Doğada Yaşam-1.Anı

Merhaba.Ben Ceylin.Ceylin Kurnaz.Şu anda neden burada olduğumu ve neden bunu okuduğunuzu merak ediyor olmalısınız.

"Ceylin niye "Epstein Davası" romanını atmak yerine buna başladı?"

"Bu da nedir? Otobiyografi falan mı?"

"22 Temmuz anısına diyor başlıkta...ne anısı bu?"

Dediğinizi duyar gibiyim.Kafanız karışık.Bu normal.Benim de karışırdı.Yani...herkes böyle bir çılgınlık yapmaz,değil mi?

Şimdi...herşeyden önce.Bültende sizlere bir soru sormuştum.Bu fotoğraf sizlere ne hissettirdi diye.Bültenime cevap verenler adına teşekkürlerimi sunuyorum.Aslında...onunla alakalı.İpucu orada var.Bültendeki soruyu cevaplayan,bir soru daha soruyorum.Her yeni cevap hikayenin bir ipucusu oluyor.Dava gibi.Belirlenmiş bir konu var ama ipucu olmadan çözülemiyor.Şimdi...size bir soru daha sormak istiyorum.

"Sonsuzluk...bize ne kadar huzur verir?"

Ya da....sonsuzluk huzur verir mi? Bize ne hissettirir? Ya da...biz ne hissederiz? Mesela Uzay boşluğu...kapkaranlık...yıldızlar var.Gezegenler var.Hava biz gibi.Astronot kıyafetin olmasa bırak nefes almayı nefes almaya çalıştığın an helvan kavrulur.Zaten hiçbir astronot kıyafetini unutmaz.Aptal değilse ;).

Ama bu verdiğim sadece bir örnek.Sonsuzluk sadece Uzay boşluğunda değil...kütüphanede,yağmurda,şırıl şırıl akan bir şelalede...yakınımız öldükten sonra oluşan o sessizlikte...sonsuzluk her yerde.Sadece küçük anlarda saklanan bir duygu gibi.Geçici bir süreliğine gidip geliyor.Ama asla bizi terketmiyor.Peki...ikinci soru;

"Sonsuzluk korkulacak bir şey mi,korkmalı mıyız?"

Bence hayır.Neden diye sorarsanız...sonsuzluk her zaman insanı germez.Bazen rahatlatır.Bazen durman gereken anı sana söyler.Bazen yorulursun,kendin durmak istersin.Ama...mekana ve o mekanda ne olduğuna bağlı sonsuzluğun bize nasıl hissettirdiği değişir.Ama inanın...her sonsuzluk insanı germez.Tekrar söylüyorum,bazı sonsuzluklar insana dayanacak duvar verir.

Bunu okuduğunuzda belki bir şey anlamadınız.Belki size saçma geldi.Belki zaman kaybı diye düşündünüz.Olabilir...eleştiriye açığım.Hem acemi,hem gizemli hem de her türlü eleştiriye "tamam hatamı kabul ederim" diyen bir yazarım.Ama...bence bir şans verin.Kendinize...size...ya da şu an kim okuyorsa.Pişman olmazsınız.Burayı öyle olsun diye tasarlamadım.Bu dünya...benim dünyam.Sizleri kendi dünyama davet ediyorum.Tüm yazarları ve okurları kendi dünyama davet ediyorum.Birlikte çok anlar paylaşacağız,belki anlattıklarım sizi üzecek,belki mutlu olacaksınız...ama dünyam...güvenli.En azından bu hikayedeki dünyam güvenli.Bunu unutmayın.

Son sözüm olarak...sizlere bir şey demek istiyorum.Atacağım her bölümü hemen diye okumayın.Acele etmeyin.Meşgulseniz sonra okuyun,işiniz varsa,taşındıysanız ya da ailenize yardım ediyorsanız sonra okuyun.Çünkü bu bir ders değil,bu zorunlu okutturulacak bir sınav kitabı değil.Bu sadece evrenlere açılan kendi dünyama açılan bir kapı.Ne zaman aralarsanız aralayın..sizi bekliyor olacağım...

İmza:Acemi yazarınız C.K.