BÖLÜM 1

Işıklar
Yağmur ince ince yağıyordu. Sokak lambaları bazen yanıyor bazen sönüyordu. Berra odasının camından dışarı bakarken mahallenin en sonundaki eski evi gördü.
13 numaralı ev.
Yıllardır boştu. En azından herkes öyle sanıyordu.
Ama o gece farklıydı.
Üst kattaki pencerede sarı bir ışık yanıyordu.
Berra gözlerini kıstı.
“Bu imkânsız…” diye fısıldadı.
Tam o sırada telefonuna mesaj geldi.
Burak:
“Berra pencereye bak. Evde biri var.”
Berra’nın kalbi hızlandı. Hemen montunu alıp dışarı çıktı. Sokakta Aras, Hayrunnisa ve Burak onu bekliyordu.
Dördü birlikte eski eve baktılar.
Evin kapısı yavaşça kendi kendine açıldı.
İçeriden buz gibi bir rüzgâr geldi.
Ve ardından…
bir çığlık duyuldu.
Kimse konuşamadı.
Hayrunnisa korkuyla geri çekildi.
“Bence gitmeliyiz…” dedi titreyen bir sesle.
Ama Berra gözlerini evden ayırmıyordu.
“İçeride biri yardım istiyor olabilir.”
Burak derin bir nefes aldı.
“Tamam… ama sadece girişe bakıp çıkacağız.”
Eski tahta kapı gıcırdayarak tamamen açıldı. İçerisi karanlıktı. Duvarlarda eski tablolar vardı ve her yer toz içindeydi.
Aras telefonunun fenerini açtı.
Tam o sırada üst kattan TAK diye bir ses geldi.
Dördü aynı anda yukarı baktı.
Birisi yürüyordu.
Yavaş…
ve ağır adımlarla.
Berra’nın kalbi hızla atıyordu.
Merdivenlerin başında kısa süreliğine siyah bir gölge göründü.
Sonra kayboldu.
“Bunu siz de gördünüz mü?” dedi Burak.
Kimse cevap vermedi.
Çünkü üst kattan bu kez başka bir ses geldi.
Bir çocuk sesi.
“Yardım edin…”