Hayatım acıdan ibadetti

Biz hiçbir zaman gerçekten çocuk olamadık. “Aira ablam… önce bir gözü gitti. Sonra diğeri. Sonra da kendisi zalim kocası yüzünden gitti.
Nira ablam hep şiddet gördü hem sokağa atıldı onun yaşayıp yaşamadığını bilmiyorum.
Kardeşim Sora bu gözü kör bi gözü yara bu şekilde öldürüldü.Annem bı gözü mosmor bir biçimde öldürlüdü.Yaşayan ablam Kanea, abim İgor, yaşayıp yaşamadığını bilmediğim Nira ablam ve ben
Bu sırada kapı
"Kanea abla aç lütfen"diyordu birisi, ablam ne olduğunu anlamadan kapıya yöneldi kapıyı açtığında elleri kolları bacakları titreyen zayıf kalmış bi kız hördü kız hemen yere çöküp
"Abla ben N ni iir. AA" dedi ablam yarası hayla yüzündemi diye baktı ve onun ablam Mira olduğunu anladı ve hemen
"Nira kardeşim" hıçkararak ağlayıp ona sarıldı hemen onu yıkadı İgor Nirayı gördüğü anda ona sarıldı
"Kardeşim"dedi ama Nira onu tanımayıp geri itti ve
"Sen kimsin ben seni tanımıyorum. Asika " deyip bana sarıldı hayla gözüm acıyodu ama umrumda değildi İgor ise yere bakıyordu o sırada Mitusa içeri girdi ve
"Bu kim" dedi Nira ise onu tanıyomuş gibi
"Sen ailemi öldürdün"
"Neeeeee ne diyorsun sen ne Nira"deyip yakasından tuttu İgor
"Yalan değil" dedi Mitusa
"Ne diyorsun sen Mitusa" bunu söylerken ellerim titriyordu
"Ben o eve geldiğimde babanız iblisle dönüşmüştü ben onu öldürürken her tarafım kan olduğu için iblis oldum anladınız mı asıl ailenizi öldüren kişi baban"
" Ben keşke o gün katana satmaya gitmeseydim"dedim içimden herşey çorba olmuşken saat gece 12 olduğunu söyleyip
"Mitusa sen Niraya bak"
"1.si ben bu katille kalmam 2.si benim de nefes stilim var"
"Allah Allah neymiş"
"Kelebek nefesi"
"Öf iyi gelin hepiniz" deyip dışarı çıktık