DÖNÜŞ

havalimanın soğuk koridorunda elimdeki lacivert bavul ve sırtımdaki gitarımla yürüyordum ,dedemin cenazesi için dönmüştüm Rize'ye ,yoksa kesseniz gelmezdim buralara Antalya'nın sıcak denizlerine alışmıştım. Annemlerin o saçma kız çocuğunu kan davasının ortasında rahat bırakmazlar deyip üç yaşımdayken beni bakıcı aileye vermişler. Hoş onlar annemlerden farksız değillerdi, her neyse gene çok konuştum boş konuştum ben Alvin Soyan bir kan davasından dolayı 19 yıl benliğinden kanından uzak kalan Alvin soyan

Havalimanın çıkış kapısına geldiğimde beni karşılayan abim tahir olmuştu bana gülümseyerek "gelmuş mu benum cimcimem" Diyerek kollarını bana açtı bende soğukça yaklaşıp sarıldım daha sonra omzuna vurarak "öküz insan kardeşini düğününe çağırmaz mı göstereceksin bana o kızı " Tahir bana daha da sıkıca sarılarak "abisinun gülü sen beni sakat bırakursan nasıl götürürüm ben senu karuma".
Abime göz devirip ayrıldım abim arkadan, ben önden arabaya yürüyorduk araba anahtarının kilit açma kısmına basmasıyla arabanın farları yandı o tarafa doğru yürüyordum ki önümü bir askerin kesmesi ile abim direkt yanıma gelip beni arkasına çekmişti.

Abim sinirle karşıdaki çocuğa bakıp "ne isteysun ula kan hakku alacak olan bizuz siz değil" Demesiyle karşımdaki adamın düşman ailenin oğlu olduğunu anlamıştım. Deniz mavisi gözlerini devrilip konuştu "dayum çiktu hapisten, kan davasi devam etsin isteyi kardeşune dikkat et diyecektum" Abim alayla sırıtarak "sana mu kaldı ula benim bacumun canu"boğazımı temizleyerek konuştum " Kendi canımı kendim düşünürüm ne sen ne de abimin düşünmesine gerek yok"diyerek abimin arkasından öne atıldım daha adını bile bilmediğim çocuk alayla sırıtıyordu yüzünde bi piç gülüşü vardı bana doğru eğilerek "küçük hanım o narıin canın buralarda çok hayatta kalmaz haberin olsun sonra arkandan ağlarlar" Dediği gibi abim konuştu "ula gaybana
Murat " Adının murat olduğunu duyunca kaşlarımı çattım ne yani bu taş gibi çocuğun adı Murat mıydı? Çocuk green flag'ti tam her şeyi 10/10'du benim için antalya'da Rus erkeklerine alıştığım için sarışın, mavi göz sevdam vardı zaten yetmezmiş gibi çocuk hem uzun'du hem de asker'di.

Eve gelmiştik babamın vefatından sonra ev sessizleşmişti abimin söylediğine göre. Nerdeyse yedi yıl olucaktı babam gideli ama ben ilk defa geliyordum eve, sahi ev miydi burası? Ev insanın ait olduğu yer değil midir? Ben buraya mı aittim peki ? Hayır ben buraya ait olamazdım ben renkliydim burası ise siyah beyaz, ben mutluyken burda ise cenaze vardı, ben yuva ararken burası ise sıradan bir oteldi.

Ertesi sabah kapımın sertçe çalınmaısyla yatağımdan sıçradım saate baktığımda daha 08.45'ti sinirle yataktan kalkıp kapıyı açtım ve ayılmaya çalışarak "karga dhaa bokunu yemedi ne bu erken kalkmak perileri" Diyip karşımdaki kaıdna baktım benim aksine kahve gözlü kızıl saçlı bi kızdı. Teni bembeyaz'dı parmağında ise abimin'kine benzer bir alyans vardı anladığım kadarıyla abimin öve öve bitiremediği eşi asel'di