Önsöz

𝕲ardenia Krallığı’nda rüzgâr esiyordu. Ama öyle yüzünü kurutanlardan değil; insanı durup düşündüren bir rüzgârdı. Kötü değildi.
İyi de değildi.Sadece inkâr edilemeyen bir gerçekti.

Bizler gibi, ama bir farkla, biz esemedik. isterdik oysaki.

Bugün önemli bir gündü; ama herkes için değil. Zaten herkes için önemli olan bir gün mümkün müydü?

Çünkü aynı günün, hissedip hissetmediğine bakılmaksızın, her kalp için özel olması imkansızdır.

Belki de asıl soru şuydu: Bir günü gerçekten önemli yapan neydi?

Doğum günü mü? Düğün mü? İki insanın kavuşma anı mı? Bayram, kutlama?

Evet, bunlar önemli günler sayılabilirdi. Ama unutmamak gerekirdi ki; birileri kazandıkları için sevinirken, başkaları kaybettikleri için hüzünlenirdi.

Birileri yeni doğana ağlarken,
birileri de ölene ağlardı.

✿︎ ✵ ꨄ︎ ✵ ✿︎

Bugün, Gardenia gençliği için önemli bir gündü. Çünkü bir seçim yapılacaktı; Gardenia ordusuna girebilecek gençlik belirlenecekti.

Bu gün hem umut hem mutluluk, hem de korku ve hüzün getirecekti.

Seçilenlere mutluluk, bekleyenlere umut ve korku, seçilemeyenlere ise hüzün ve acı…

Çünkü herkes Gardenia ordusuna giremezdi. Zaten herkes girebilseydi, ortada bir ordu olmazdı. Ordu olmak için asker gerekirdi; asker olmak içinse yürek.

Ama ne yazik ki herkez böyle düsünmez.

Gardenia gençliği”, “Gardenia’nın geleceği” dediğimiz bazı “gelecekler” sadece kendilerini düşünür; oysa bir gelecek söz konusu olduğunda topluluk gerekir, birbirine destek olan insanlar gerekir. Bir şey yapmak istendiğinde insan, “Ben tek değilim, kardeslerim burada "demeli .

Birisi düştüğünde, onu ayakta tutacak bir başkasının varlığı gerekir.
Ama onlar, düşmeyeceklerinden emin oldukları halde kendilerini güvenli, tehlikeden uzak bir yere yerleştirirler.
Yanlarına birinin yaklaştığını gördüklerinde ise, “ya burada yer kalmazsa?” korkusuyla onu geri iterler; böylece yeniden doğrulmasına asla izin vermezler.

Evet, bunlar Gardenia’nın kraliyet ailesini, zenginlerini, varlıklı insanlarını koruyacak olan elit orduya girmek isteyenlerdi. Kendi kişiliklerini unutan, kişilikleri olmayan kişiler.

En çok değer gören, en yüksek mevkiye sahip olan ordu, çünkü daha önce de dediğim gibi, “önemli” kişiliklere hizmet etmek için nefes alan insanlardan oluşuyordu. Oysa her insan önemlidir, her can kıymetlidir. Ama ne yazık ki bazı kişiler bunu anlayabilecek kapasiteye sahip değildi.

Bazıları için unvan, paradan ibaretti; bazıları içinse güç anlamına geliyordu. Parası olan rahattı, parası olmayan ise ayakta kalmak için güçlü olmak zorundaydı. Ünvanını parayla değil, gücünle kazanman gerekiyordu.

İşte tam olarak bunu görselleyen iki ordu daha
vardı.

Birinci ordu, Gardenia sokaklarında yaşayanlar için saraylardan çok daha yakındı.Aurel-vaelen'lar gibi altın işlemeli uniformaları yoktu ama kalplerine, her bir teşekkürden, her bir yardımdan sonra bir tebessüm işlenirdi.Onları ne saraylarda ne de bir zenginin yanında görebilirdiniz; çünkü onlar ağlayan bir çocuğa, dua eden bir anneye ve şehrin dar sokaklarına daha yakındı.Bu ordu için unvan, yüksek bir mevki anlamına gelmezdi.

Ama ne yazık ki bunu çoğu kişi
görmezdi.Yaptıkları iş görev sayılırdı.
Fedakârlıkları ise alışılmış bir şey gibi karşılanırdı.

Ve en sonunda savaşa gidenler vardı.Onlar için zafer, kutlamalarla değil; hayatta kalabilmekle, evlerine geri dönebilmekle değerlendirilirdi.

Kanı: yoldaşlarının ya da düşmanlarının,

korkuyu: ruhlarının ya da düşman bildiklerinin,

kaybı: kendilerinin ya da dostlarının...

İyi bilirlerdi; çünkü yük seçemezsiniz, sadece taşırsınız.

Onlar, Gardenia Krallığı’nın sessiz ama hissedilen gölgesiydi.
Onlar Noxa’Korûn ’di.
Bu yazı sadece uniformalarına değil, ruhlarına da işlenmişti.
Onlar, kendilerinin gölgeleriydi.

Ve böylece Gardenia’da üç ordu vardı;Aurel-vaelen'lar kraliyet ve zenginlerin güvenliğini sağlarken, Noxa'korûn'lar savaşı göğüsler, sael vaelen'lar ise halkın kalbini korurdu.

✿︎✿︎✿︎✿︎✿︎✿︎✿︎✿︎✿︎(ง'̀-'́)ง𝕹(•̀ᴗ•́)و✿︎✿︎✿︎✿︎✿︎✿︎✿︎✿︎✿︎✿︎

Merhaba, ben 𝕽𝖊𝖎𝖓𝖓𝖆 bu kitap benim ilk kitabım. Yazarken çok zaman harcadım ve çok şey öğrendim. Sevmeyebilirsiniz ya da beğenmeyebilirsiniz; bunu anlayışla karşılarım. Profesyonel bir yazar değilim, bu yüzden hatalarım olabilir. Bunları bana söylerseniz memnun olurum. Tek ricam, her durumda saygıyı korumanızdır.

Yakınlarım kitabın bazı bölümlerinin fazla felsefi ve biraz bunaltıcı olabileceğini söyledi. Ama merak etmeyin, kitabın tamamı bu şekilde ilerlemiyor.Türkçenin basit bir dil olduğunu ve Türk okurların yazdıklarımı anlayamayacağını söylediler.

Bu kitabın ileride anime (animasyon) versiyonunu yapmayı da düşünüyorum.

Ayrıca kitabın bir Fransızca versiyonu da mevcut.
Başlangıçta her iki dili Wattpad üzerinden yayınlamayı düşünüyordum; ancak platformun Türkiye’de erişime kapanmasıyla birlikte, burayi kefsetip türkçe versiyonu burada paylaşmaya karar verdim.

Aurel-vaelen: altin kalkanlar.

Noxa'korûn : gölge birliği.

Sael-vaelen: koruyucular

ve evet, bu hikâyenin merkezinde bir kız var.

(ilerde bölümleri daha uzun yapmaya çalisaçam.)

𝖙𝖊𝖘𝖊𝖐𝖚𝖗𝖑𝖊𝖗.

𝕽𝖊𝖎𝖓𝖓𝖆.