𝑩ö𝒍ü𝒎 4

𝑺𝒂𝒃𝒂𝒉 𝒈ö𝒛ü𝒎ü 𝒂ç𝒕ığı𝒎𝒅𝒂 𝒊𝒍𝒌 𝒉𝒊𝒔𝒔𝒆𝒕𝒕𝒊ğ𝒊𝒎 ş𝒆𝒚 𝒚𝒐𝒓𝒈𝒖𝒏𝒍𝒖𝒌𝒕𝒖.

İ𝒌𝒊𝒏𝒄𝒊 𝒉𝒊𝒔𝒔𝒆𝒕𝒕𝒊ğ𝒊𝒎 ş𝒆𝒚...

𝑷𝒂𝒕𝒍𝒂𝒚𝒂𝒏 𝒃𝒊𝒓 𝒔𝒆𝒔𝒕𝒊.

"𝑭𝑨𝑫İ𝑴𝑬!"

𝒀𝒂𝒕𝒂ğ𝒊𝒎𝒅𝒂𝒏 𝒔ıç𝒓𝒂𝒅ı𝒎.

"𝑵𝑬 𝑶𝑳𝑫𝑼?!"

𝑲𝒂𝒑ı 𝒃𝒊𝒓𝒅𝒆𝒏 𝒂çı𝒍𝒅ı.

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒌𝒂𝒑ı𝒅𝒂 𝒅𝒖𝒓𝒖𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

𝑺𝒂ç𝒍𝒂𝒓ı 𝒅𝒂ğ𝒊𝒏ı𝒌𝒕ı.

𝒀ü𝒛ü𝒏𝒅𝒆 𝒅𝒆 𝒅ü𝒏𝒚𝒂𝒏ı𝒏 𝒆𝒏 𝒃ü𝒚ü𝒌 𝒅𝒆𝒓𝒅𝒊 𝒗𝒂𝒓𝒎ış 𝒈𝒊𝒃𝒊 𝒃𝒊𝒓 𝒊𝒇𝒂𝒅𝒆 𝒗𝒂𝒓𝒅ı.

"𝑮𝒆ç 𝒌𝒂𝒍𝒅ı𝒌!"

𝑲𝒂ş𝒍𝒂𝒓ı𝒎ı ç𝒂𝒕𝒕ı𝒎.

"𝑩𝒖𝒏𝒖𝒏 𝒊ç𝒊𝒏 𝒎𝒊 𝒌𝒂𝒍𝒑 𝒌𝒓𝒊𝒛𝒊 𝒈𝒆ç𝒊𝒓𝒕𝒕𝒊𝒓𝒅𝒊𝒏 𝒃𝒂𝒏𝒂?"

"𝑬𝒗𝒆𝒕."

"𝑺𝒆𝒏 𝒏𝒐𝒓𝒎𝒂𝒍 𝒅𝒆ğ𝒊𝒍𝒔𝒊𝒏."

"𝑺𝒆𝒏 𝒅𝒆 𝒖𝒚𝒂𝒏ı𝒌 𝒅𝒆ğ𝒊𝒍𝒔𝒊𝒏."

...

𝑩𝒊𝒓𝒌𝒂ç 𝒔𝒂𝒏𝒊𝒚𝒆 𝒃𝒊𝒓𝒃𝒊𝒓𝒊𝒎𝒊𝒛𝒆 𝒃𝒂𝒌𝒕ı𝒌.

𝑺𝒐𝒏𝒓𝒂 𝒂𝒚𝒏ı 𝒂𝒏𝒅𝒂...

"𝑨𝑯𝑯𝑯!"

İ𝒌𝒊𝒎𝒊𝒛 𝒃𝒊𝒓𝒅𝒆𝒏 𝒑𝒂𝒏𝒊𝒌𝒍𝒆𝒎𝒆𝒚𝒆 𝒃𝒂ş𝒍𝒂𝒅ı𝒌.

𝑩𝒊𝒛𝒊𝒎 𝒊𝒌𝒊𝒛 𝒐𝒍𝒎𝒂𝒎ı𝒛ı𝒏 𝒆𝒏 𝒌ö𝒕ü 𝒚𝒂𝒏ı...

𝑨𝒚𝒏ı 𝒂𝒏𝒅𝒂 𝒔𝒂ç𝒎𝒂𝒍𝒂𝒚𝒂𝒃𝒊𝒍𝒎𝒆𝒎𝒊𝒛𝒅𝒊.

"𝑺𝒆𝒏 𝒃𝒂𝒏𝒊 𝒏𝒆𝒅𝒆𝒏 𝒅𝒂𝒉𝒂 𝒆𝒓𝒌𝒆𝒏 𝒖𝒚𝒂𝒏𝒅ı𝒓𝒎𝒂𝒅ı𝒏?!"

"𝑺𝒆𝒏 𝒏𝒆𝒅𝒆𝒏 𝒌𝒆𝒏𝒅𝒊𝒏 𝒖𝒚𝒂𝒏𝒎𝒂𝒅ı𝒏?!"

"𝑼𝒚𝒂𝒏𝒎𝒂𝒌 𝒔𝒆𝒏𝒊𝒏 𝒈ö𝒓𝒆𝒗𝒊𝒏!"

"𝑩𝒆𝒏 𝒔𝒆𝒏𝒊𝒏 𝒂𝒍𝒂𝒓𝒎ı𝒏 𝒎ı𝒚ı𝒎?"

"𝒊𝒌𝒊𝒛𝒊𝒎 𝒅𝒆𝒊𝒍𝒎𝒊𝒔𝒊𝒏?"

"𝑩𝒖𝒏𝒖 𝒅𝒆𝒅𝒊ğ𝒊𝒏𝒆 𝒑𝒊ş𝒎𝒂𝒏 𝒐𝒍𝒂𝒄𝒂𝒌𝒔ı𝒏."

𝑻𝒂𝒎 𝒐 𝒔ı𝒓𝒂𝒅𝒂 𝒌𝒐𝒓𝒊𝒅𝒐𝒓𝒅𝒂𝒏 𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊'𝒏𝒊𝒏 𝒔𝒆𝒔𝒊 𝒈𝒆𝒍𝒅𝒊.

"𝑺İ𝒁 𝑰̇𝑲İ𝑵İ𝒁 𝑵𝑬 𝒀𝑨𝑷𝑰𝒀𝑶𝑹𝑺𝑼𝑵𝑼𝒁?!"

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒊𝒍𝒆 𝒃𝒊𝒓𝒃𝒊𝒓𝒊𝒎𝒊𝒛𝒆 𝒃𝒂𝒌𝒕ı𝒌.

"𝑮𝒆ç 𝒌𝒂𝒍𝒅ı𝒌."

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒌𝒂𝒑ı𝒅𝒂 𝒈ö𝒓ü𝒏𝒅ü.

𝑬𝒍𝒊𝒏𝒅𝒆 𝒕𝒂𝒓𝒂𝒌 𝒗𝒂𝒓𝒅ı.

𝑺𝒂ç𝒍𝒂𝒓ı𝒏ı 𝒕𝒂𝒓ı𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

𝑩𝒊𝒛𝒆 𝒃𝒊𝒓𝒌𝒂ç 𝒔𝒂𝒏𝒊𝒚𝒆 𝒃𝒂𝒌𝒕ı.

𝑺𝒐𝒏𝒓𝒂...

"𝑺𝒊𝒛 𝒈𝒆ç 𝒌𝒂𝒍𝒎𝒂𝒅ı𝒏ı𝒛."

...

"𝑵𝒆?"

"𝑶𝒌𝒖𝒍 𝒕𝒂𝒕𝒊𝒍."

...

𝑺𝒆𝒔𝒔𝒊𝒛𝒍𝒊𝒌.

𝑩𝒆𝒏 𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓'𝒆 𝒃𝒂𝒌𝒕ı𝒎.

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒃𝒂𝒏𝒂 𝒃𝒂𝒌𝒕ı.

𝑺𝒐𝒏𝒓𝒂 𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊'𝒚𝒆 𝒃𝒂𝒌𝒕ı𝒌.

"𝑻𝒂𝒕𝒊𝒍 𝒎𝒊?"

"𝑬𝒗𝒆𝒕."

"𝑩𝒖𝒈ü𝒏 𝒎ü?"

"𝑬𝒗𝒆𝒕."

"𝑵𝒆𝒅𝒆𝒏 𝒃𝒊𝒛 𝒔𝒂𝒃𝒂𝒉ı𝒏 𝒌ö𝒓ü𝒏𝒅𝒆 𝒌𝒂𝒍𝒑 𝒌𝒓𝒊𝒛𝒊 𝒈𝒆ç𝒊𝒓𝒅𝒊𝒌?"

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒐𝒎𝒖𝒛 𝒔𝒊𝒍𝒌𝒕𝒊.

"𝑩𝒊𝒍𝒎𝒊𝒚𝒐𝒓𝒖𝒎."

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒅𝒆𝒓𝒊𝒏 𝒃𝒊𝒓 𝒏𝒆𝒇𝒆𝒔 𝒂𝒍𝒅ı.

"𝑮ü𝒛𝒆𝒍."

"𝑵𝒆 𝒈ü𝒛𝒆𝒍𝒊?"

"𝑻𝒆𝒌𝒓𝒂𝒓 𝒖𝒚𝒖𝒚𝒂𝒄𝒂ğı𝒎."

"𝑯𝒂𝒚ı𝒓."

"𝑵𝒆𝒅𝒆𝒏?"

"Çü𝒏𝒌ü 𝒔𝒆𝒏 𝒃𝒆𝒏𝒊𝒎 𝒌𝒂𝒍𝒑 𝒌𝒓𝒊𝒛𝒊 𝒈𝒆ç𝒊𝒓𝒎𝒆𝒎𝒆 𝒔𝒆𝒃𝒆𝒑 𝒐𝒍𝒅𝒖𝒏. 𝑩𝒆𝒅𝒆𝒍𝒊𝒏𝒊 ö𝒅𝒆𝒚𝒆𝒄𝒆𝒌𝒔𝒊𝒏."

"𝑵𝒆 𝒊𝒔𝒕𝒊𝒚𝒐𝒓𝒔𝒖𝒏?"

"𝑲𝒂𝒉𝒗𝒆."

"𝑩𝒆𝒏 𝒌𝒂𝒉𝒗𝒆 𝒚𝒂𝒑𝒎𝒂𝒎."

"𝑶 𝒛𝒂𝒎𝒂𝒏 𝒐𝒌𝒖𝒍𝒂 𝒈𝒊𝒅𝒊𝒚𝒐𝒓𝒖𝒛."

...

"𝑻𝒂𝒎𝒂𝒎, 𝒌𝒂𝒉𝒗𝒆 𝒚𝒂𝒑𝒂𝒄𝒂ğı𝒎."

𝒊𝒌𝒊𝒛 𝒐𝒍𝒎𝒂𝒏ı𝒏 𝒆𝒏 𝒈üç𝒍ü 𝒔𝒊𝒍𝒂𝒉ı...

𝑩𝒊𝒓𝒃𝒊𝒓𝒊𝒎𝒊𝒛𝒊𝒏 𝒔ı𝒓𝒍𝒂𝒓ı𝒏ı 𝒃𝒊𝒍𝒎𝒆𝒎𝒊𝒛𝒅𝒊.

---

𝑩𝒊𝒓 𝒔𝒂𝒂𝒕 𝒔𝒐𝒏𝒓𝒂...

𝑯𝒆𝒑𝒊𝒎𝒊𝒛 𝒔𝒂𝒍𝒐𝒏𝒅𝒂 𝒐𝒕𝒖𝒓𝒖𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖𝒌.

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒕𝒆𝒍𝒆𝒇𝒐𝒏𝒖𝒏𝒂 𝒃𝒂𝒌ı𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

𝑩𝒆𝒏 𝒌𝒐𝒍𝒕𝒖ğ𝒂 𝒖𝒛𝒂𝒏𝒎ış𝒕ı𝒎.

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒅𝒆 𝒌𝒂𝒉𝒗𝒆𝒔𝒊𝒏𝒊 𝒊ç𝒊𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

𝑺𝒐𝒏 𝒅𝒆𝒓𝒆𝒄𝒆 𝒔𝒂𝒌𝒊𝒏 𝒃𝒊𝒓 𝒔𝒂𝒃𝒂𝒉𝒕ı.

𝑩𝒖 𝒅𝒖𝒓𝒖𝒎𝒅𝒂𝒏 𝒔ü𝒑𝒉𝒆𝒍𝒆𝒏𝒎𝒆𝒎 𝒈𝒆𝒓𝒆𝒌𝒊𝒓𝒅𝒊.

Çü𝒏𝒌ü 𝒃𝒊𝒛𝒊𝒎 𝒆𝒗𝒅𝒆 𝒔𝒆𝒔𝒔𝒊𝒛𝒍𝒊𝒌...

𝑨𝒔𝒍𝒂 𝒊𝒚𝒊 𝒃𝒊𝒓 ş𝒆𝒚𝒆 𝒊ş𝒂𝒓𝒆𝒕 𝒆𝒕𝒎𝒆𝒛𝒅𝒊.

"𝑪𝒂𝒏ı𝒎 𝒔ı𝒌ı𝒍𝒅ı."

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒉𝒊ç 𝒃𝒂şı𝒏ı 𝒌𝒂𝒍𝒅ı𝒓𝒎𝒂𝒅ı.

"𝑩𝒆𝒏𝒊𝒎 𝒅𝒆."

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒃𝒊𝒓 𝒚𝒖𝒅𝒖𝒎 𝒌𝒂𝒉𝒗𝒆 𝒊ç𝒕𝒊.

"𝑩𝒆𝒏𝒊𝒎 𝒅𝒆ğ𝒊𝒍."

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒉𝒆𝒎𝒆𝒏 𝒐𝒏𝒂 𝒅ö𝒏𝒅ü.

"𝑺𝒆𝒏 𝒏𝒆𝒅𝒆𝒏 𝒃𝒖 𝒌𝒂𝒅𝒂𝒓 𝒎𝒖𝒕𝒍𝒖𝒔𝒖𝒏?"

"𝑻𝒂𝒕𝒊𝒍."

"𝑩𝒖 𝒌𝒂𝒅𝒂𝒓 𝒎𝒖𝒕𝒍𝒖 𝒐𝒍𝒖𝒏𝒖𝒓 𝒎𝒖?"

"𝑶𝒌𝒖𝒍𝒂 𝒈𝒊𝒅𝒊𝒍𝒎𝒆𝒚𝒆𝒄𝒆𝒌."

"𝑩𝒖 𝒌𝒂𝒅𝒂𝒓 𝒎𝒖𝒕𝒍𝒖 𝒐𝒍𝒖𝒏𝒖𝒓 𝒎𝒖?"

"𝑬𝒗𝒆𝒕."

"𝑯𝒂𝒔𝒕𝒂𝒔ı𝒏."

"𝑻𝒆ş𝒆𝒌𝒌ü𝒓 𝒆𝒅𝒆𝒓𝒊𝒎."

𝑻𝒂𝒎 𝒐 𝒔ı𝒓𝒂𝒅𝒂 𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊'𝒏𝒊𝒏 𝒕𝒆𝒍𝒆𝒇𝒐𝒏𝒖𝒏𝒅𝒂𝒏 𝒃𝒊𝒓 𝒔𝒆𝒔 𝒈𝒆𝒍𝒅𝒊.

𝑴𝒆𝒔𝒂𝒋.

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒆𝒌𝒓𝒂𝒏𝒂 𝒃𝒂𝒌𝒕ı.

𝑩𝒊𝒓𝒌𝒂ç 𝒔𝒂𝒏𝒊𝒚𝒆 𝒔𝒖𝒔𝒕𝒖.

𝑺𝒐𝒏𝒓𝒂 𝒌𝒂ş𝒍𝒂𝒓ı𝒏ı ç𝒂𝒕𝒕ı.

"𝑭𝒂𝒅𝒊𝒎𝒆."

"𝑵𝒆?"

"𝑩𝒖𝒈ü𝒏 𝒐𝒌𝒖𝒍 𝒕𝒂𝒕𝒊𝒍 𝒅𝒆ğ𝒊𝒍."

...

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓'𝒊𝒏 𝒆𝒍𝒊𝒏𝒅𝒌𝒊 𝒌𝒂𝒉𝒗𝒆 𝒉𝒂𝒗𝒂𝒅𝒂 𝒌𝒂𝒍𝒅ı.

"𝑵𝒆?"

"𝑯𝒂𝒍𝒂 𝒅𝒆𝒓𝒔 𝒗𝒂𝒓."

...

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒃𝒂𝒏𝒂 𝒃𝒂𝒌𝒕ı.

"𝑺𝒂𝒏𝒂 𝒌𝒊𝒎 𝒐𝒌𝒖𝒍𝒖𝒏 𝒕𝒂𝒕𝒊𝒍 𝒐𝒍𝒅𝒖ğ𝒖𝒏𝒖 𝒔ö𝒚𝒍𝒆𝒅𝒊?"

𝑩𝒆𝒏 𝒚𝒂𝒗𝒂şç𝒂 𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓'𝒆 𝒅ö𝒏𝒅ü𝒎.

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒃𝒊𝒓 𝒂𝒏 𝒔𝒖𝒔𝒕𝒖.

"𝑰̇𝒏𝒕𝒆𝒓𝒏𝒆𝒕."

"𝑰̇𝒏𝒕𝒆𝒓𝒏𝒆𝒕 𝒔𝒂𝒏𝒂 𝒎ı 𝒔ö𝒚𝒍𝒆𝒅𝒊?"

"𝑬𝒗𝒆𝒕."

"𝑲𝒊𝒎?"

"𝑮𝒐𝒐𝒈𝒍𝒆."

"𝑮𝒐𝒐𝒈𝒍𝒆 𝒔𝒆𝒏𝒊𝒏 𝒏𝒆𝒔𝒊𝒏?"

"𝑩𝒆𝒏𝒊𝒎𝒍𝒆 𝒌𝒐𝒏𝒖ş𝒎𝒂."

"𝑨𝑳𝑷𝑬𝑹!"

"𝑻𝒂𝒎𝒂𝒎! 𝑻𝒂𝒎𝒂𝒎! 𝑮𝒊𝒕𝒎𝒆𝒌 𝒊𝒔𝒕𝒆𝒎𝒆𝒅𝒊𝒎!"

---

𝑶𝒏 𝒅𝒂𝒌𝒊𝒌𝒂 𝒔𝒐𝒏𝒓𝒂...

𝑬𝒗𝒅𝒆 𝒌ı𝒚𝒂𝒎𝒆𝒕 𝒌𝒐𝒑𝒖𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

"𝑭𝒂𝒅𝒊𝒎𝒆, 𝒄𝒂𝒏𝒍ı 𝒎ı𝒔ı𝒏?!"

"𝑺𝒂çı𝒎ı 𝒚𝒂𝒑ı𝒚𝒐𝒓𝒖𝒎!"

"𝑶 𝒔𝒂ç 𝒚𝒂𝒑ı𝒍𝒎ı𝒚𝒐𝒓, 𝒔𝒂𝒏𝒂 𝒅𝒂𝒓 𝒐𝒍𝒖𝒚𝒐𝒓!"

"𝑺𝑬𝑵 𝑲𝑰𝑴𝑺İ𝑵?!"

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒌𝒂𝒑ı𝒅𝒂𝒏 𝒃𝒂şı𝒏ı 𝒖𝒛𝒂𝒕𝒕ı.

"𝑺𝒊𝒛 𝒊𝒌𝒊𝒏𝒊𝒛 𝒏𝒆𝒅𝒆𝒏 𝒉𝒆𝒓 𝒔𝒂𝒃𝒂𝒉 𝒔𝒂𝒗𝒂ş𝒂 𝒉𝒂𝒛ı𝒓𝒍𝒂𝒏ı𝒓 𝒈𝒊𝒃𝒊 𝒅𝒂𝒗𝒓𝒂𝒏ı𝒚𝒐𝒓𝒔𝒖𝒏𝒖𝒛?"

"𝑩𝒊𝒛 𝒔𝒂𝒗𝒂şı𝒚𝒐𝒓𝒖𝒛."

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒉𝒆𝒎𝒆𝒏 𝒄𝒆𝒗𝒂𝒑 𝒗𝒆𝒓𝒅𝒊.

"𝑺𝒖𝒔."

"𝑻𝒂𝒎𝒂𝒎."

"𝑺𝒆𝒔𝒔𝒊𝒛𝒄𝒆 𝒔𝒖𝒔."

"𝑶 𝒏𝒂𝒔ı𝒍 𝒐𝒍𝒖𝒚𝒐𝒓?"

---

𝑶𝒌𝒖𝒍𝒂 𝒗𝒂𝒓𝒅ığı𝒎ı𝒛𝒅𝒂...

𝑲𝒂𝒑ı𝒅𝒂𝒏 𝒊ç𝒆𝒓𝒊 𝒈𝒊𝒓𝒎𝒆𝒅𝒆𝒏 ö𝒏𝒄𝒆 𝒃𝒊𝒓 ş𝒆𝒚𝒊𝒏 𝒇𝒂𝒓𝒌ı𝒏𝒂 𝒗𝒂𝒓𝒅ı𝒎.

𝑶𝒓𝒕𝒂𝒎...

𝑭𝒂𝒛𝒍𝒂 𝒔𝒆𝒔𝒔𝒊𝒛𝒅𝒊.

𝑩𝒖𝒏𝒄𝒂 𝒐ğ𝒓𝒆𝒏𝒄𝒊𝒏𝒊𝒏 𝒐𝒍𝒅𝒖ğ𝒖 𝒃𝒊𝒓 𝒐𝒌𝒖𝒍 𝒊ç𝒊𝒏...

𝑭𝒂𝒛𝒍𝒂 𝒔𝒆𝒔𝒔𝒊𝒛𝒅𝒊.

"𝑩𝒊𝒓 ş𝒆𝒚 𝒐𝒍𝒎uş."

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒃𝒂𝒏𝒂 𝒅ö𝒏𝒅ü.

"𝑵𝒆 𝒐𝒍𝒎𝒖ş?"

"𝑩𝒊𝒍𝒎𝒊𝒚𝒐𝒓𝒖𝒎."

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒌𝒂ş𝒍𝒂𝒓ı𝒏ı ç𝒂𝒕𝒕ı.

"𝑩𝒆𝒏𝒄𝒆 𝒃𝒊𝒛𝒊𝒎𝒍𝒆 𝒊𝒍𝒈𝒊𝒍𝒊 𝒅𝒆ğ𝒊𝒍𝒅𝒊𝒓."

"𝑺𝒆𝒏 𝒏𝒆𝒅𝒆𝒏 𝒃𝒖𝒏𝒖 𝒔ö𝒚𝒍ü𝒚𝒐𝒓𝒔𝒖𝒏?"

"𝑯𝒊𝒔𝒔𝒆𝒅𝒊𝒚𝒐𝒓𝒖𝒎."

"𝑺𝒆𝒏 𝒉𝒊𝒔𝒔𝒆𝒅𝒆𝒏 𝒃𝒊𝒓𝒊 𝒎𝒊𝒔𝒊𝒏?"

"𝑬𝒗𝒆𝒕."

"𝑵𝒆𝒚𝒊?"

"𝑮𝒆𝒏𝒆𝒍𝒅𝒆 𝒂çı𝒌𝒍ığı."

"𝑺𝒖𝒔 𝒔𝒆𝒏."

𝑲𝒐𝒓𝒊𝒅𝒐𝒓𝒂 𝒈𝒊𝒓𝒅𝒊ğ𝒊𝒎𝒊𝒛𝒅𝒆 𝒃𝒂ş𝒌𝒂 𝒃𝒊𝒓 ş𝒆𝒚 𝒅𝒊𝒌𝒌𝒂𝒕𝒊𝒎𝒊 ç𝒆𝒌𝒕𝒊.

İ𝒏𝒔𝒂𝒏𝒍𝒂𝒓 𝒃𝒊𝒛𝒆 𝒃𝒂𝒌ı𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

𝑯𝒆𝒓𝒌𝒆𝒔.

𝑭ı𝒔ı𝒍𝒅𝒂şı𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

"𝑩𝒆𝒏 𝒃𝒖𝒏𝒖 𝒔𝒆𝒗𝒎𝒆𝒅𝒊𝒎."

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒔𝒆𝒔𝒔𝒊𝒛𝒄𝒆 𝒌𝒐𝒏𝒖ş𝒕𝒖.

"𝑵𝒆𝒅𝒆𝒏 𝒃𝒊𝒛𝒆 𝒃𝒂𝒌ı𝒚𝒐𝒓𝒍𝒂𝒓?"

"𝑩𝒆𝒍𝒌𝒊 𝒈ü𝒛𝒆𝒍𝒊𝒛."

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒃𝒂𝒏𝒂 𝒅ö𝒏𝒅ü.

"𝑭𝒂𝒅𝒊𝒎𝒆."

"𝑵𝒆?"

"𝑩𝒖 𝒄𝒊𝒅𝒅𝒊 𝒃𝒊𝒓 𝒐𝒍𝒂𝒚."

"𝑶 𝒛𝒂𝒎𝒂𝒏 𝒊𝒌𝒊𝒏𝒄𝒊 𝒊𝒉𝒕𝒊𝒎𝒂𝒍."

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒃𝒊𝒓𝒅𝒆𝒏 𝒅𝒖𝒓𝒅𝒖.

𝑩𝒊𝒛 𝒅𝒆 𝒅𝒖𝒓𝒅𝒖𝒌.

"𝑵𝒆 𝒐𝒍𝒅𝒖?"

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒊𝒍𝒆𝒓𝒊𝒚𝒆 𝒃𝒂𝒌ı𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

𝒀ü𝒛ü𝒏𝒅𝒆𝒌𝒊 𝒈ü𝒍ü𝒎𝒔𝒆𝒎𝒆 𝒚𝒐𝒌 𝒐𝒍𝒎𝒖ş𝒕𝒖.

"𝑭𝒂𝒅𝒊𝒎𝒆..."

𝑺𝒆𝒔𝒊 𝒊𝒍𝒌 𝒌𝒆𝒛 𝒄𝒊𝒅𝒅𝒊𝒚𝒅𝒊.

𝑶𝒏𝒂 𝒅ö𝒏𝒅ü𝒎.

"𝑵𝒆?"

"𝑺𝒂𝒌ı𝒏 𝒂𝒓𝒌𝒂𝒏𝒂 𝒅ö𝒏𝒎𝒆."

...

𝑻𝒂𝒃𝒊 𝒌𝒊 𝒅ö𝒏𝒅ü𝒎.

"𝑩𝒆𝒏 𝒔𝒂𝒏𝒂 𝒏𝒆 𝒅𝒆𝒅𝒊𝒎?"

"𝑯𝒆𝒓 𝒛𝒂𝒎𝒂𝒏 𝒅𝒆𝒓𝒔𝒊𝒏 𝒂𝒎𝒂 𝒉𝒊ç 𝒅𝒊𝒏𝒍𝒆𝒎𝒆𝒎."

"𝑩𝒖 𝒅𝒆ğ𝒊𝒍!"

𝑶 𝒂𝒏...

𝑲𝒂𝒍𝒃𝒊𝒎 𝒔ı𝒌ış𝒕ı.

𝑲𝒂𝒓şı𝒎ı𝒛𝒅𝒂...

𝑴𝒆𝒓𝒕 𝒅𝒖𝒓𝒖𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

...

𝑫ü𝒏 𝒔𝒂𝒉𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒈ö𝒓𝒅üğümüz 𝒊𝒏𝒔𝒂𝒏.

𝑶 𝒔𝒆𝒔.

𝑶 𝒃𝒂𝒌ış.

𝑶 𝒕𝒆𝒅𝒊𝒓𝒈𝒊𝒏 𝒉𝒊𝒔.

𝑯𝒆𝒑𝒔𝒊 𝒃𝒊𝒓 𝒂𝒏𝒅𝒂 𝒈𝒆𝒓𝒊 𝒈𝒆𝒍𝒅𝒊.

𝑴𝒆𝒓𝒕 𝒐𝒌𝒖𝒍𝒖𝒏 𝒌𝒂𝒑ı𝒔ı𝒏𝒅𝒂 𝒅𝒆ğ𝒊𝒍𝒅𝒊.

𝑲𝒐𝒓𝒊𝒅𝒐𝒓𝒖𝒏 𝒊ç𝒆𝒓𝒊𝒔𝒊𝒏𝒅𝒆𝒚𝒅𝒊.

𝑺𝒂𝒏𝒌𝒊...

𝑩𝒊𝒛𝒊 𝒃𝒆𝒌𝒍𝒊𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒌𝒐𝒍𝒖𝒎𝒂 𝒕𝒖𝒕𝒖𝒏𝒅𝒖.

"𝑩𝒖 𝒐 𝒎𝒖?"

𝑪𝒆𝒗𝒂𝒑 𝒗𝒆𝒓𝒆𝒎𝒆𝒅𝒊𝒎.

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒃𝒊𝒓 𝒂𝒅ı𝒎 ö𝒏ü𝒎𝒆 𝒈𝒆ç𝒕𝒊.

"𝑴𝒆𝒓𝒕."

𝑴𝒆𝒓𝒕'𝒊𝒏 𝒈ö𝒛𝒍𝒆𝒓𝒊 𝒃𝒆𝒏𝒅𝒆𝒏 𝒉𝒊ç 𝒂𝒚𝒓ı𝒍𝒎ı𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

"𝑭𝒂𝒅𝒊𝒎𝒆."

İ𝒔𝒎𝒊𝒎𝒊 𝒔ö𝒚𝒍𝒆𝒎𝒆𝒔𝒊 𝒃𝒊𝒍𝒆 𝒊ç𝒊𝒎𝒊 𝒈𝒂𝒓𝒊𝒑 𝒃𝒊𝒓 ş𝒆𝒌𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒈𝒆𝒓𝒅𝒊.

"𝑵𝒆 𝒊ş𝒊𝒏 𝒗𝒂𝒓 𝒃𝒖𝒓𝒂𝒅𝒂?"

𝑴𝒆𝒓𝒕 𝒈ü𝒍ü𝒎𝒔𝒆𝒅𝒊.

𝑨𝒎𝒂 𝒐 𝒈ü𝒍ü𝒎𝒔𝒆𝒎𝒆...

𝑩𝒆𝒏𝒊 𝒉𝒊ç 𝒓𝒂𝒉𝒂𝒕𝒍𝒂𝒕𝒎𝒂𝒅ı.

"𝑺𝒆𝒏𝒊 𝒈ö𝒓𝒎𝒆𝒚𝒆 𝒈𝒆𝒍𝒅𝒊𝒎."

"𝑩𝒆𝒏 𝒔𝒆𝒏𝒊 𝒈ö𝒓𝒎𝒆𝒌 𝒊𝒔𝒕𝒆𝒎𝒆𝒅𝒊𝒎."

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒇ı𝒔ı𝒍𝒅𝒂𝒅ı.

"𝑲ı𝒛ı𝒎 𝒏𝒆 𝒈ü𝒛𝒆𝒍 𝒄𝒆𝒗𝒂𝒑 𝒗𝒆𝒓𝒅𝒊𝒏."

"𝑺𝒖𝒔."

𝑴𝒆𝒓𝒕 𝒃𝒊𝒓𝒂𝒛 𝒅𝒂𝒉𝒂 𝒚𝒂𝒌𝒍𝒂ş𝒕ı.

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒉𝒆𝒎𝒆𝒏 ö𝒏ü𝒎𝒆 𝒈𝒆ç𝒕𝒊.

"𝑶𝒓𝒂𝒅𝒂 𝒅𝒖𝒓."

𝑴𝒆𝒓𝒕 𝒐𝒏𝒂 𝒃𝒂𝒌𝒕ı.

"𝑺𝒆𝒏 𝒌𝒊𝒎𝒔𝒊𝒏?"

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒌𝒂ş𝒍𝒂𝒓ı𝒏ı 𝒌𝒂𝒍𝒅ı𝒓𝒅ı.

"𝑮ü𝒛𝒆𝒍 𝒔𝒐𝒓𝒖."

...

"𝑭𝒂𝒅𝒊𝒎𝒆'𝒏𝒊𝒏 𝒊𝒌𝒊𝒛𝒊𝒚𝒊𝒎."

"𝑩𝒆𝒏 𝒔𝒆𝒏𝒊 𝒔𝒐𝒓𝒎𝒂𝒅ı𝒎."

"𝑨𝒎𝒂 𝒃𝒆𝒏 𝒔ö𝒚𝒍𝒆𝒎𝒆𝒌 𝒊𝒔𝒕𝒆𝒅𝒊𝒎."

"𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓..."

"𝑵𝒆 𝒗𝒂𝒓?"

"𝑺𝒖𝒔."

"𝑻𝒂𝒎𝒂𝒎."

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒃𝒊𝒓𝒅𝒆𝒏 𝒐𝒎𝒖𝒛𝒖𝒎𝒂 𝒅𝒐ğ𝒓𝒖 𝒆ğ𝒊𝒍𝒅𝒊.

"𝑩𝒆𝒏𝒄𝒆 𝒃𝒖𝒏𝒖 𝒃ı𝒓𝒂𝒌ı𝒑 𝒌𝒂çı𝒔 𝒑𝒍𝒂𝒏ı 𝒚𝒂𝒑𝒂𝒍ı𝒎."

"𝑵𝒆 𝒅𝒊𝒚𝒐𝒓𝒔𝒖𝒏?"

"𝑩𝒆𝒏 𝒅𝒆 𝒃𝒊𝒍𝒎𝒊𝒚𝒐𝒓𝒖𝒎. 𝑷𝒂𝒏𝒊𝒌𝒕𝒆𝒚𝒊𝒎."

...

𝑴𝒆𝒓𝒕 𝒃𝒊𝒓𝒂𝒛 𝒅𝒂𝒉𝒂 𝒚𝒂𝒌𝒍𝒂ş𝒕ı.

𝑶 𝒂𝒏𝒅𝒂...

𝑨𝒌𝒍ı𝒎𝒂 𝒃𝒊𝒓 𝒇𝒊𝒌𝒊𝒓 𝒈𝒆𝒍𝒅𝒊.

𝑯𝒂𝒚ı𝒓.

𝑩𝒖 𝒃𝒊𝒓 𝒇𝒊𝒌𝒊𝒓 𝒅𝒆ğ𝒊𝒍𝒅𝒊.

𝑩𝒖...

𝑻𝒂𝒎𝒂𝒎𝒆𝒏 𝒑𝒂𝒏𝒊𝒌𝒕𝒆𝒏 𝒅𝒐ğ𝒎𝒖ş 𝒃𝒊𝒓 𝒔𝒂ç𝒎𝒂𝒍ı𝒌𝒕ı.

𝑽𝒆 𝒃𝒆𝒏...

𝑺𝒂ç𝒎𝒂𝒍ı𝒌𝒍𝒂𝒓 𝒌𝒐𝒏𝒖𝒔𝒖𝒏𝒅𝒂 𝒈𝒆𝒓ç𝒆𝒌𝒕𝒆𝒏 𝒊𝒚𝒊𝒚𝒅𝒊𝒎.

𝑴𝒆𝒓𝒕'𝒊𝒏 𝒈ö𝒛𝒍𝒆𝒓𝒊 𝒃𝒆𝒏𝒅𝒆𝒚𝒅𝒊.

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒃𝒂𝒏𝒂 𝒃𝒂𝒌ı𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒃𝒊𝒓 ş𝒆𝒚 𝒔ö𝒚𝒍𝒆𝒎𝒆𝒚𝒆 𝒉𝒂𝒛ı𝒓𝒍𝒂𝒏ı𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

𝑩𝒆𝒏 𝒊𝒔𝒆...

𝑩𝒊𝒓 𝒂𝒏𝒅𝒂 𝒅ö𝒏𝒅ü𝒎.

𝑲𝒐𝒓𝒊𝒅𝒐𝒓𝒖𝒏 𝒅𝒊ğ𝒆𝒓 𝒖𝒄𝒖𝒏𝒅𝒂 𝒅𝒖𝒏𝒌𝒊 𝒕𝒂𝒏𝒊𝒔𝒊𝒕𝒊𝒈𝒊𝒎𝒊𝒛 𝒄𝒐𝒄𝒖𝒌𝒍𝒂𝒓 𝒅𝒖𝒓𝒖𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

𝑶𝒏𝒖 𝒈ö𝒓ü𝒏𝒄𝒆 𝒂𝒌𝒍ı𝒎𝒅𝒂𝒌𝒊 𝒔𝒂ç𝒎𝒂 𝒇𝒊𝒌𝒊𝒓 𝒅𝒂𝒉𝒂 𝒅𝒂 𝒃ü𝒚ü𝒅ü.

"𝑭𝒂𝒅𝒊𝒎𝒆?"

𝑰̇𝒔𝒎𝒂𝒊𝒍'𝒊𝒏 𝒔𝒆𝒔𝒊 𝒈𝒆𝒍𝒅𝒊.

𝑴𝒆𝒓𝒕 𝒅𝒂 𝒐𝒏𝒂 𝒅ö𝒏ü𝒑 𝒃𝒂𝒌𝒕ı.

𝑩𝒆𝒏 𝒉𝒊ç 𝒅üşü𝒏𝒎𝒆𝒅𝒆𝒏...

𝑰̇𝒔𝒎𝒂𝒊𝒍'𝒆 𝒅𝒐ğ𝒓𝒖 𝒚ü𝒓ü𝒅ü𝒎.

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓'𝒊𝒏 𝒈ö𝒛𝒍𝒆𝒓𝒊 𝒃ü𝒚ü𝒅ü.

"𝑭𝒂𝒅𝒊𝒎𝒆, 𝒏𝒆 𝒚𝒂𝒑ı𝒚𝒐𝒓𝒔𝒖𝒏?"

"𝑩𝒊𝒍𝒎𝒊𝒚𝒐𝒓𝒖𝒎!"

"𝑶 𝒏𝒆 𝒅𝒎𝒌?!"

"𝑩𝑬𝑵 𝑫𝑬 𝑩İ𝑳𝑴İ𝒀𝑶𝑹𝑼𝑴!"

𝑰̇𝒔𝒎𝒂𝒊𝒍 𝒃𝒂𝒏𝒂 𝒃𝒂𝒌ı𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

𝑩𝒆𝒏 𝒐𝒏𝒂 𝒃𝒂𝒌ı𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖𝒎.

𝑺𝒐𝒏𝒓𝒂...

𝑩𝒊𝒓 𝒂𝒏𝒍ı𝒌 𝒑𝒂𝒏𝒊𝒌𝒍𝒆 onu 𝒌𝒆𝒏𝒅𝒊𝒎𝒆 𝒄𝒆𝒌𝒊𝒑 𝒅𝒖𝒅𝒂𝒌𝒍𝒂𝒓𝒊𝒏𝒂 𝒚𝒂𝒑𝒊ş𝒕𝒊𝒎.

𝑰̇𝒔𝒎𝒂𝒊𝒍 𝒕𝒂𝒎𝒂𝒎𝒆𝒏 𝒅𝒐𝒏𝒅𝒖.

𝑩𝒆𝒏 𝒐𝒏𝒖𝒏 𝒅𝒖𝒅𝒂𝒌𝒍𝒂𝒓𝒊𝒏𝒅𝒂𝒏 𝒂𝒚𝒊𝒓𝒍𝒅𝒊𝒎 𝒂𝒎𝒂 𝒉𝒂𝒍𝒂 𝒚𝒂𝒏𝒊𝒏𝒅𝒂𝒚𝒅𝒊𝒎 𝑴𝒆𝒓𝒕'𝒆 𝒃𝒂𝒌𝒕ı𝒎.

"𝑴𝒆𝒓𝒕."

𝑶𝒏𝒖𝒏 𝒈ö𝒛𝒍𝒆𝒓𝒊 𝒔𝒆𝒓𝒕𝒍𝒆ş𝒕𝒊.

"𝑵𝒆?"

𝑩𝒆𝒏 𝒃𝒊𝒓 𝒂𝒏 𝒚𝒖𝒕𝒌𝒖𝒏𝒅𝒖𝒎.

𝑺𝒐𝒏𝒓𝒂 𝒈𝒂𝒚𝒆𝒕 𝒔𝒂ç𝒎𝒂 𝒃𝒊𝒓 𝒈ü𝒗𝒆𝒏𝒍𝒆...

"𝑩𝒆𝒏 𝒉𝒂𝒚𝒂𝒕ı𝒎𝒅𝒂 𝒃𝒂ş𝒌𝒂 𝒃𝒊𝒓𝒊𝒔𝒊 𝒗𝒂𝒓."

...

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊'𝒏𝒊𝒏 𝒂ğ𝒛ı 𝒂çı𝒍𝒅ı.

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓'𝒊𝒏 𝒂ğ𝒛ı 𝒂çı𝒍𝒅ı.

İ𝒔𝒎𝒂𝒊𝒍'𝒊𝒏 𝒌𝒂ş𝒍𝒂𝒓ı 𝒄̧𝒂𝒕ı𝒍𝒅ı.

"𝑵𝒆?"

𝑩𝒆𝒏 𝒊ç𝒊𝒎𝒅𝒆𝒏...

𝑲𝒆𝒏𝒅𝒊𝒎𝒆 𝒔𝒂𝒃ı𝒓 𝒅𝒊𝒍𝒆𝒅𝒊𝒎.

𝑩𝒖𝒏𝒅𝒂𝒏 𝒔𝒐𝒏𝒓𝒂 𝒏𝒆 𝒐𝒍𝒂𝒄𝒂ğını 𝒃𝒆𝒏 𝒅𝒆 𝒃𝒊𝒍𝒎𝒊𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖𝒎.

Çü𝒏𝒌ü...

𝑴𝒆𝒓𝒕'𝒊𝒏 𝒚ü𝒛ü𝒏𝒅𝒆𝒌𝒊 𝒊𝒇𝒂𝒅𝒆 𝒉𝒊ç 𝒊𝒚𝒊 𝒃𝒊𝒓 ş𝒆𝒚 𝒗𝒂𝒂𝒕 𝒆𝒕𝒎𝒊𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

𝑽𝒆 𝑰̇𝒔𝒎𝒂𝒊𝒍...

𝑯â𝒍â 𝒏𝒆𝒚𝒊𝒏 𝒊ç𝒊𝒏𝒆 𝒄̧𝒆𝒌𝒊𝒍𝒅𝒊ğ𝒊𝒏𝒊 𝒂𝒏𝒍𝒂𝒎𝒂𝒎ış 𝒈𝒊𝒃𝒊 𝒃𝒂𝒏𝒂 𝒃𝒂𝒌ı𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒔𝒆𝒔𝒔𝒊𝒛𝒍𝒊ğ𝒊 𝒃𝒐𝒛𝒅𝒖.

"𝑩𝒆𝒏 𝒃𝒊𝒓 ş𝒆𝒚 𝒎𝒊 𝒌𝒂çı𝒓𝒅ı𝒎?"

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒉𝒆𝒎𝒆𝒏 𝒄𝒆𝒗𝒂𝒑 𝒗𝒆𝒓𝒅𝒊.

"𝑩𝒆𝒏𝒄𝒆 𝒉𝒆𝒑𝒊𝒎𝒊𝒛 𝒃𝒊𝒓 ş𝒆𝒚𝒍𝒆𝒓 𝒌𝒂çı𝒓𝒅ı𝒌."

...

𝑴𝒆𝒓𝒕 𝒃𝒊𝒓 𝒂𝒅ı𝒎 𝒂𝒕𝒕ı.

𝑽𝒆 𝒔𝒂𝒅𝒆𝒄𝒆 ş𝒖𝒏𝒖 𝒔ö𝒚𝒍𝒆𝒅𝒊:

"𝑩𝒖 𝒌𝒐𝒏𝒖 𝒃𝒊𝒕𝒎𝒆𝒅𝒊, 𝑭𝒂𝒅𝒊𝒎𝒆."

𝑲𝒂𝒍𝒃𝒊𝒎 𝒃𝒊𝒓 𝒂𝒏 𝒅𝒖𝒓𝒂𝒄𝒂𝒌 𝒈𝒊𝒃𝒊 𝒐𝒍𝒅𝒖.

𝑴𝒆𝒓𝒕 𝒂𝒓𝒌𝒂𝒔ı𝒏ı 𝒅ö𝒏𝒅ü.

𝑽𝒆 𝒌𝒐𝒓𝒊𝒅𝒐𝒓𝒅𝒂𝒏 𝒖𝒛𝒂𝒌𝒍𝒂ş𝒎𝒂𝒚𝒂 𝒃𝒂ş𝒍𝒂𝒅ı.

𝑯𝒆𝒑𝒊𝒎𝒊𝒛 𝒐𝒏𝒖𝒏 𝒂𝒓𝒌𝒂𝒔ı𝒏𝒅𝒂𝒏 𝒃𝒂𝒌𝒕ı𝒌.

...

𝑺𝒆𝒔𝒔𝒊𝒛𝒍𝒊𝒌.

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒊𝒍𝒌 𝒌𝒐𝒏𝒖ş𝒂𝒏 𝒐𝒍𝒅𝒖.

"𝑭𝒂𝒅𝒊𝒎𝒆."

"𝑵𝒆?"

"𝑺𝒆𝒏 𝒏𝒆 𝒚𝒂𝒑𝒕ı𝒏?"

...

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒅𝒂 𝒃𝒂𝒏𝒂 𝒅ö𝒏𝒅ü.

"𝑬𝒗𝒆𝒕."

İ𝒔𝒎𝒂𝒊𝒍 𝒉â𝒍â 𝒌𝒂ş𝒍𝒂𝒓ı𝒏ı ç𝒂𝒕𝒎ış𝒕ı.

"𝑬𝒗𝒆𝒕, 𝒃𝒆𝒏 𝒅𝒆 𝒎𝒆𝒓𝒂𝒌 𝒆𝒅𝒊𝒚𝒐𝒓𝒖𝒎."

...

𝑩𝒆𝒏 𝒚𝒂𝒗𝒂şç𝒂 𝒈ü𝒍ü𝒎𝒔𝒆𝒅𝒊𝒎.

"𝑷𝒂𝒏𝒊𝒌 𝒚𝒂𝒑𝒕ı𝒎."

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒆𝒍𝒍𝒆𝒓𝒊𝒏𝒊 𝒉𝒂𝒗𝒂𝒚𝒂 𝒌𝒂𝒍𝒅ı𝒓𝒅ı.

"𝑷𝒂𝒏𝒊𝒌𝒍𝒆 𝒃𝒖 𝒌𝒂𝒅𝒂𝒓ı𝒏ı 𝒚𝒂𝒑𝒊𝒍ı𝒚𝒐𝒓 𝒎𝒖?!"

"𝑩𝒆𝒏𝒊𝒎 𝒑𝒂𝒏𝒊ğ𝒊𝒎 𝒇𝒂𝒓𝒌𝒍ı."

"𝑩𝒆𝒏 𝒃𝒖 𝒌ı𝒛𝒍𝒂 𝒂𝒚𝒏ı 𝒈𝒆𝒏𝒍𝒆𝒓𝒊 𝒑𝒂𝒚𝒍𝒂ş𝒎ı𝒚𝒐𝒓𝒖𝒎!"

"𝑩𝒆𝒏 𝒅𝒆 𝒔𝒆𝒏𝒊 𝒔𝒆ç𝒎𝒆𝒅𝒊𝒎."

"𝑰̇𝒌𝒊𝒛𝒊𝒎 𝒅𝒊𝒚𝒆 𝒉𝒆𝒓 ş𝒆𝒚𝒊 𝒌𝒂𝒃𝒖𝒍 𝒆𝒅𝒆𝒄𝒆ğ𝒊𝒎𝒊 𝒔𝒂𝒏𝒎𝒂!"

"𝑮𝒆ç 𝒌𝒂𝒍𝒅ı𝒏."

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒌𝒂𝒉𝒌𝒂𝒉𝒂 𝒂𝒕𝒕ı.

𝑨𝒎𝒂 𝑰̇𝒔𝒎𝒂𝒊𝒍...

𝑯â𝒍â 𝒃𝒂𝒏𝒂 𝒃𝒂𝒌ı𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖.

𝑮ü𝒍ü𝒎𝒔𝒆𝒎𝒆𝒎 𝒚𝒂𝒗𝒂ş𝒍𝒂 𝒌𝒂𝒚𝒃𝒐𝒍𝒅𝒖.

"𝑵𝒆?"

𝑶 𝒃𝒊𝒓 𝒔ü𝒓𝒆 𝒉𝒊ç𝒃𝒊𝒓 ş𝒆𝒚 𝒔ö𝒚𝒍𝒆𝒎𝒆𝒅𝒊.

𝑺𝒐𝒏𝒓𝒂 𝒔𝒂𝒅𝒆𝒄𝒆...

"𝑺𝒆𝒏 𝒈𝒆𝒓ç𝒆𝒌𝒕𝒆𝒏 𝒊𝒏𝒔𝒂𝒏ı 𝒑𝒂𝒏𝒊𝒌𝒕𝒆𝒏 𝒔𝒂ç𝒎𝒂𝒍𝒂𝒕ı𝒚𝒐𝒓𝒔𝒖𝒏."

𝑩𝒊𝒓 𝒂𝒏 𝒔𝒖𝒔𝒕𝒖𝒎.

"𝑩𝒖 𝒊𝒍𝒕𝒊𝒇𝒂𝒕 𝒎ı?"

"𝑯𝒂𝒚ı𝒓."

"𝑻𝒂𝒎𝒂𝒎."

𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊 𝒌𝒂𝒉𝒌𝒂𝒉𝒂𝒔ı𝒏ı 𝒕𝒖𝒕𝒂𝒎𝒂𝒅ı.

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒃𝒂şı𝒏ı 𝒊𝒌𝒊 𝒚𝒂𝒏𝒂 𝒔𝒂𝒍𝒍𝒂𝒅ı.

"𝑩𝒆𝒏𝒄𝒆 𝒃𝒖𝒈ü𝒏 𝒄𝒐𝒌 𝒖𝒛𝒖𝒏 𝒈𝒆ç𝒆𝒄𝒆𝒌."

𝑩𝒆𝒏 𝒌𝒂ş𝒍𝒂𝒓ı𝒎ı 𝒌𝒂𝒍𝒅ı𝒓𝒅ı𝒎.

"𝑵𝒆𝒅𝒆𝒏?"

𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓 𝒌𝒐𝒓𝒊𝒅𝒐𝒓𝒖𝒏 𝒔𝒐𝒏𝒖𝒏𝒂 𝒃𝒂𝒌𝒕ı.

"Çü𝒏𝒌ü 𝒐 𝒂𝒅𝒂𝒎 𝒃𝒆𝒏𝒄𝒆 𝒔𝒂𝒅𝒆𝒄𝒆 𝒔𝒆𝒏𝒊 𝒈ö𝒓𝒎𝒆𝒚𝒆 𝒈𝒆𝒍𝒎𝒆𝒅𝒊."

...

𝑶 𝒂𝒏 𝒊ç𝒊𝒎𝒅𝒆𝒌𝒊 𝒈ü𝒍ü𝒎𝒔𝒆𝒎𝒆 𝒔𝒊𝒍𝒊𝒏𝒅𝒊.

Çü𝒏𝒌ü...

𝑩𝒆𝒏 𝒅𝒆 𝒂𝒚𝒏ı ş𝒆𝒚𝒊 𝒅üşü𝒏ü𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖𝒎.

𝑴𝒆𝒓𝒕 𝒏𝒆𝒅𝒆𝒏 𝒐𝒌𝒖𝒍𝒂 𝒈𝒆𝒍𝒎𝒊ş𝒕𝒊?

𝑽𝒆 𝒅𝒂𝒉𝒂 ö𝒏𝒆𝒎𝒍𝒊𝒔𝒊...

𝑺𝒂𝒉𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒔ö𝒚𝒍𝒆𝒎𝒆𝒅𝒊ğ𝒊 ş𝒆𝒚 𝒏𝒆𝒚𝒅𝒊?

𝑴𝒆𝒓𝒕'𝒊𝒏 𝒔ö𝒛𝒍𝒆𝒓𝒊 𝒉â𝒍â 𝒌𝒖𝒍𝒂ğ𝒊𝒎𝒅𝒂𝒚𝒅ı.

"𝑩𝒖 𝒌𝒐𝒏𝒖 𝒃𝒊𝒕𝒎𝒆𝒅𝒊, 𝑭𝒂𝒅𝒊𝒎𝒆."

𝑽𝒆 𝒏𝒆𝒅𝒆𝒏𝒔𝒆...

𝑩𝒖 𝒄ü𝒎𝒍𝒆𝒏𝒊𝒏 𝒔𝒂𝒅𝒆𝒄𝒆 𝒃𝒆𝒏𝒊 𝒊𝒍𝒈𝒊𝒍𝒆𝒏𝒅𝒊𝒓𝒎𝒆𝒅𝒊ğ𝒊𝒏𝒊 𝒉𝒊𝒔𝒔𝒆𝒅𝒊𝒚𝒐𝒓𝒅𝒖𝒎.

𝑩𝒆𝒍𝒌𝒊 𝑬𝒍𝒆𝒏𝒊.

𝑩𝒆𝒍𝒌𝒊 𝑨𝒍𝒑𝒆𝒓.

𝑩𝒆𝒍𝒌𝒊 𝑰̇𝒔𝒎𝒂𝒊𝒍.

𝑩𝒆𝒍𝒌𝒊 𝒅𝒆...

𝑯𝒆𝒑𝒊𝒎𝒊𝒛.

𝑽𝒆 𝒃𝒖 𝒅üşü𝒏𝒄𝒆...

𝑰̇ç𝒊𝒎𝒅𝒆𝒌𝒊 𝒐 𝒌ö𝒕ü 𝒉𝒊𝒔 𝒅𝒂𝒉𝒂 𝒅𝒂 𝒃ü𝒚ü𝒅ü.

---