1. Bölüm - Yine Kavga

Son zamanlarda sevgilimle neredeyse her gün kavga ediyorduk. Sebep ise hep aynıydı.
Abim.
Öz abim değildi. Benden iki yaş büyüktü sadece. Ama yıllardır tanışıyorduk ve ona "abi" diyen tek kişi bendim. O da bana bazen şakayla karışık "abim" derdi. Ne zaman canım sıkılsa, ne zaman başım derde girse ilk yazdığım kişilerden biriydi.
Ama sevgilim bunu bir türlü kabullenemiyordu.
"Ona niye abi diyorsun zaten?"
"Çünkü alışmışım."
"Sürekli ondan bahsediyorsun."
"Çünkü hayatımda önemli biri."
"Önemli olan ben değil miyim?"
"Böyle bir şey demedim."
Ne söylesem yanlış oluyordu.
O akşam yine aynı konu yüzünden tartışmaya başlamıştık. Başta sakin konuşmaya çalışıyordum ama sesler yükseldikçe ikimiz de sinirlenmeye başlamıştık.
"Bir kere de beni düşün!" diye bağırdı.
"Ben seni düşünmüyor muyum sence?" dedim.
"Gece gündüz onunla konuşuyorsun!"
"Abartıyorsun!"
"Abartmıyorum!"
En sonunda telefonu yüzüme kapattı.
Bir süre elimde telefonla öylece kaldım.
Sessizlik.
Bir anda odanın içi çok boş gelmişti.
Yatağa oturup tavana baktım. Sinirim geçmişti ama yerini kötü bir his almıştı. "Belki de gerçekten haklıdır." diye düşünmeye başlamıştim.
Ama ne kadar düşünsem de içimdeki sıkıntı geçmiyordu.
Telefonu elime alıp birkaç kez rehberde dolaştım. Sonunda her zamanki ismin üstünde durdum.
Abi.
Bir süre ekrana baktım.
Belki uyumuştur diye düşündüm.
Ama yine de yazdım.
Ben: Abi, uyudun mu?
Mesajı attıktan birkaç saniye sonra telefon titreşti.
Abi: Yok abim. Ne oldu?
Bir an ne yazacağımı bilemedim.
Ben: Bir şey yok.
Hemen cevap geldi.
Abi: Bir şey yoksa niye yazdın gece gece?
İstemeden gülümsedim.
Ben: Sıkıldım.
Abi: Hadi ordan.
Abi: Yine kavga ettiniz.
Bir süre cevap vermedim.
Sonra telefon tekrar titredi.
Abi: Ağlıyon sen.
Bu sefer istemsizce güldüm.
Ben: Nereden anladın ya?
Abi: Seni tanımıyor muyum?
Bir süre daha konuştuk.
Ama ne kadar "İyiyim." desem de o inanmıyordu.
En sonunda dayanamayarak yazdım.
Ben: Gelir misin?
Mesajı attıktan sonra pişman oldum.
Gece olmuştu. Belki yorulmuştu.
Belki gelmek istemeyecekti.
Tam mesajı silmeyi düşünürken cevap geldi.
Abi: Bekle.
Abi: Geliyorum.
İşte o an içimdeki düğüm biraz çözülmüştü.
Yaklaşık yarım saat sonra kapı çaldı.
Kapıyı açar açmaz bana baktı.
Sonra kaşlarını kaldırdı.
"Yine ağlamışsın sen."
Ben de gülmeye çalışarak,
"Biraz."
dedim.
"Birazmış."
diye söylenerek içeri girdi.
Her zamanki gibi ayakkabılarını çıkarıp doğruca odama geçti.
Ben de peşinden gittim.
Yatağa oturunca bana baktı.
"Gel bakalım."
Ben de yanına oturdum.
"Anlat."
Ve ben anlatmaya başladım.
Saatlerce konuştum.
Sevgilimle olan kavgaları, söylediklerini, kendi düşündüklerimi...
O ise tek kelime etmeden dinliyordu.
Arada başını sallıyor, bazen de,
"Bir dakika, çok hızlı anlatıyorsun."
diye gülüyordu.
Bir ara sinirlenip hızlı hızlı konuşmaya başlayınca kahkaha attı.
"Dur bir nefes al."
İster istemez ben de güldüm.
"Sinir oldum."
"Belli oluyor zaten."
Bir süre sonra çocukluktan, eski anılardan, saçma sapan şeylerden konuşmaya başladık.
Ben fark etmeden moralim düzelmeye başlamıştı.
Gece iyice ilerlemişti.
Ama düşünmeyi bırakmıyordum.
Bunu fark edince başını iki yana salladı.
"Yeter."
"Hı?"
"Bu kadar düşünürsen kafayı yersin."
"Elimde değil."
"Gel şöyle."
dedi.
Ben de yorgunluktan düşünmeden yanına yaklaştım.
O da her zamanki gibi saçlarımı karıştırdı.
"Bak."
dedi sakin bir sesle.
"Ne olursa olsun, tek başına kalıp bunları düşünüp durma. Tamam mı?"
Başımı salladım.
"Tamam."
"Bana yazarsın."
"Gece üçte bile mi?"
"Gece beşte bile."
"Bıkmıyor musun benden?"
Bunu duyunca hafifçe güldü.
"Saat kaç olmuş, ben hâlâ buradayım. Bıksam gelir miydim?"
İstemeden gülümsedim.
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra uykulu bir sesle,
"Abi?"
dedim.
"Hı?"
"İyi ki varsın."
Saçlarımı karıştırıp gülümsedi.
"Sen de iyi ki varsın be."
Bir süre daha saçma sapan şeylerden konuşup güldük.
Tam gözlerim kapanırken onun hafifçe güldüğünü duydum.
"Sabah kalkınca yine başıma bela olacaksın kesin."
Ben de gözlerim kapalı halde gülümsedim.
Ama ikimizin de bilmediği bir şey vardı.
Sabah olduğunda, her şey daha da karışacaktı...