TURUNCU

“Gözleriniz mi bozuk?” Tek kaşı havaya kalkmış, dudaklarında ise alaycı bir gülümseme belirmişti.Sorduğu soruyu pek kavrayamamıştım. “Anlamadım.” Eliyle hemen yanımda duran duvardaki yazıyı gösterip, “Çalışan harici giremez, yazıyor. İlkokul terk mi?”Lafıyla beraber dudaklarımın kenarı kıvrılmıştı; bu sefer alaya alan bendim. “İlgilenen olmayınca mecbur kaldım. Siz de yeni başladınız herhâlde çalışmaya.”

Meydan okurcasına baktığım gözleri, her geçen saniye daha hoş gelmeye başlamıştı. Güzelim yeşil gözlerin böyle ukala birine ait olması çok sinir bozucuydu.Omuzlarını silkti. “Seslenebilirdiniz, hanımefendi. Şimdi olmanız gereken yere geçebilir misiniz?”Eliyle çıkmam gereken küçük kapıyı işaret etmiş, sahte bir sırıtmayla suratıma bakıyordu. Aynı gülümsemeyle gösterdiği yere ilerledim.Tam adımımı atacakken durup başımı yana hafifçe eğdim. Bakışlarımız yeniden birleşti.

“Siz olmanız gereken yerde durabiliyor musunuz, peki?”