7.Bölüm

Elif Alper'in ona attıpu mesaj için oda Pınarbaşı'na gitti.Pınarbaşı'na varmıştı elif ama bilmediği birşey vardı abisi yani efe daha dönmemişti hala orada Alperi izliyordu.Elif alperi görünce direk yanına gitti ve selamlaştılar.Efe orada elifi görğnce sinirlendi,ama yanlarına gitmemek için kendini zor tuttu.Onları arabadan izliyecekti.

alper:"elif seninle ciddi bişey konusmak istiyorum"
e:"tabii dinliyorum"
a:elif öncelikle benim geçmişim hakkında bişeyler merak ediyorsun dimi biliyorum ama sana gecmisimi anlatırsam sana zarar gelebilir"
e:"evet merak ediyorum ama bana ne zararı olabilirki yani yoksa beydeoğulları ile alakalımı"
a:"orasını sen boşver ama sana biley daha demem lazım"
e:"bu sefer ne geliyo"
a:"elif...ben senden hoşlanıyorum"
e:'ne..."
o sırada efe gelir ve konuşulanları duyar.Alpere saldırmaya başlar bi anda efe.elif araya girer ama bu efe'ye engel olmaZ.
Sonunda kavga bitip eve dönerler abi kardes.Efe Alpere çok sinir olmuştur ve o yüzden tekrar elife patlamıştır.Ama Elif abisini dinlemiyordu bile aklındaki tek düsünce Alperin kendisinden hoşlanmasıydı.
Ertesi gün, Malatya’nın dağlık bölgelerinde Beydeoğulları ve Dündaroğulları arasında gerginlik tavan yapmıştı. Küçük bir tartışma hızla büyüdü; bağrışmalar, öfke ve eski düşmanlıklar bir anda ortalığı kapladı.
Tam o sırada, Alper, olay yerine polis olarak çağrıldı. Arabasıyla dar patikadan hızla ilerledi. Gözü, çatışmanın tam ortasında duran Beydeoğulları reisine takıldı.
Alper, arabasından indi ve sakin ama kararlı bir sesle bağırdı:
“Durun! Kavga etmeyin, bunun kimseye faydası yok!”
Ama Beydeoğulları reisi bir anda donup kaldı. Kalbi sıkıştı, gözleri büyüdü. Alper’in yüzüne baktığında… sanki yıllar önce ölen küçük oğlunu görüyordu.
“Bu… bu çocuk… küçük oğluma çok benziyor!” diye mırıldandı kendi kendine.
Alper, farkında olmadan gerilimi daha da yükseltmişti. Taraflar bir an durakladı, ama öfke hâlâ havadaydı.
Alper derin bir nefes aldı, ellerini kaldırarak:
“Bakın, ben buraya sadece durdurmak için geldim! Kimseye zarar gelmesini istemiyorum. Savaşmayı bırakın, konuşarak çözebiliriz!”
Bazıları hâlâ sinirliydi ama reisin bakışları Alper’in üzerine kilitlenmişti. İçinde bir karmaşa vardı: Bu çocuk gerçekten polis mi, yoksa küçük oğluna benzeyen bir başka Dündaroğulları üyesi mi?
O sırada bir mızrak gibi sessizlik çöktü. Taraflar Alper’in ciddiyetini hissetti ve gerilimi bir nebze olsun durdu. Ama herkes biliyordu ki, bu olay sadece başlangıçtı…
Alper, gözleriyle reisi yatıştırmaya çalışırken, aklında tek bir düşünce vardı: Elif’i ve kardeşlerini bu kaostan korumak. 🔥