BÖLÜM 1 — MEKTUP

Paris'te yağmur yağdığı zaman şehir sessizleşirdi. Saint-Germain-des-Prés'nin taş kaldırımları parıldar, Seine'in üzerinde sokak lambalarının titrek yansımaları belirirdi. İnsanlar şemsiyelerinin altında aceleyle yürürken, şehrin bazı köşelerinde zaman sanki birkaç dakika geriye giderdi.Ethan Carter, Paris'te küçük bir apartmanın üçüncü katında yaşıyordu. Bir yazardı. Ama son birkaç yıldır yazamıyordu.Masasının üzerinde açık duran bilgisayarın ekranı haftalardır aynı boş sayfayı gösteriyordu. Saat 22.17'ydi.Ethan kahvesinden bir yudum aldı.Tam o sırada kapı çaldı.Üç kez.Aralıklı.Ethan kapıya baktı. Bu saatte kimseyi beklemiyordu.Kapıyı açtığında koridor boştu. Yerde eski, sararmış bir zarf duruyordu.Üzerinde kendi adı vardı.ETHAN CARTERZarfı eline aldığında tuhaf bir şey fark etti.Pul yoktu.Adres yoktu.Sadece tarih vardı:17 Nisan 2009Ethan'ın yüzündeki ifade değişti.Noah.Kardeşinin adı zihninde belirdi.Noah'ın kaybolduğu gece.On yedi yıl önce.Ethan zarfı açtı.İçinden tek bir sayfa çıktı. Ethan,Beni hatırlamıyorsun.Ama ben seni hiç unutmadım.Noah'ın öldüğü gece yanında değildin.Bunu sana söylemem gerekiyordu.Çünkü sana anlatılanların hepsi doğru değil.Yarın gece 23.59'da Seine kıyısındaki eski eve git.Kapının yanında bir posta kutusu var.Oraya bir mektup bırak.Ve bu kez geçmiş sana cevap verecek.— Claire»Ethan uzun süre sayfaya baktı.Claire.Bu ismi bilmiyordu.En azından hatırlamıyordu.Noah'ın ölümüyle ilgili dosya yıllar önce kapanmıştı. Resmî kayıtlara göre Noah, 17 Nisan 2009 gecesi ortadan kaybolmuş ve daha sonra öldüğü kabul edilmişti.Ethan yıllarca bununla yaşamıştı.Ta ki şimdiye kadar.Masasının üzerindeki eski daktilodan bir ses geldi.Tak.Ethan dondu.Daktilonun başına yürüdü.Kimse dokunmamıştı.Ama kâğıdın üzerinde yeni bir cümle vardı.BENİ HATIRLAMIYORSUN.Ethan'ın nefesi kesildi.Bilgisayar ekranı bir anda karardı.Sonra tek bir satır belirdi:NOAH O GECE ÖLMEDİ.Ethan sandalyeden kalktı.Pencereye yürüdü.Paris gecesi karşısındaydı.Seine uzakta, karanlığın içinde sessizce akıyordu.Ethan yıllardır kaçtığı geçmişe ilk kez doğru dürüst bakmaya karar verdi.Yarın gece 23.59'da eski evde olacaktı. BÖLÜM 2 — 23.59Ertesi gece yağmur yine yağıyordu.Ethan, Seine kıyısındaki eski eve saat 23.52'de ulaştı.Ev yıllardır kullanılmıyordu.Kapısının yanında gerçekten de paslanmış bir posta kutusu vardı.Ethan cebinden bir kâğıt çıkardı.Üzerine yazdı:«Claire,Eğer gerçekten beni tanıyorsan, Noah'ı nereden tanıdığını söyle.— Ethan»Kâğıdı posta kutusuna bıraktı.Tam arkasını dönecekti ki içeriden bir ses duydu.Tak.Sonra bir kez daha.Tak.Eski daktilo.Ethan kapıya yaklaştı.Telefonu çaldı.Ekranda:GİZLİ NUMARAAçtı.— Alo?Bir kadın sesi duyuldu.— Kapıyı açma.Ethan'ın kaşları çatıldı.— Claire?Sessizlik.— Kimsin?Kadın fısıldadı:— Seni daha önce gördüm.— Nerede?— Henüz doğmadığın bir zamanda.Hat kapandı.Ethan birkaç saniye telefonu elinde tuttu.Sonra kapı kendi kendine açıldı.İçeri girdi.Salon karanlıktı.Masaların üzerinde eski fotoğraflar, sararmış kâğıtlar ve tozla kaplanmış kitaplar vardı.Duvarın kenarında bir daktilo duruyordu.Ethan ona yaklaştı.Kâğıt hâlâ makinenin içindeydi.Üzerinde sadece bir cümle vardı:HATIRLAMAN GEREKEN ŞEY, UNUTTUĞUN ŞEY.Ethan geri çekildi.Duvarın üzerinde asılı bir fotoğraf gördü.Fotoğrafın altında tarih vardı:17 Nisan 2009Fotoğrafta Noah vardı.Yanında genç bir kadın.Claire.Ve fotoğrafın köşesinde...Ethan.Ethan'ın yüzü bembeyaz oldu.Fotoğrafın arkasını çevirdi.Tek cümle:«Ethan bunu hatırlamamalı.— Noah»O anda dışarıdan bir araba sesi geldi.Ethan pencereye koştu.Siyah bir otomobil birkaç saniye durdu.Sonra uzaklaştı.Telefonu tekrar titredi.Claire'den mesaj:«Ethan, eve dönme.»Ardından ikinci mesaj geldi:«Ve sakın o çekmeceyi açma.»Ethan duvardaki eski çekmeceye baktı.Mesaj devam etti:«Çünkü Noah'ın sakladığı şey çekmecenin içinde değil.Çekmecenin anahtarı sende.»Ethan cebine elini attı.Orada olduğunu bilmediği küçük bir anahtar buldu.Üzerinde tek bir sayı vardı:17