ama ben genelde tanıştığım insanları çözerim.
Al: Öyle mi? Peki beni çözdün mü?
At: (göz kırpar) Biliyorum.

Abim araya girdi:

Abi: Tamam siz tartışmaya başlamayın daha yeni tanıştınız. Ateş zaten biraz laf sokmayı sever.
Al: Fark ettim.
At: Sen de kolay sinirlenen birine benziyorsun. Eğlenceli olacak.

O akşam, evin içinde sürekli karşılaşıyorduk. Mutfağa girdiğimde oradaydı, balkona çıktığımda karşımdaydı. Bir keresinde ağır bir kutuyu taşırken arkamdan seslendi:

At: Düşüreceksin, dikkat et.
Al: Ben hallederim, sen keyfine bak.
At: İnatçısın.

İçimden bağırmak geliyordu ama sustum. Onun gözlerinde alayla karışık bir merak vardı. Günler geçtikçe istemeden daha çok vakit geçirmeye başladık. Abim dışarı çıkarken çoğu kez bizi yalnız bırakıyordu. Başta bu bana eziyet gibi geliyordu ama sonra fark ettim… O da beni gözlüyordu.

Bir gün, balkonda otururken yanıma geldi, hiçbir şey söylemeden yanımda durdu. Uzun bir sessizlik oldu. Sonra göz ucuyla bana baktı:

At: Biliyor musun, sen taşındığından beri bu mahalle sıkıcı olmaktan çıktı.

Kalbim bir an durdu. Ona bakamadım, sadece içimden “benim için de” demek geldi ama dilim söylemedi.