Vespera

Gece… Benim adım buydu belki de. Başkalarına göre bir samimiyet, dudak ucunda saklanan bir buse, yarım bir sırıtış ve sorgusuz bir güven. Hep böyleydim. Yükler, acılar… Hiçbiri yıkamadı beni.Hatta en sevdiklerimin soyadını bir gün ansızın toprağa gömdüm. Yeni bir kimlik verdiler elime, üzerinde Gece Gülseven değil, Gece Simalı'ydı ismim.Sonra o girdi hayatıma.Sesini ilk duyduğum an, gecenin anlamı değişti. Dudaklarından dökülen sözler hâlâ içimde yankılanıyor: “Gecelerim oldun… Güzel gözlerin, tatlı gülümsemenle gecelerimi gündüze bağladın. Beğendiğin gamzelerimdeki ruj izi sana ait olsun.”İşte o… Kuzey Yıldızay.Ve o andan sonra, gece artık sadece karanlık değildi. Bir zamanlar önyargılı olduğum hatta korktuğum çocuk hayatım olmuştu.