4 kuzen2

6. BÖLÜM: KARANLIĞIN İÇİNDEN
Aynur’un dairesindeki zifiri karanlık, gardırobun kapısından süzülen soğuk bir havayla daha da ağırlaştı. Çakmağın sönen alevinden yükselen hafif duman kokusu, havada beliren nemli ve çürük toprak kokusuna karışıyordu.
Aynur sırtını masaya dayamış, nefesini tutmuştu. Zemin gıcırdadı. Gardırobun içinden atılan adım, bir insanın değil, eklemleri ters yöne bükülen bir varlığın adımıydı.
"Aynur..." Busem’in sesi, odanın dört bir yanından aynı anda yankılandı. "Işığı yakmana gerek yok. Gölge zaten senin içinde de bir parça bıraktı."
Aynur titreyen elleriyle masanın üzerindeki telefonuna uzandı. Ekranı açtığında ekran ışığı Busem’in yüzünü anlık olarak aydınlattı. Busem’in göz beyazları tamamen yok olmuştu; ancak yüzünde ne bir nefret ne de bir öfke vardı. Sadece derin, çaresiz bir boşluk okunuyordu.
"Busem... Bu sen değilsin," diye fısıldadı Aynur, geri çekilmeye çalışarak.
"Benim..." dedi Busem, bir adım daha yaklaşarak. "Ama yalnız değilim. Aylin'in kırdığı kilit sadece bir kapıyı açmadı Aynur. Dedemizin yıllarca neyi hapsettiğini anlamadınız. O defter, gölgeyi saklamak için değil, gölgenin bizi bulmasını engellemek için yazılmıştı."
Busem elini kaldırdı. Uzun, kapkara gölge parmakları Aynur’un göğsüne doğru uzandı. Aynur gözlerini kapattı, fakat beklediği darbe gelmedi. Onun yerine zihninde fırtınalı gecedeki bağ evi canlandı. Ancak bu kez ev yanmıyordu; evin altında, ahşap tabanın metrelerce derinliğinde, üzeri ağır zincirlerle mühürlenmiş taş bir mahzen vardı.
Mahzenin ortasında, dördünün çocukluk fotoğraflarının yer aldığı paslı bir ayna duruyordu.
7. BÖLÜM: İKİNCİ MÜHÜR
Aynur gözlerini açtığında kendisini odasında değil, bağ evinin yıkıntıları arasında buldu. Etrafını saran sisin içinden iki siluet belirdi: Aylin ve Buğlem. İkisi de tıpkı kendisi gibi şaşkın ve dehşet içindeydi.
"Aynur!" diye bağırdı Buğlem, koşarak Aynur’a sarılarak. "Biz... biz kendi evlerimizdeydik! Buraya nasıl geldik?"
Aylin ise dizlerinin üzerine çökmüştü. "Gölge bizi buraya çağırdı," dedi kısık bir sesle. "Kargo bana da geldi. Defteri yaksam da yok edemedim."
Tam o sırada, evin ortasında duran gölge Busem’in bedenini sisin içinden öne doğru itti. Busem ağır adımlarla kuzenlerinin karşısına geçti. Ayaklarının bastığı yerdeki çimenler anında siyah bir lekeye dönüşüyordu.
"Yarım kalan sözleşme tamamlanmalı," dedi Busem’in içindeki katmanlı ses. "Mührü tek bir kan bozdu ama kilidi kapatmak için dördünüzün de vazgeçmesi gerekiyor."
"Neyden vazgeçeceğiz?" diye sordu Aynur, sesini olabildiğince güçlü tutmaya çalışarak.
Gölge devasa bir siluet halinde yükseldi ve bağ evinin zeminine doğru süzüldü. Ahşap taban gürültüyle çöktü ve aşağıya doğru inen taş merdivenler ortaya çıktı. Merdivenlerin sonunda, Aynur’un zihninde gördüğü o paslı ayna titrek bir ışıkla parıldıyordu.
"Geçmişinizden..." dedi gölge. "Bu evde geçirdiğiniz tüm çocukluğunuzdan, birbirinize olan bağınızdan ve bu dünyaya ait tüm anılarınızdan. Ya hafızanızı bu mahzende bırakıp birer yabancı olarak buradan çıkacaksınız ya da Busem ile birlikte sonsuza kadar bu karanlığın bir parçası olacaksınız."
8. BÖLÜM: SON TERCİH
Aylin, Aynur ve Buğlem birbirlerine baktılar. Buğlem gözyaşlarını tutamayarak, "Birbirimizi unutamayız... Biz birlikte büyüdük!" diye ağladı.
"Eğer kabul etmezsek Busem hiç geri gelmeyecek," dedi Aynur, gözlerini taş merdivenlerin sonundaki aynaya dikerek. "Dedem bu sırrı taşırken hep yalnızdı. Biz ise dördümüz buradayız."
Aynur kararlı adımlarla merdivenlerden aşağı inmeye başladı. Aylin ve Buğlem bir anlık tereddüttün ardından onun arkasından yürüdü. Gölge, Busem’in bedenini takip ettirerek arkalarından mahzene süzüldü.
Mahzenin soğuk havası tenlerini kesiyordu. Aynur paslı aynanın önüne geldi. Aynadaki yansımalarında dördünün de çocukluk halleri gülümsüyordu.
"Ne yapmamız gerekiyor?" diye sordu Aylin.
"Aynaya dokunun," dedi Busem’in içindeki gölge. "Ve birbirinizi unutmayı kabul edin."
Aynur elini aynanın soğuk yüzeyine koydu. Aylin ve Buğlem de ellerini Aynur’un elinin üzerine yerleştirdi. Son olarak Busem adım attı; simsiyah olan ellerini kızların ellerinin üzerine koydu.
Aynur gözlerini kapattı. Zihninden çocukken bağ evinde koşturdukları gün, birlikte güldükleri anlar, verdikleri sözler birer birer silinmeye başladı. Her bir anı kayboldukça gölgenin hırıltılı sesi zayıflıyor, yerini derin bir sessizliğe bırakıyordu.
Cümleler zihninden silinirken Aynur son bir çabayla fısıldadı: "Aramızdaki bağı silebilirsin... Ama bizi kurban edemezsin."
Ayna büyük bir gürültüyle patladı. Kör edici bir ışık mahzeni kapladı.
9. BÖLÜM: YABANCI YÜZLER
Güneş ışığı sisin arasından süzülürken, bağ evinin yıkıntıları arasında dört genç kız uyandı.
Aynur başındaki şiddetli ağrıyla gözlerini açtı. Üstü başı çamur içindeydi. Yan tarafında duran üç kıza baktı. Yüzleri bir yerlerden tanıdık geliyordu ama isimlerini, kim olduklarını ya da orada ne aradıklarını hatırlayamıyordu.
Busem öksürerek doğruldu. Gözleri tamamen normale dönmüştü. Yanındaki Aylin ve Buğlem’e baktı, ardından Aynur’a döndü.
"Siz... iyi misiniz?" diye sordu Busem, sesi hafifçe titreyerek.
"İyiyim," dedi Aynur, üzerindeki tozları temizleyerek ayağa kalkarken. "Siz kimsiniz? Buraya nasıl geldik?"
Aylin ve Buğlem de şaşkın gözlerle etrafa bakındı. Hiçbiri diğerinin adını hatırlamıyordu. Aralarındaki bağ, dedelerinin bağ eviyle birlikte tamamen silinmişti.
Yıkıntıların arasından patika yola doğru yürümeye başladılar. Birbirlerine yabancı dört insan gibi, tek kelime etmeden kasabaya giden yola koyuldular. Her biri farklı bir yöne gitmek üzere vedalaşmadan ayrıldı.
Ancak arkalarında bıraktıkları bağ evinin enkazının tam ortasında, kırık ayna parçalarından birinin üzerinde deri kaplı defter sapasağlam duruyordu. Defterin son sayfasında, birbirini tanımayan dört kızın yan yana yürürken çekilmiş yeni bir çizimi belirdi.
Çizimin altında ise tek bir cümle kalmıştı:
“Hafıza silinse de gölge unutmaz. Bir gün tekrar karşılaştıklarında, kilit yeniden kırılacak.”