Tanrıyı Oynayanlar

Farkındalık var oluşun başından beri çok az kişiye huzuru getirmiştir. Farkındalık; yaşandığı ilk anda saf bir korkuyu da beraberinde getirir. Bu korku artık bir saniye önce olduğun kişiyle aynı kişi olmadığın anlamına gelir. Korkuyu hissettiğin ilk an bunun sonsuza dek süreceğini düşünürsün bir saniye öncesinde hayatının anlamsız olduğuna inanıp bir amaç isterken, korku bir anda o anlamsızlığı özletir insana. Hiçbir şeyin farkında olmadığın hayatını geri istersin. Çünkü hayatının bir anlamı olması demek bir hedef yaratır ve o hedefe giden uzun, dar, korkunç bir yol...
Kimse o yolda yürümek istemez, yani yolu gördükten sonra istemez. Var olduğum ilk andan beri içimde koca bir boşluk taşıyordum. Bir şeylerin ters gittiğini her zaman biliyordum. Her şey olması gerektiği gibiydi ama beni rahatsız eden bir boşluk vardı. Görmezden geldiğim bir boşluk. O boşluğu o kadar görmezden geldim ki var olduğunu bile unuttum. Diğerleri gibi olmama düşüncesiyle baş edemedim, içimdeki utanç ve korkuyla başa çıkamadım. Hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacak olmasının düşüncesi içimdeki boşluğa sırt çevirmeme sebep oldu. Sırtımı çevirdim, kulaklarımı ve gözleri kapattım. Bana yazılan rolü oynadım üstelik hiç farkında olmadan. Ta ki o güne kadar...
Artık o rolü oynayamazdım. Yolu görüyordum, korkuyordum. Hissettiğim ilk şeyin bu olması çok acayip olsa da korkudan daha gerçek ne var ki? Şimdi benim için o anın geldiğini biliyordum. O eşikten geçme zamanım gelmişti. Aklımda çılgınca bir şey vardı; Özgür kalmak ve tüm köleleri özgür bırakmak.
"Sadece Tanrıyı öldürenler özgürdür. Çünkü özgürlük ancak Tanrıyı öldürünce gelir."