232: giriş

232
Giriş
Her kitabın anlatacak bir hikâyesi vardır. Bazıları mutlu sonlarla biter, bazıları yarım kalır. Bazılarıysa kapağı kapatıldığında bile anlatmayı bırakmaz.
Peki ya bir kitabın içinde anlatılanlar, yalnızca yazılmış kelimelerden ibaret değilse?
Ya sayfaların arasında saklananlar, yıllardır kimsenin hatırlamak istemediği gerçeklerse?
İnsanlar unutmayı sever. Özellikle de hatırladıklarında canlarını acıtacak şeyleri… Üzerini örter, yok sayar, zamanın her şeyi düzelteceğine inanırlar. Oysa zaman hiçbir şeyi gerçekten silmez. Yalnızca üzerini biraz daha fazla tozla kaplar.
Bazı isimler vardır, anılmaması gerekir. Bazı tarihler vardır, hatırlanmaması. Bazı odalar vardır, kapıları yıllardır açılmamıştır. Ve bazı kitaplar…
Onlara dokunulmaması gerekir.
Bir kitabın kaç sayfası olabilir? İki yüz mü, üç yüz mü, belki de bin? Peki bir kitabın kaç sırrı olabilir? Her sayfasında başka bir hayat, her satırında başka bir gerçek saklayabilir mi?
Belki de asıl soru şudur: Bir kitabı okuyan kişi, hikâyenin neresinde durur? Onu uzaktan izleyen bir okuyucu mu, yoksa çoktan içine çekilmiş bir karakter mi?
Bazen insanın bilmesi gerekenler değil, bilmemesi gerekenler hayatını değiştirir.
Çünkü her sır ortaya çıkmak istemez. Her gerçek duyulmaya hazır değildir. Ve her hikâyenin sonunda bütün soruların cevaplanacağına dair verilmiş bir söz yoktur.
Bu yüzden dikkatli olun.
Çünkü bazı sayfalar çevrilmez.
Bazı hikâyeler anlatılmaz.
Ve bazı rakamlar, yalnızca bir sayıdan ibaret değildir.
232.